De goudvis ...

Casino's zijn aan mij niet besteed. Ik denk dat ik er misschien 3x geweest ben en da's echt al honderd jaar geleden. Ik begrijp dat heel veel mensen het gewoon een gezellig avondje uit vinden en ondertussen op een willekeurige tafel een inlegje doen. Maar Potje Jan is een gevoelsmensje, keek vooral teveel om zich heen en zag bij bepaalde gezelschappen pakketjes met duizendjes doorheen gaan, waar ik spontaan een misselijk makend gevoel van kreeg. Een muntje in zo'n fruitautomaat vind ik dan nog wel leuk want stiekem hoop je toch elke keer dat er misschien een paar muntjes uit komen rollen, maar de rest duidelijk niet aan mij besteed.

Het voelt voor mij echt als geld weggooien en aan zo'n avondje uit beleef ik dan dus geen plezier. Uit eten gaan, bijkletsen, gezelligheid dan weer wel en hoewel je dan ook 'geld weggooit' waar je in de super een volle kar van kan shoppen en anderen dat weer niet zullen begrijpen, kan ik daar zeker wel van genieten (overigens zolang het vooral om gezellig een vorkje prikken gaat en ik dan alsjeblieft niet in een heel luxe, culinair gedoetje terecht kom).

Toch speel ik nog altijd mee in de postcodeloterij. Raar eigenlijk want het kost me zo'n 13 euro per maand (14 trekkingen per jaar waarvan ik altijd leek te vergeten dat er 2 extra waren maar nu wel in de 'begroting' zitten). Ooit won ik 500 gulden en eigenlijk had ik op dat moment sterk in mijn schoenen moeten staan en de boel op moeten zeggen. Maar nee, toch droom je altijd dat ene Gaston voor je deur staat (niet voor Gaston maar wel voor die cheque) en da's dan ook het psychologische effect van deze loterij; stel je voor dat je er net mee stopt en de straatprijs valt bij jou in de straat. En ach, denk je dan, zeg maar niet op want je steunt zoveel goede doelen. Nooit eens nadenkend hoeveel geld er eigenlijk echt naar die doelen gaat.

Zo ook die Goudvis die elke 10e van de maand even boven water komt. Vaak krijgen we rond de feestdagen een lot en alles wat we dan winnen (als we al winnen), gaat in het goudvispotje en zo spelen we soms een paar rondjes mee. Toch wordt er soms ook een lot gekocht terwijl er geen geld in het potje zit waardoor ik het vooralsnog ook maar meegenomen heb op de begroting. Toch is het vandaag de 10e en is het goudvispotje leeg maar ligt er ook geen lot.

Ik liet even verstand ipv gevoel de baas zijn en die was streng en gaf aan dat het deze maand helemaal niet goed uit komt (waarop gevoel op hem in praatte met een 'ja maar stel dat we wel winnen') en toch won verstand dit 'debat' en die vervolgens duidelijk meedeelde dat die kans zo klein is, dat we deze maand gewoon fijn de rekeningen en boodschappen betalen en dat loterijgeld daar bijleggen ... zonder goudvisdiscussie. PUNT!

Pot Jan Dorie ...

Wat kan een mens het zichzelf toch lastig maken, maar als ik ergens aan begin, dan ben ik tiepje doorzetter en weiger af te haken tenzij het echt niet anders kan. Zo dus ook met verplaatsen van dubbeltjes richting de spaarvarkentjes. Ik doe dat aan het begin van de maand eigenlijk onder het motto weg is pech en da's een prima gedachte natuurlijk behalve als je een maand hebt waarin dat eigenlijk allemaal niet zo goed uit komt.

In het verleden zou ik terug geboekt hebben en voila ... probleem opgelost, maar zo werkt het bij Potje Jan dus niet meer. Kritischer en strenger en daar past onbeperkt terugboeken als je toch meer kosten hebt dan begroot, niet meer bij. Spaardoelen moeten gehaald worden, zeker zolang dat kan met een baan die ietswat op de tocht staat.

Dat vraagt deze maand nog meer creatief puzzelen met dubbeltjes, wat ook wel weer een uitdaging is. Vanmiddag vulde ik trouw mijn excelletje in en als die ene factuur nou gewoon nog een weekje of 2 weg wil blijven (of een 14-daags-betaalregeling ook prima), dan gaat er weliswaar niks in het leuke-dingen-potje maar hebben deze maand een boel leuke dingen dus niet erg, zit ik aan de max wat betreft het boodschappengeld. Hoop ik nog wat over te houden van het OV-potje en ook die waar de benzine van betaald wordt en dan gaat het, met een beetje schuiven, waarschijnlijk goed komen.

Die benzineprijs is wel een reden waarom ik mijn bejaard vierwielertje nog minder dan voorheen gebruik. Ik hoef natuurlijk niet meer tig keer per week met een puber richting ziekenhuis, dat scheelt al een slok op een borrel liter benzine. Maar ik pak steeds vaker de fiets, zelfs als ik het dorp uit moet. Dat zal wel ietsje veranderen als het weer om slaat, maar volgens mij heb ik ondertussen meer dan een maand rond gereden met een (half) gevuld tankje van 30 eurootjes. Onzin-ritjes ga ik proberen zo min mogelijk te rijden; ten eerste vanwege die benzineprijs, maar meestal is dat toch naar plaatsen waar met pinpassen gewapperd kan worden. Haaa da's mooi 2 bespaar-vliegen in één klap!

Op de tocht ...

4 jaar geleden werkte ik bij een grote, landelijke werkgever die vanwege de crisis besloot niet meer decentraal maar vooral centraal (en dan ook echt midden in het land) te gaan werken. Collectief ontslag voor mij en vele collega's. 10 jaar met zoveel plezier gewerkt maar mijn functie kwam te vervallen en qua reisafstand was het niet te doen om dagelijks uren onderweg te zijn naar het hoofdkantoor.

Gelukkig vond ik, nog voordat ik in het op-zoek-naar-nieuwe-baan traject van mijn werkgever zou komen, al een andere baan. Niet zo'n groot bedrijf als mijn vorige werkgever, informeel sfeertje en zo bleek het ook met de secundaire arbeidsvoorwaarden; zo goed als niets op papier en afhankelijk van je manager maak je afspraken. Da's allemaal leuk en aardig zolang er nog genoeg werk uit de markt gehaald kon worden, dan kon je nog eens wat regelen tijdens zo'n functioneringsgesprekje-zonder-inhoud. Maar inmiddels zit de markt op slot en krimpen we nog harder dan gedacht en was het bij mijn start 4 jaar geleden nog zoeken naar een werkplekje, nu kan je kiezen want meer plekken vrij dan bezet.

Toch had ik de stille hoop dat we er wel doorheen zouden rollen en wellicht in kleinere vorm toch de boel draaiende konden houden. Hoewel nog niets officieel (maar daar is mijn werkgever dan ook niet zo sterk in), maar wel het in-de-wandelgangen-verhaal duidelijk dat de klap groter is dan gedacht en er uit het niets opeens hele drastische maatregelen genomen gaan worden. Dit heeft ongetwijfeld weer gevolgen voor de banen van mijn 2 collega's en ondergetekende. Bij last in - first out, ben ik de sjaak en ben tevens de duurste kracht omdat ik net een iets ander (uitgebreider) takenpakket heb, maar weet dat er een collega van een andere afdeling wel erg veel interesse heeft in dat pakketje.

Het komt zoals het komt, heb al vaker met reorganisatierondjes te maken gehad en zelfs dus met een ontslagrondje. Je herkent de signalen en voelt de bui al hangen ... gesprekken die ik onlangs had en er voor mijn functie niets zou veranderen (jaja) en me vooral geen zorgen moest maken. Had ik snotverdorie net heel mijn financiële plaatje inclusief (be)spaardoelen op een rij :-), kan ik met een beetje pech weer opnieuw beginnen met mijn excelletje ... en vooral, zolang er niets anders op mijn pad komt, nog veel meer hand op de knip. Ben ik blij dat we in ieder geval een buffertje hebben, maar hoop daar toch geen 'gebruik' van te hoeven maken ... nog even wachten op duidelijkheid dan maar ... sjucht!

Het vliegt eruit ...

September stond al ingeroosterd als 'duurdere' maand maar de eerste week is pas onderweg en er zijn nu al potjes waarin ik met dubbeltjes moet gaan puzzelen verdorie. Zul je altijd zien dat de agenda's van de pubers gelijk met allerlei opdrachten gevuld worden die thuis gemaakt en geprint moeten worden ... en had in de vakantie de printer er de brui aan gegeven.

Van begin af aan dikke ellende met deze draadloze printer, was het niet de verbinding, dan was het wel de cartridge die toch echt 'echt merk' was maar niet door mijn printer herkend en dus foutmeldingen en hoop gedoe. Al een tijdje was hij kleurloos en mocht alleen nog in zwart-wit geprint worden, maar ook daar hield hij uiteindelijk mee op. Ik ben helemaal klaar met dat ding wat tot de absolute miskopen gerekend mag worden en aangezien ik vandaag niet op mijn werk ben en er toch iets geprint moest worden wat morgen ingeleverd moet zijn, sjouwde ik één van de pubers mee in mijn bejaarde autootje op weg naar de ik-ben-toch-niet-gek winkel.

Allemaal leuk en aardig maar ik was niet van plan fotootjes te printen, draadloos te printen dus al die toeters en bellen heb ik helemaal niet nodig; maar da's wel wat ze daar verkopen. Geen printertje onder de 70 euro, merendeel boven de 100 zelfs en dan zit er niet eens een kabeltje bij hè (a 20 eurootjes om je laptop met de printer te verbinden). En de cartridge die je bij aankoop krijgt, is ook maar voor een paar pagina's dus die mag er dan ook nog bij .. toink!

Gelukkig zit er een stukje verderop nog zo'n zaak, weliswaar een stuk kleiner, maar wel met verkopers die je gelijk helpen en precies wisten met wat voor printer ik die ellende had gehad en met een prima (lees: betaalbaar) alternatief komen en zelfs mee dachten met wat voor printer (2 merken / zelfde prijs) maar waarvan bij eentje de cartridges leuker van prijs zijn, wat uiteindelijk dan de doorslag gaf. Kabeltje heb ik thuis nog dus die kosten streep ik gelijk weg en met een totaalplaatje wat deze maand eigenlijk totaal niet uit komt, maar in ieder geval een stuk leuker dan in die m-markt. Op naar de buurman-winkel want ik ben er nou toch.

Soms is zo'n boulevard op een doordeweekse dag dan toch het liefst, erg handig want kan allerlei dingen van mijn lijstje afstrepen en deze buurman heeft diepvriesdoosjes en die gebruiken we vanaf nu voor de éénpansgerechten waarvan ik altijd teveel kook en die niet meer in de grijze bak mogen maar door naar de vriezer. Ooit had ik zo'n hele collectie doosjes maar geen idee waar deze zijn gebleven maar wel handig als ik die vanaf nu weer in een keukenkastje startklaar heb staan.

Ik had nog wel andere bewaargevallen waarvan formaat niet echt handig is in de vriezer maar die de afgelopen weken toch maar alvast gebruikt. Dubbeltjelief heeft een raar rooster deze week en at vandaag niet mee. Ik dook in één van de vrieslaatjes (zo'n kist zou zoveel handiger zijn maar geen plek) en ving 2 doosjes; een portie nasi en een portie bami en die hoefde ik dus alleen even op te bakken. Eén van de pubers vond dat maar niks zo'n diepvrieshap, maar na haar bord helemaal leeg gegeten te hebben, overtuigd dat dit dus prima kan en net zo 'eetbaar' is als dat het vanuit de pan gelijk op tafel komt.


Ik mocht ook nog even langs de apotheek waar het nieuwe bezuinigingsbeleid is dat ze bijna geen medicijnen meer op voorraad hebben, alles op bestelling moet en waar ik ook nog even dik 77 eurootjes aan medicatie mocht bijbetalen; hebben we wel een voorraadje tot eind oktober meegekregen dus in oktober geen kosten (en gelijk verwerkt op mijn overzichtje uiteraard).

Een duur dagje vandaag; ik kan beter aan het werk zijn, dan heb ik geen tijd om dubbeltjes uit te geven :-)

Weggefladderd uit Blogland

Ik loop al een paar jaartjes mee door de straatjes van Blogland en zie blogdeurtjes geopend worden en gesloten. Allerlei redenen om aan een blogje te beginnen of er weer mee op te houden. Er zijn blogdeurtjes die helemaal worden open gezet en waar je letterlijk een kijkje in de keuken mag nemen en er zijn blogdeurtjes die op een kiertje staan en waar ze best wat over zichzelf willen vertellen aan de voordeur maar liever niet dat je een kijkje in huis neemt.

Voor allebei valt wat te zeggen, vaak is het wel een bewuste keuze of je 'open' of toch liever wat anoniem blogt. Bij huize Pot Jan Drie Dubbeltjes mag je in principe alles van me weten, in mijn administratie mee kijken en als je me een vraag stelt, dan moet ik daar misschien even over nadenken maar krijg je waarschijnlijk nog antwoord ook. Maar duidelijk is dat ik de keuze heb gemaakt voor een kletspraatje aan-de-voordeur in plaats van je binnen op de koffie te vragen, juist met het idee dat je op deze manier meer van me te weten komt, dan met een pot koffie of thee aan de keukentafel.

Heel eerlijk is mijn financiële wel en wee ook allemaal niet zo spannend, behalve dan het besef dat als we nu gedwongen ons huisje zouden moeten verkopen we opeens met een schuld geconfronteerd worden waar niet tegenop te werken valt en we daarom dus heel druk bezig zijn met (be)sparen. Niet dat we al in rampscenario's denken, maar beter nu schakelen en daarmee wie weet ooit een boel ellende voorkomen. Dus misschien dat mijn blogje toch wel een hoog koffietijd-gehalte heeft maar als ik de titel zou veranderen in tienduizenden euro's schuld ... op papier er opeens heel anders naar mij, mijn uitgaven, besparingen en 'lifestyle' gekeken zou worden.

Wat is het toch als iemand een blogje start over een voor haar heel kwetsbaar onderwerp (schuld dus!) dat Jan en alleman het nodig vindt haar af te schieten. Een blog met een verhaal wat net zo goed van mij had kunnen zijn, van familie of een goede vriendin of van de buurman 3 huizen verderop en daarom waarschijnlijk zo herkenbaar en zoveel lezers en volgers. Een blog waar reageren vrij staat, betekent natuurlijk niet dat we allemaal maar troostende knuffels hoeven uit te delen, juist niet ... tips & tricks en af en toe een zetje de goede kant op geven, hoort er zeker bij.

Je hoeft geen fan van haar schrijfsels of stappenplan te zijn, je hoeft haar blog niet te lezen als het je niet boeit, er is tenslotte blog-keuze genoeg en je kan ook gewoon je mond houden en een deurtje verder gaan. Maar reacties als dat iemand 'niet echt' is, dat ze een  'aansteller' is en meer van dat soort nare reacties werkt nou niet echt lekker motiverend en als je daar gevoelig voor bent, trek je je dat soort azijnzure kritiek nog aan ook. Zelf begrijpt ze er niks van; waarom doen mensen dat? Waarom is het nodig om een blogger zo af te schieten dat ze er vandaag echt klaar mee was ... en we kennen haar (Vlinder dus van de blog 10.000) ondertussen een beetje ... ze is van een tiepje wat in haar opkomt dan ook gelijk uitvoert ... en dus nu echt definitief haar blogje verwijderd heeft en niet eens meer in blogland een kijkje heeft genomen.

Persoonlijk vond ik haar blogje verhelderend; iemand die er voor uit kwam dat ze 'een beetje dom' was geweest als het om haar centjes en uitgaven ging, maar in plaats van struisvogeltje te spelen daar nu iets aan wilde doen. Ik had haar verhaal graag willen blijven volgen; welke stappen zet je om die schuld weggewerkt te krijgen, waar loop je tegen aan, wat gaat goed en wat doet het met jou en toch ook je gezin en gaat het je lukken.

Maar blijkbaar stonden de beste stuurlui klaar aan de wal om haar met negatieve opmerkingen terug op open zee te duwen, afwachtend of ze kopje onder zou gaan ... en net als Vlinder vraag ik me vandaag even af; waarom doen mensen dat???

Potje sportiviteit

Dit weekend had ik geen last van wapper-met-je-pas gevoelens, in tegendeel zelfs en door nog bewuster met (be)sparen bezig te zijn en hierover te bloggen (neus op de feiten), merk ik juist een ommezwaai. Da's overigens wennen voor Dubbeltjelief want normaal ben ik juist degene vol ideetjes voor in huis (en die kosten altijd weer geld) en nu trap ik even op de rem. Eigenlijk stond op de planning om naar het blauw-gele warenhuis te gaan omdat we daar een "geweldig ideetje" hadden gezien voor een waslijntjesproject op het dakterras.

Maar dat Zweedse gebouw is eigenlijk net te ver om de fiets voor te pakken want dan zijn we toch een paar uur onderweg. Ik denk in dubbeltjes als het gaat om litertjes benzine en de artikelen die we nodig hebben (2 x 3,99 maar meestal neem je meer mee dan gepland als je de hele route volgt) en met strak (of anders gezegd, heel krap) budget van 260 dubbeltjes in het diversen-potje besluiten we de fiets te pakken, andere winkel te kiezen en een andere oplossing te bedenken die misschien niet zo mooi is, zeker zo praktisch (en hoop burengezeur zal schelen) en slechts 9 dubbeltjes kost en als bonus doen we daar een nieuwe hondenriem bij omdat de flexlijn echt versleten is. Hond blij, wij blij ...

We fietsen door om cadeautjes voor één van de pubers te zoeken die deze maand jarig is en ook daarin slagen we binnen budget en kan ik deze week zelfs nog kleinigheidje bij halen. Ondertussen is het zo gezellig op de fiets dat we extra kilometertjes maken en we afsluiten bij de boer-met-winkeltje om daar de fietstassen met vooral fruit dit keer te vullen.

Vanochtend begint één van de pubers over koopzondag maar ik meld dat ik niet van koopzaterdagen en dus ook niet van koopzondagen hou om daar zomaar in die drukte even een rondje te doen als het niet echt noodzakelijk is. Daarbij merk ik ook even 'voorzichtig' op dat één van die draakjes de laptop die ooit bedoeld was voor school, huiswerk en werkstukken, naar zijn grootje heeft geholpen dankzij andere activiteiten en ik het tot nu toe niet gefixt krijg dus als dat ding in reparatie moet, er niet eens dubbeltjes zijn om in de stad uit te geven.

In plaats daarvan trek ik mijn loopschoenen aan om even een testrondje te lopen want volgende week mag ik weer aan de startstreep staan en dan is het altijd handig om te weten of ik weer ergens achteraan blijf hangen of toch een keer een middenmoter ga worden. En hoewel er van alles hier in het dorp te doen is, terrasjes lekker vol zitten, besluiten wij 's middags nog even van het mooie weer te genieten door nog wat fiets-kilometertjes te maken (mijn achterwerk vond dat een minder strak plan).

Ik heb genoten dit weekend; van het mooie weer, van al die kilometers sportiviteit (ahum) en toch ook van het feit dat we op een nieuwe manier lijken te denken voordat we dingen zomaar gaan aanschaffen. We deden dat al niet lukraak, maar nu net nog even wat bewuster. Ik zeg ... goed bezig!

kleine wasjes - grote wasjes

Bij Potje Jan gaan er stiekem per week heel wat wasjes in de wasmachine; naast de gewone wasjes met beddegoed, handdoeken en kleding ook behoorlijk wat sportspul. Zo draaide ik afgelopen woensdag alles weg en toen ik vandaag in de wasmanden keek (geweldig systeem van 4 ladebakken van i.kea zodat gelijk alles uitgesorteerd is) zag ik al snel dat het was-droog-en-strijk feestje dit weekend (zoals altijd) gewoon weer van voor af aan kon beginnen.

Ik heb één van de pubers deze week nog maar eens uitgelegd dat elke dag een schone (spijker)broek niet altijd nodig is en het soms best gewoon om de dag kan want als we dat allemaal zouden doen, heb ik hier zo'n 28 (merendeel erg lange) broeken in de was. Shirtjes, bloesjes etc. gaan vaak wel elke dag de mand in en zo stapelt het weer lekker op. Ik vraag me wel eens af hoe dit bij echt grote gezinnen gaat; daar zijn de manden toch nooit eens leeg?

In de tijd dat Potje Jan dacht dat fris & schoon alleen met een duur merk kon, stonden er dus regelmatig van die anderhalve literflessen in haar karretje die tegenwoordig toch al gauw 7,50 kosten en waar je volgens de verpakking zo'n 20 wasjes mee kon draaien mits je natuurlijk geen volle wastas van het voetbalteam mee krijgt. Omgerekend dus ongeveer 37,5 cent  per was.

Aangezien zo'n fles hier wel heel snel leeg was, besloot ik na allerlei enthousiaste verhalen maar eens af te stappen van het idee dat merk altijd beter is dan bijvoorbeeld het huismerk van de budgetsuper. Ik kocht een flesje Formil (ook anderhalve liter) die nu 2,99 kost en het dus per wasbeurtje naar 14,95 cent. Ik ontdekte al snel dat ik veel minder nodig had dan van dat dure merk dus eigenlijk nog goedkoper, maar niet bijgehouden hoeveel wasjes extra ik uit een fles haal. Daarbij wast het mijn was echt prima schoon en erg belangrijk ... ruikt heerlijk fris en geen allergische reacties wat ik van bepaalde merken nog wel eens wil hebben.

Gister ging ik even mee met Dubbeltjelief en soms lijk ik mijn ogen in mijn zak te hebben, maar gister dus even niet en ontdekte dat er naast die anderhalve litersflessen er ook 3-liter-flessen zijn voor slechts 3,69 en het wasspul bij mijn wasjes nog maar 9 cent per draai zou kosten.

Ik nam een test-fles mee want ik moet nog wel even ontdekken of in beide flessen echt hetzelfde wasmiddel zit of dat in die grote jongen een 'minder geconcentreerd' goedje zit waardoor ik toch weer meer in mijn wasbolletje moet gieten. Maar stel dat dit zo is, dan eens even een rekensommetje per jaar:

Duur merk: gemiddeld 8 draaien was per week x 52 x 37,5 cent = 156 euro
Huismerk Lidl (Formil Activ) in 3-liter-verpakking: gemiddeld 8 draaien was per week x 52 x 9 cent = 37,44 euro. Wat een mega besparing van meer dan 118 euro op jaarbasis op slechts één artikel uit mijn winkelwagenmandje!