Doseren

Er zijn werkwoorden die Potje Jan niet zo goed begrijpt, geloof ik. Eentje ervan is doseren. Als ze het eenmaal in haar bol heeft, dan is er geen houden meer aan en ze hikte er al een tijdje tegenaan maar vandaag is het D-day. Het begon met het opruimen van de kerstboom en dat staat jaarlijks sowieso voor grote schoonmaak zodat we schoon, fris en opgeruimd het nieuwe jaar in gaan.

Maar moet je dan ook alle kastjes en laatjes open trekken? Op dit moment lijkt de bomontploffing nog zichtbaar, maar er is geruimd zeg. Dozen met ongebruikte, sta-in-de-weg spullen zoals Tupperware bewaardozen, serviesdingen en zelfs merkartikelen uit een dure woonwinkel die ze ooit met verjaardagen enzo kreeg maar alleen maar plek in nemen en toch nooit gebruikt worden. Deze zijn vanmiddag allemaal op de foto gezet en gaan op Marktplaats. Daarnaast ook (meer dan) genoeg om een pas gestart kringloopwinkeltje hier in het gehucht weer blij te maken.

Huize Potje Jan is al niet volgestouwd met allerlei troepjes want daar wordt ze alleen maar onrustig van, maar er kon nog meer overzicht komen. Was de stelregel altijd één jaar niet gebruikt, dan de deur uit maar eigenlijk was er sinds de verhuizing niet meer zo ingrijpend geruimd. Toch nog veel 'twijfelspullen' meegenomen. En als je één kastje open trekt, dan volgt al snel nummer 2 en 3 en zo verder, zeker omdat je alles uitgezocht wil hebben.

Chaos dus, met nu even een korte pauze maar nog voor het avondeten, is het weer op orde en blijft er voor de hele benedenverdieping een klein to-do-lijstje over voor deze week want daar komen we vandaag echt niet meer aan toe. Pas als haar lijf protesteert, beseft ze altijd weer dat ze vergeten is te doseren. Nog even een uurtje of wat bikkelen, poetsen en ruimen om vanaf nu toch echt te proberen een laatje, kastje of plankje per week te doen in plaats van in één keer alles. Spreken we af voor de bovenverdieping en de zolder, goed??

Geen knaller

Elk jaar werd er bij Potje Jan voor een aardig bedragje op oudjaarsnacht de lucht in geknald. Zelf heb ik helemaal niks met vuurwerk, maar ieder zijn ding en de mannen vinden het nou eenmaal geweldig. Zij kunnen ongetwijfeld weer tig andere, in hun ogen onzinnige, dingen opnoemen waar ik geld aan uit geef (hoewel dat lijstje steeds kleiner wordt, dus levert nu vast toch even wat denkwerk op). Puberzoon heeft samen met een vriendje uitgelegd en die komt zijn dag wel door, maar voor het eerst in jaren valt er hier 's avonds niets te knallen. Dubbeltjelief loopt met een grote boog om het vuurwerk heen en alle folders gaan gelijk de papierbak in. Soms is het gewoon een kwestie van keuzes maken en heel eerlijk aan mij heeft hij in dit geval niets, geen steun, noppes nada.

Ik heb niets met oudjaar, op een zelfgebakken oliebol na dan, maar dat verplicht wachten tot het 12 uur wordt, is dankzij wat items uit mijn vorige leven, gewoon niet mijn ding. Waarschijnlijk dat ik daarom ook niks met dat vuurwerkgedoe heb en het echt zo zonde van het geld vind. Een pakketje van 50 euro is niks, in een paar minuten op. Kijk de komende dagen maar eens bij de vuurwerk-afhaal-locaties, zelfs hier in dit gehucht volgens mij al minstens op 3 plekken mogelijk en kijk eens wat iedereen gemiddeld mee neemt en afrekent. Ik schrik gewoon van al die enorme bedragen.

Waren er tijdens de Serious Request al kritische geluiden dat ons land al armoe genoeg kent en we die miljoenen beter in eigen land hadden kunnen besteden. Raar eigenlijk dat je daar tijdens een goed doel als de Alpe d'Huzes waar dit jaar 32 miljoen (!!) werd opgehaald, niemand over hoorde. Tel daar de decemberaankopen onder de boom of in de zak bij op, alle (extra) boodschappen die deze maand over de toonbank of loopband gingen, de vuurwerkaankopen ... en je zou - heel kort door de bocht - bijna denken dat het allemaal wel meevalt met armoede en crisis in Nederland. Bijna hè, want er zijn genoeg schrijnende gevallen.

Stiekem denk ik eerder dat het in een aantal gevallen (niet allemaal hè!) gewoon struisvogel-gedrag is en er heel wat huishoudens in januari weer even niet weten hoe het moet, met onbetaalde rekeningen achter blijven die ook niet betaald kunnen worden, domweg omdat alles in december al 'opgepind' is. Overigens geen kritische noot naar hen toe, ieder moet lekker zijn of haar eigen ding doen en als je in december los wil gaan en daar in januari en de maanden daarna de gevolgen van wil hebben omdat je er geen potje, buffer, reserve of wat dan ook voor had gereserveerd, maar daar geen probleem mee hebt, prima toch.

Ik zou er heel onrustig van worden, maar misschien vinden anderen mij wel een enorme muts dat ik me om al dat financiële gedoe zo druk maak. Hoe vaak ik niet te horen krijg; je leeft nu, je moet nu genieten. Eh ja dat klopt en ik geniet op mijn manier, maar genieten staat wat mij betreft niet gelijk aan met geld uitgeven terwijl er geen buffer is. In december hebben we op onze manier enorm genoten, maar daar was wel een potje voor en ging de rest van ons (be)spaarplan wel gewoon door. Da's dan mijn manier van genieten.

Dubbeltjelief wil graag een extra bril en met zijn speciale glazen kost dat een boel dubbeltjes; hij kan zijn buffertje dus maandagavond de lucht in knallen, of hij kan het opsparen en binnenkort naar de 'brillenboer'. Kwestie van keuzes maken, niet altijd leuk, maar soms is het niet anders ... maar in dit geval voelt het voor hem goed en daar gaat het om.

Geen goede voornemens ... wel doelen!

Bij Potje Jan zijn ze niet zo van goede voornemens zo aan het einde van het oude jaar. Hier in huis werkt het gewoon een stuk beter om met doelen te werken; je niet iets voornemen maar gewoon gaan doen en dan het liefst zonder uitstelgedrag want daar hebben we hier dan soms wel weer een handje van.

Laten we het eerste doel maar eens blogwaardig worden, dan is er gelijk geen weg meer terug:
* Eén-kastje-plank-of-laatje-per-week opruimen en uitzoeken:
Heel veel kastruimte hebben we hier niet en de inhoud is meestal al wel opgeruimd maar elke maand een paar kastjes extra aandacht geven zonder dat het veel extra tijd kost, houdt de boel net wat opgeruimder. Stiekem slipt het hier toch dichter dan ik zou willen omdat er dingen bewaart blijven, die allang weg hadden gekund. Na de opruimactie overbodige spullen verdelen tussen in-de-kliko, naar de kringloop of op Marktplaats, dat laatste heeft mijn voorkeur om zo wat extra bij te verdienen.

Vandaag gaf Dubbeltjelief de voorzet door het schuurtje eens uit te ruimen; merendeel van zijn zooi ligt daar en bij hem is opruimen meestal gewoon verplaatsen en recht leggen, maar vandaag zag hij het licht (halleluja) en staat er een grote berg naast het schuurtje wat morgen allemaal naar de milieustraat gebracht gaat worden; het was niet eens kringloop-waardig, laat staan op Marktplaats. Ik heb nog wel even een tentje gered, je weet maar nooit of één van de pubers die dit jaar net toevallig nodig zou hebben. Soms gaat hij namelijk wel heel rigoureus te werk en verdwijnen er ook dingen die hadden moeten blijven. Het schuurtje lijkt opeens formaatje schuur :-)

Dat ruimt nog eens lekker op ... en nu kan ik dus niet achterblijven. Mijn valkuil is dat ik het niet bij één kastje of laatje hou, maar gelijk als een wervelwind alles aanpak. Lijkt me op dit moment niet zo'n slimme actie dus mijn 'opdracht' voor vandaag is om eens te kijken hoeveel kastjes, planken (bij een paar grote kasten) en laatjes er zijn en daar een planning op los te laten. Wordt vervolgd ...

En daar gaan we weer ... de teugels strak!

December is allesbehalve een bespaar-maand geweest; dat wisten we vantevoren want we hadden er geld voor opzij gezet. Maar toch voelde het af en toe best raar; maanden bloggen over hoe je alles in potjes verdeeld, dubbeltjes draaien en dan opeens 'los' gaan met je pinpas, beetje mixed feelings en daarover heb ik dan ook maar niet geblogd. Als je een heel jaar lang strak aan de teugels hebt getrokken dan mag je best één keer per jaar die teugels even wat laten vieren als dat kan tenminste en in ons geval kon het deze keer door een extraatje wat we graag aan de kids wilden besteden. 2 stralende puberkoppies die allebei op hun manier een moeilijk jaar achter de rug hadden en genoten van de kerst, bevestigde dat het goed was.

Je zou dit kunnen lezen dat zij vooral genoten van een hele grote (belachelijke) berg pakjes onder de boom als 2 verwende snotapen, maar dan heb ik het of niet goed omschreven of je leest het verkeerd. Er is zeker goed uitgepakt (letterlijk en figuurlijk) maar deze 2 kanjers zijn heel snel met weinig tevree dus zeker geen ei-pets of dat soort dingen onder de boom en met wat zoekwerk vind je vaak veel leuks voor weinig geld en dat was dit jaar vooral mijn uitdaging. Toch komt er al snel een ditje of datje bij en ga je net over je budget heen; leerpuntje voor 2013 om of het budget toch wat te verhogen of geen dubbeltje over budget heen te gaan. Optie 2 lijkt me de meest verstandige :-) en heb daarom een extra spaarrekening toegevoegd bij moneyou waar vanaf nu al een klein maandelijks bedragje naar toe gaat, ondertussen klik ik door bij Euroclix en ook dat bedragje voeg ik eind 2013 toe zodat we een mooi potje hebben voor onder de boom en alles wat er bij komt.

Alle andere potjes moesten deze maand gewoon gevuld worden, dat moest doorgaan, en daar zijn we best een beetje trots op want aan het einde van het jaar blijkt dat alle spaardoelen zijn gehaald en zit er zelfs meer in onze buffer dan gepland. En ook deze dure decembermaand kwamen we helemaal uit met ons huishoudpotje. We worden steeds handiger met ons weeklijstje en hoewel wij niet de tiepjes zijn voor een opgedirkt tig-gangen-diner tijdens de kerst, kan ik wel stellen dat er meer dan genoeg was en we er vandaag een left-over-dagje van maken. Kortom de dagelijkse / maandelijkse dingen gingen en bleven keurig binnen budget dat is een absolute plus want mezelf kennende had het zomaar gekund dat ik daar ook de handrem af had gehaald maar dit jaar toch blijkbaar iets geleerd ...

De feestdagen voorbij, eind van het jaar in zicht, tijd om 'de balans op te maken' en 2012 af te gaan sluiten en een voorlopig 2013-excelletje in elkaar te knutselen. Voorlopig omdat Dubbeltjelief nog altijd geen zekerheid heeft over zijn baan en dat pas in de komende maanden duidelijk zal gaan worden. Zijn werkgever blijft toezeggen dat iedereen herplaatst gaat worden, hoewel we twijfelen aan deze mooie woorden houden we ons er toch maar aan vast. Bij mijn werkgever is het één grote puinbak waarbij we ons afvragen of we eind 2013 gaan halen maar de toezegging kregen dat er het komende jaar geen ontslagronde meer zal zijn. Er is nog maar zo'n klein clubje over, daar valt niet eens meer in te snijden!

Ik heb alle financiële zaken bijgewerkt, alle rekeningen zijn betaald, alle maandelijkse potjes weer ingevoerd bij het internetbankieren voor het komende jaar en het voelt goed om alles zo in kaart te hebben.We gaan door met onze potjes maar hebben voor 2013 ook wat doelen bedacht, eens kijken hoe ver we daarmee gaan komen en sommigen ook nog wat gaan opleveren. Daarnaast ga ik toch eens kijken of we onze teugeltjes net een beetje strakker kunnen aantrekken. Het zal dubbeltjeswerk zijn, maar elk dubbeltje is er eentje. 2013 wordt een jaar van balans zoeken tussen lekker leven en genieten, maar dat met zo min mogelijk budget te doen zonder dat het voelt alsof je afgeknepen bent en er geen enkele ruimte meer is voor leuke dingen waardoor (be)sparen een last gaat worden. Dat willen we dus vooral niet, maar toch denken we dat er nog best wat stapjes terug kunnen en daar gaan we de komende maanden stap-voor-stap aan werken. Genoeg blogstof dus!!

op de valreep ...

Met nog 2 weken te gaan, heeft Potje Jan vandaag geheel onverwacht een switch gemaakt in haar zorgverzekering. Al heel wat muisklikjes had ik er aan gewaagd maar tot nu toe leek de beste optie om bij de zorgverzekering te blijven waar ik al was en dan alleen een pakketwijziging te doen zodat we net iets meer vergoedt zouden krijgen dan nu.

Totdat ik vandaag een intakegesprek had voor één van de pubers en het gesprek even over de zorgverzekeraars ging en ik zoveel wijzer werd. Momenteel doneer ik maandelijks een aardig bedrag in de apotheek voor de andere puber en vanaf volgend jaar heb ik gewoon beide medicatie volledig vergoed (da's dus minstens 500 euro per jaar die in eigen zak blijven). Het traject voor puber 1 wordt (deels) ook vergoedt terwijl wij dachten dit ook zelf op te mogen gaan hoesten (doe daar ook maar een honderdje of wat bij). En als bonusje meer fysio-vergoeding wat momenteel vooral voor mij handig is en zo ontdekte ik nog heel wat meer plusjes.  Nu nog eens zien of zij misschien toch ook nog het stukje orthodontie willen vergoeden en dan gaat de vlag echt helemaal in top.

Wat moest ik er voor doen? Lid worden van een (ouder)vereniging waarvan ik toch al lid wilde worden en ik nu die kosten ook nog eens terug krijg. Mijn maandelijkse premie gaat ook nog iets omlaag vergeleken met het huidige bedrag. Gewoon even via via de juiste informatie krijgen en via een vereniging een collectieve polis afsluiten waarvan het er nu naar uit ziet dat dit ons zeker wat gaat opleveren. Dat soort oppeppers kunnen we nu wel even gebruiken!

Op slot

Waar moet je op je (be)spaarblogje over bloggen als Dubbeltjelief het bericht heeft gekregen dat zijn afdeling 'op slot' gaat. Verkocht en afgestoten door de onderneming die zich alleen nog maar met hoofdzaken gaat bezighouden en alle bijzaken in de etalage heeft gezet.Zijn afdeling is niet de enige waar de stekker uit gaat, want door het hele land verspreid is er van alles in de aanbieding gedaan. Dubbeltjelief hakte jaren geleden al eens met hetzelfde bijltje toen een hele vestiging gesloten werd waardoor hij (gelukkig) overgeplaatst kon worden waardoor hij deze ronde gelukkig heel goed kan relativeren, maar er zijn bij collega's echt al heel wat tranen gevallen deze week.

Behoud van arbeidsplaatsen is 'de' belofte van zijn werkgever; uitzendbureaus hoeven geen mensen meer aan te bieden, alle tijdelijke arbeidsovereenkomsten op welke afdeling dan ook, worden niet verlengd waardoor er voor de club met vaste arbeidsovereenkomsten zoveel mogelijk wordt gezocht naar passend werk op deze vestiging of eentje die op reisafstand te doen is. Dubbeltjelief maakt zich (nog) niet zoveel zorgen, werkt er al 'eeuwen' en met zijn opleiding en ervaring is de kans erg groot dat hij herplaatst kan worden en die intentie is ook uitgesproken. Toch blijft er die slag om de arm die dat onzekere gevoel geeft. We het liefst morgen al willen weten hoe en wat verder, terwijl dit een proces van weken, misschien zelfs nog wel maanden is. Momenteel is er nog zoveel werk dat ze zelfs in weekenden doorwerken, dus dat geeft al helemaal een dubbel gevoel.

Stel dat Dubbeltjelief herplaatst wordt (we duimen keihard), dan is het voor ons een grote zorg minder, maar dan zijn er nog steeds veel collega's waar dat niet voor geldt. Die niet herplaatst kunnen worden, die met hun tijdelijke contract plaats moeten maken, die geen mogelijkheden hebben om naar andere vestigingen te kunnen reizen. Er gaan op die manier toch van flink wat collega's afscheid genomen worden. Tot nu toe voert werkgever alles netjes uit, net zoals een aantal jaren geleden trouwens, maar ook zij kunnen niet anders, willen ze als 'grote jongen in de markt' overeind blijven, maar het is zo zuur! Weten dat het werk dat jij en je collega's wekelijks weg zet, zelfs tot in de weekenden toe, financieel eigenlijk niet meer rendabel is, alsof je voor Jan Doedel staat te werken.

Onzekerheid dus, en daar ben ik niet zo heel goed in, geeft onrust en voorzover we dat al niet deden, is het niet meer de hand op de knip maar een slot op de knip. Gelukkig had ik al een klein budgetje opzij gezet voor de feestdagen, maar voor de rest kijken we nu nog kritischer dan we al deden naar onze uitgaven en lijkt het tientje-per-dag voor wat betreft het huishoudpotje opeens heel dichtbij te komen en steeds beter lukt. Misschien hoeft het allemaal niet, maar mocht het toch een slecht-nieuws-gesprek worden, hebben we gelukkig een buffertje en weten we alvast hoe met minder inkomsten om te gaan.

Komende weken staat bij mijn werkgever ook weer e.e.a. op stapel; bleef allemaal sudderen maar de bedoeling is dat eind van dit jaar we weer wat rondes verder zijn en dat net allemaal in de decembermaand. Het sintfeestje slaan we over maar maken er op onze manier natuurlijk wel een gezellig avondje van. We zijn al niet van die tiepjes die met kerst helemaal los gaan met luxe diners, feestkleding of cadeautjes onder de boom, maar met dit soort berichten zullen we het jaar toch nog soberder dan misschien geplant uitluiden en duimen dat 2013 niet alleen voor ons, maar ook voor al die collega's (en anderen in hetzelfde schuitje) weer wat hoop en zekerheid geeft.

Elf over mezelf

Altijd leuk zo'n award! Ik  kreeg hem van haar (klik) , dank je wel (überhaupt al dat je de moeite neemt om hier af en toe aan te waaien). Aan dat ontvangen van zo'n award zit ook nog wat werk dus laat ik maar eens beginnen met de eerste 11 dingen over mezelf.

1. Mijn eigen naam heeft niets te maken met Jantjes en Potjes; Potje Jan was gewoon een toepasselijke blognaam om anoniem te kunnen bloggen over (be)sparen dus die laten we er ook bij deze 11 maar even in en laten dat open boek over mezelf toch maar lekker dicht :-)
2. Ik ben een klein, eigenwijs dametje; formaatje waarvan mijn opa zou zeggen: 'een klomp groot'
3. Ik woon samen met Dubbeltjelief, 2 puberdubbeltjes en een viervoeter waar een klein streepje doorheen loopt en daardoor prima in Huize Potje Jan past
4. Ik ben een tiepje Alle-Dagen-Druk; vooral in mijn hoofd dan toch want naar anderen toe lijk ik vooral rust en kalmte uit te stralen, terwijl mijn bovenkamer overuren maakt
5. Ik woon in een dorpje en retourtje-roots lijkt er met onze onder-water-woning voorlopig niet in te zittten
6. Ik volg sinds kort, op verzoek, een studie waar cijfertjes een belangrijke rol spelen dus eigenlijk weer helemaal passend in mijn (be)spaar-blogjes-concept
7. Ik verslind boeken, inmiddels komen ze allemaal van de bieb, maar wekelijks gaat er toch minstens eentje als leesvoer doorheen
8. Blader ook erg graag door heel veel verschillende tijdschriften, maar heb al sinds jaar en dag maar één abonnementje, moet wel leuk (en betaalbaar) blijven.
9. Ik waai graag (maar te weinig) uit aan zee
10. Ik rook niet, ik drink niet, maar ben wel heel dol op chocola
11. Kort door de bocht; een bezig bijtje, maar vooral ook een huismusje

Zo dat viel nog niet mee hoor, zomaar even elf bedenksels over mezelf ... en dan nu nog een vragenrondje beantwoorden:

1.Welke talen spreek je allemaal?
2.Waar kun jij 's nachts voor wakker gemaakt worden?
3.Over welk onderwerp blog jij graag?
4.Wat is je favoriete televisieprogramma?
5.Als je 1 wens zou mogen doen, wat zou jij dan wensen?
6.Win je wel eens iets?
7.Doe je wel eens een gezelschapsspel? Zo ja, welke?
8.Sinterklaas of Kerst of allebei?
9.Wat is je favoriete koekje?
10.Wat is de mooiste plek in Nederland?
11.Welke website bezoek je het meest?

1. Nederlands, Engels, Duits en een petit peu Frans
2. Aangezien slaap en ik al niet de beste vrienden zijn, graag niet storen als ik al eindelijk eens in slaap ben
3. Op dit blog vooral over (be)sparen en alles waar ik daarbij tegenaan loop; de uppers en de downers zeg maar
4. Als ik al t.v. kijk, want ben niet zo'n kijkbuiskijker, maar dan toch graag Nederland 3: De Wereld Draait Door of van die Old Skool muziekprogramma's.
5. Helaas een niet te vervullen wens, en zonder teveel in details te willen treden: een voor altijd blijvende gezondheidsopkikker voor één van mijn pubers
6. Yep af en toe een klein prijsje, maar vorig jaar een geweldige actie in blogland trouwens
7. In het ziekenhuis de online versie van scrabble (wordfeud) omdat zo'n groot spelbord op je ziekenhuisbed niet zo handig was en op vakanties kaartspelletjes en hoewel hier een kast vol spelletjes staat, ben ik heel eerlijk een beetje uitgespeeld
8. Allebei wel, gewoon kneuterig, oerhollands gezellig genieten, maar dan vooral zonder dure fratsen, luxe diners en opgepoft gedoe.
9. Speculaas (koekje, brok of gevuld maakt me niet uit)
10. Zeeland, heerlijk dat zon-zee-zand gevoel
11. Dat zijn er meerdere, maar rondje blogland is momenteel toch wel mijn favorietje

Eigenlijk hoor ik nu zelf weer een lijstje met vragen te bedenken en 11 andere bloggers te zoeken die ook zo'n Award verdienen. Ik ben altijd bang dat ik dan iemand tekort doe, passeer, voor haar of zijn hoofd stoot omdat hij of zij stiekem ook zo graag een Award zou willen en ik gun hem iedereen. Dus voel jij je (positief) aangesproken, dan is deze Award gewoon voor jou! Pak hem op en zet hem op je blog met ook 11-over-jezelf.

selluf doen

Gewoon zo'n simpel artikeltje, maar eentje waarvan je gedachten een loopje met je gaan nemen. De stelling is: door de crisis gaan we meer zelf doen ... en volgen daar zelfs cursussen voor. Dat zelf-doen zal deels ongetwijfeld zo zijn als het om wat klusjes in en om het huis gaat, want een echte vakman kost nou eenmaal een paar centen en alles wat je zelf kunt doen, hou je de eurootjes in je zak voor andere dingen ... of voor als je de vakman echt nodig hebt.

Toch lijkt het me niet dat we nu opeens bij alles gaan doe-het-zelven. Om even een kozijntje af te lakken, draai ik mijn hand niet voor om, maar als ik een raar geluid in de auto hoor, duik ik toch echt niet zelf onder de motorkap om daar een beetje technisch-alsof te gaan doen, dan rij ik toch echt door naar de garage. Weliswaar niet naar de dealer met een mannetje aan de receptie, een mannetje wat de autosleutels komt halen en een mannetje die de auto de werkplaats in rijdt, maar gewoon een vakman hier in het dorp die zeker net zo goed weet, hoe een auto werkt alleen een wat ander geprijsde factuur heeft bij aflevering.

De kapper, ook zo'n verhaal: we zullen misschien wat minder vaak gaan, een thuiskapper zoeken, misschien een keer met hulp van een vriendin het haar in de verf zetten, even een pony bijknippen (dat lukt me nog net), maar ik waag me er niet aan om met een kappersschaar bij die enorme krullenbos van puberzoon aan de slag te gaan. Daarvoor mag hij toch echt naar de kapper.

Als je handige handjes hebt, zul je waarschijnlijk sneller zelf een klus aanpakken. Gewoon omdat je het leuk vindt, maar ook omdat je weet dat zo'n klus wel zal gaan lukken. Hier in huis noemen Dubbeltjelief en ik onszelf klusteam de linkerhandjes. Op zich lukken kleine, eenvoudige klusjes wel maar zijn helaas niet gezegend met twee / vier geweldige rechterhanden zodat we een oud pandje helemaal zouden kunnen opknappen. Als je dat (van elkaar) weet, ga je ook niet zelf - zonder hulp - aan grote projecten beginnen en schakel je toch de vakman in waar nodig. Wat betekent dat je bepaalde klussen vooralsnog even op de hele lange baan schuift en voor andere klussen misschien wat langer zal moeten sparen.

Onze buren op rechts is een ander verhaal. Met alle respect maar heel duidelijk dat de buurman geen klusser is. De buurvrouw verwacht dat wel van hem, is enorm goed in commando's geven met als resultaat dat elke uitgevoerde klus maanden duurt en het elke keer net niet is. Inmiddels een totaal gefrustreerd buursetje inclusief net zo'n kind. Als ik naar het schilderwerk van de achterpui kijk, zie zelfs ik dat hier prutswerk is afgeleverd, terwijl de buurman daar echt weken mee bezig is geweest. Al bijna een half jaar is hij nu bezig met het sanitair beneden. Onlangs stond de voordeur open en met plaatsvervangende schaamte liep ik voorbij, dat komt nooit meer goed. Ze willen van alles en dat moet in de doe-het-zelf uitvoering want dat is kostenbesparend omdat er gewoon niet meer budget is. De buurman zoekt alles op internet uit en kijkt zich waarschijnlijk scheel aan you-tube-filmpjes.

Is kostenbesparend ook als je maanden in de zooi zit, je van bouwmarkt naar bouwmarkt rijdt (niet om de hoek hier) en met even zoveel (op)nieuw, ander, beter materiaal thuis komt om het maar weer te proberen? Tientje hier, twintig euro daar ... moet je eens optellen, net als al die benzine en de bezoekjes aan de gele M omdat kind anders niet meer mee richting de bouwmarkt te krijgen is. Als de sfeer echt om te snijden is (zelfs wij krijgen daar wat van mee) en je kind daar ondertussen de dupe van wordt? Terwijl als je even een vakman had ingehuurd, de klus al maanden geleden af was geweest en je waarschijnlijk net zoveel eurootjes, misschien ietsje meer, kwijt was geweest maar dan was het wel af en goed geweest terwijl het nu én niet af is én het uiteindelijk prutswerk is maar je blijft jezelf voorhouden dat je het zelf wel kan en het zoveel goedkoper is. Gevalletje penny-wise-pound-foolish wat mij betreft.

Blijkbaar groeien de doe-het-zelf cursussen als paddestoelen uit de grond. Van kapperscursus tot meubelmaker, van automonteur tot fietsenmaker tot zelfs lasser. 10 avondjes kapperscursus zodat je daarna je hele gezin kan knippen, misschien ook wel de buurvrouw of wie dan ook en je gelijk er een centje mee kan verdienen en je 'omgeschoold' bent. Volgens mij duurt een beetje kappersopleiding inclusief al die stage-uren in een kapsalon toch echt wat langer. Als je dit als hobby wil doen prima, maar om er uiteindelijk ook mee te kunnen 'bijbeunen' vind ik met alleen zo'n cursusje dan weer zorgelijk.

Mezelf en mijn eigen "handigheid" kennende, pak ik de klusjes aan waarvan ik weet dat we die wel kunnen fixen maar leg ik het geld van zo'n cursus toch echt liever in een kluspotje en spaar even verder zodat ik bij het echte vakwerk iemand in kan schakelen mocht dat nodig zijn.

"rentevoordeeltje"

Aan één van mijn spaarrekeningen is een soort van (bonus) puntensysteem gekoppeld die je in kan wisselen en in het puntenwinkeltje voordelig kan shoppen. Nou is voordelig maar net hoe je het opvat want tot nu toe vond ik alle artikelen behoorlijk aan de prijs ook als is het half-geld-half-punten waardoor ik eigenlijk zelden in het puntenwinkeltje rondsnuffelde en mijn rentepuntjes een beetje op de plank lagen te verstoffen. Afgelopen week kwam er een e-mail dat het nu toppers-weken waren met ge-wel-di-ge aanbiedingen. Een bank die zich bijna voor lijkt te doen als een groot online warenhuis, bijna kriegelig werd ik er van, maar voor die ene keer won mijn nieuwsgierigheid en ik neusde even rond en vond nog altijd dezelfde luxe artikelen voor nog altijd die luxe prijzen en wilde al weer bijna mijn winkelwagentje parkeren en de winkel verlaten.

Daar waar ik in een vorig leven gewoon aankopen deed op het moment dat ik dacht ze nodig te hebben met het idee dat dit gewoon kon, denk ik tegenwoordig wel 10x na en al helemaal als het om grote uitgaven gaat. Ik wil al een hele tijd een speciale sporthorloge, al flink wat info ingewonnen van andere sporters, in de winkel gekeken en uitleg gehad maar gezien de prijs besloten even te wachten met het idee het geld wat in de decembermaand komt (verjaardag, kerstcadeautje van mijn ouders etc) bij elkaar te leggen en eventueel aan te vullen met zakgeld.

Ligt er toch op één van die stellingen precies het exemplaar wat ik zoek, inclusief wat extra's en ik dacht even dat er iets met het prijskaartje niet klopte maar zelfs met verzendkosten erbij en een stapeltje punten ingeleverd, kost die horloge me nu nog niet eens de helft van wat het in de winkel kost en op zo'n bedrag is dat echt veel. Als een kind in de snoepwinkel zo blij ... zakgeld blijft op zak en zelfs nog wat eurootjes over om nog een cadeautje uit te kiezen of gewoon lekker even te bewaren voor op een moment dat ik echt weer iets nodig heb en dan het bedragje uit mijn cadeautjes-pot kan halen.

Juist doordat we voor zaken sparen en niet zomaar lukraak van alles kopen, waarderen we ze echt veel meer en kopen we veel bewuster. Denken er wat langer over na, surfen wat rond op zoek naar wat zo'n dingetje precies kost en of het ergens misschien ook goedkoper kan. Neem zo'n sporthorloge, belangrijk hulpje omdat ik op doktersadvies moet blijven sporten en zo bepaalde waardes kan uitlezen, had ik in principe best kunnen kopen, maar juist omdat we proberen 'tussendoor-aankopen' zoveel mogelijk te voorkomen, voelt het nu, per toeval toch even in het puntenwinkeltje rondneuzend - met die fikse korting - al helemaal als een cadeautje. Dit soort meevallertjes maken het (be)sparen net even leuker.

hoezo lijntje trekken?!

Men neme wat plannen, grote plannen, plannen-met-gevolgen, doen daar een heel media-circus bij en om het af te maken, flink wat uitgesproken meningen en voila dan is daar opeens een lijntje getrokken. Een lijntje van arm op links, rijk op rechts en de modaaltjes in het midden om over en weer je mening te ventileren.

Ik sta een beetje te wiebelen op dat lijntje want bij Potje Jan lijken we bij de middenmoot te horen, maar zelfs dan lees ik berichten alsof ik en 'mijn middenmoters' vooral niet moeten zeuren en we bij de grof-geld-verdieners horen. Ten eerste wil ik helemaal nergens bij horen, ten tweede is het niet zo dat als je aan de linkerkant van het lijntje staat, je tot de niksnutten van de maatschappij hoort en als je op rechts staat je weer bij de wat-vinden-we-onszelf-goed club mag borrelen.

Ik lees bepaalde nieuwsberichten, blogjes, reacties etc. met stijgende verbazing. Hangt een waarde-oordeel over waar je 'thuis' hoort tegenwoordig af van het inkomen wat je te besteden hebt? Kan een ander, zonder in jouw portemonnee te kunnen kijken, gewoon even ventileren wat jij wel of niet aan eurootjes per maand kan missen omdat je al genoeg verdient, of welke toeslag er maar vanaf moet want je behoort toch al aan de minimale kant en wordt al genoeg geholpen en anders is er altijd nog de Voedselbank.

Bruggen slaan was het toch? Toch niet bruggen kapot slaan zodat er niemand meer langs kan en ieder vooral lekker op zijn eigen eilandje moet blijven waar je blijkbaar thuis hoort alsof je als dubbeltje nooit een kwartje zou kunnen worden, maar als je pech hebt natuurlijk wel terug moet als centje.

In mijn vorig leven was ik misschien een middenmoter, heel eerlijk misschien wel zelfs wel gewoon net over het lijntje op rechts, 2 auto's, vakanties, noem maar op ... klinkt best leuk hè, die Potje Jan had het maar mooi voor elkaar maar had een partner met een iets te kort lontje en kon daarnaast niet met geld om gaan. Met heel veel gedoe stapte uit dat voor-de-buitenwereld zo mooie leventje. Er waren mensen die er niks van begrepen want ik had het toch zo mooi voor elkaar. Laat ik het zo zeggen: blauwe plekken trekken wel weg, kun je ook prima verbergen, maar de emotionele schade van zo'n blauwe plek nooit!

Terug naar af, nog geen dubbeltje hebben, geen spullen, niks noppes nada en zelfs tijdelijk bij familie inwonen. Da's alsof je in één flinke windruk helemaal naar links wordt geblazen en niet eens verder kan. Gelukkig wel een baan en maar één optie: keihard werken om samen met je kleine dubbeltjes een nieuw bestaan op te kunnen bouwen. Dat dit aan de minima-kant was, deed me niks, want rust en veiligheid is pure luxe als je anders gewend bent geweest en daar kan geen enkele vakantie of dure broek of nieuwste smartphone tegenop. Dat je een sleutel krijgt van een uitgeleefd huurwoninkje en dubbeltjes bij elkaar moet schrapen om er wat van te maken en nog jaren dubbeltje voor dubbeltje moet omkeren. So be it! Ik ga niet ontkennen dat het af en toe flink afzien was maar ik ben er niet slechter van geworden.

Keek ik met afgunst naar de club op rechts? Tuurlijk niet, waarom zou ik? Dat zij (lekker generaliserend trouwens en vooral niet zo bedoeld) misschien een grote leasebak, stijlvol ingerichte twee onder één kapper hadden, op vakantie konden en in winkels konden shoppen waar ik met een grote boog om heen moest terwijl ik dat ooit wel kon. Zegt me allemaal helemaal niks meer, want naast het feit dat ik niet in hun portemonnee kan of wil kijken, kan ik ook niet zien wat er achter hun voordeur afspeelt. Zo ook niet bij mijn buren in het sociale-huurwoningen-straatje of in de straatjes verderop waar de modaaltjes wonen

Net als zoveel anderen, heb ik er keihard de afgelopen jaren als alleenstaande moeder voor moeten werken, het is me niet aan komen waaien, maar inmiddels samen met Dubbeltjelief wel weer een nieuw bestaan opgebouwd en waren we al geen kuddedieren, worden we door anderen opeens in de club-van-modaaltjes geduwd alsof dat de nieuwe elite zijn die honderden euro's per maand over hebben. Even voor de duidelijkheid ... middenmoters hè dus niet arm, niet rijk, maar gewoon-gewoon! Ik kwam van rechts, vloog terug naar links en balanceer nu in het midden dus heb geloof ik alles wel gezien en weet hoe snel een situatie kan veranderen en dat je daar soms zelf niet eens iets aan kunt doen.

Als ik zoveel per maand 'over' had, waarom zou ik er dan alles aan doen om te (be)sparen. Gewoon voor de lol om mijn bankrekening lekker te spekken? Waarom zou ik dan bij alle boodschappen, aankopen etc. 3x nadenken of het echt nodig is. Alle kosten met regelmaat onder de loup nemen? Aan alle inkomens wordt nu opeens een waarde-oordeel gehangen, om te gruwelen, alsof we terug in de tijd gaan. Het voelt voor ons nog altijd of we flink links van het lijntje staan, niet erop en zeker niet naar recht en ons best moeten blijven doen om in de buurt van het lijntje te blijven terwijl er aan ons inkomen opeens een etiketje hangt alsof we meer dan genoeg te besteden hebben. We hebben niets te klagen, maar zeker geen honderden euro's per maand over en dat beetje wat we over houden, komt door te (be)sparen en ons dingen te ontzeggen!

A. weet ik nog niet hoe ons financiële plaatje eruit zal komen te zien, of we nu een partijtje paniekvoetbal spelen of dat het straks echt de broekriem 3 gaatjes strakker trekken is en B. wie zijn toch al die vingerwijzende mensen die over elkaar, over armen, rijken of middenmoters zo nodig moeten ventileren? Blijkbaar allemaal vergeten dat als je één vinger naar een ander wijst er nog altijd 3 terug naar jezelf wijzen!

Potje Jan gaat versoberen

En worstelt ondertussen al dagen met de vraag hoe je kan versoberen en toch zorgen dat het allemaal leuk blijft. Voor mijn gevoel leven we absoluut niet als big spenders en zeker het afgelopen jaar heeft vooral in het teken gestaan van (be)sparen en buffer-vullen. Onze inkomens zijn net als mijn blognaam redelijk Jan (modaal) en om dat maandelijks gestort te krijgen, moet ik wel fulltime werken, een huishouden draaien met 2 pubers-met-gebruiksaanwijzing en verplicht een studie volgen om bij mijn werkgever misschien aan boord te mogen blijven met steeds slechtere vooruitzichten en zeker geen salarisstijging de komende jaren. Hard werken, op zich niets te klagen hoor (zeker niet!), maar ... het komt niet aanwaaien.

Dan kan je als veertiger wel een leuk, gemiddeld inkomen hebben, maar als herstarter met nog-net-geen-financiële-puinhoop uit een vorig leven, zijn onze kosten ook erg hoog en daar lijken ze in Den Haag geen rekening mee te houden, die kijken straks alleen wat er binnen komt maar niet wat er daarna mee gebeurt want daar ben je (uiteraard) zelf ook verantwoordelijk voor, maar maakt het vast niet alleen bij Potje Jan maar ook bij andere huishoudens niet makkelijker op. Ik kan me niet voorstellen dat wij de enige 'sukkeltjes' in dit financiële schuitje zijn.

Achteraf is alles zo makkelijk praten en zou je het misschien allemaal anders doen. Maar je kan niet even met een tijdklokje spelen en daardoor is het gewoon zoals het is. We waren een paar jaar geleden zo overtuigd dat we een goede zet deden door samen een huisje te kopen en dat de hypotheeklasten hoog waren, wisten we ook maar het was goed te behappen. Dit huisje voelt voor het eerst als een thuis, een warm nest en dan zou je dus kunnen zeggen dat het elke cent waard is. Gevoelsmatig is dat ook, maar als ik naar mijn excelletje kijk en richting 2013 en daarna 2014 denk, dan is het ook onze struikelblok geworden. Verhuizen geen optie omdat we aan het watertrappelen zijn, omdat we flink onder water staan en juist voor dit huisje, ondanks dat het maar een hoop met stenen is, wil ik toch mijn uiterste best doen omdat het voor ons allemaal als een Thuis voelt en we (te) lang onderweg zijn geweest om dat te vinden.

Bij de pakken neer zitten heeft geen zin en ben ik ook absoluut niet van plan, maar ondanks dat je denkt dat je het allemaal prima doet, lijkt het erop dat we eigenlijk helemaal niet zo goed bezig zijn. Auwww ... die komt aan! Elke maand gaat er toch een leuk bedragje richting de spaarpotjes ... klink goed maar die potjes worden feitelijk alleen gevuld uit extra inkomsten die in 2013 grotendeels weg gaan vallen. Soms moet je dingen even op papier (of beeldscherm zien): zonder die extra inkomsten zijn onze kostenposten bijna net zo hoog als onze inkomens met weinig marge om te sparen en puzzelwerk als kosten alsmaar gaan stijgen.

Dus ... ga ik eens aan mijn excelletje sleutelen en een overzichtje maken zoals het plaatje eruit ziet zonder extra inkomsten etc. Wat komt er in, welke kosten hebben we en hoeveel marge hebben we dan nog, als die er überhaupt nog is. En vooral ... waar gaan we nog verder op (be)sparen. Lastig want de rek is er behoorlijk uit, dus dat wordt zoeken en opnieuw keuzes maken en kort door de bocht: een behoorlijk stuk versoberen. Niks mis mee, geen andere keuze ook, maar versoberen klinkt bijna alsof het nu allemaal maar niet op kan en we nu kruiwagens tegelijk uit geven aan allerlei luxe. Die kruiwagens rijden we dus blijkbaar weg met onze vaste lasten, niet met extra's als etentjes, uitjes, boodschappen, kleding, vakanties etc. want daar letten we al zo op de kleintjes en omdat ik in die vaste lasten tot nu toe nog even geen opties heb gevonden om te down sizen moet de versobering dus komen uit potjes die al niet zo lekker gevuld zijn.

Misschien dat ik versobering daarom een lastig tot op het truttige af - woord vind ... te moeten gaan besparen op potjes waar je gevoelsmatig al zo op bespaard hebt, domweg omdat je door bepaalde keuzes op vaste-lasten-potjes niet veel meer kunt besparen of je moet hele rigoureuze beslissingen gaan nemen (waarvan ik vrees dat we daar niet onderuit gaan komen). Je wil je pubers daar niet te veel mee belasten, geloof me zij hebben hun portie echt wel gehad en daarom gun je hen gewoon het beste. Beste dan niet uitgelegd als doe maar duur, ga maar los, maar meer als geen nee hoeven zeggen op gewone dingetjes die voor hen altijd zo gewoon-gewoon waren.

Versoberen en het toch leuk houden zodat je niet het gevoel hebt dat het zo 'zwaar' is, terug naar nog meer basic en huiselijkheid zonder het als een 'belasting' te voelen. Feit is er ... nu nog de juiste afslag vinden op de Dubbeltjesweg om daar goed en zo positief mogelijk mee om te gaan.Volgens Dubbeltjelief goochel ik altijd met dubbeltjes en hoewel het daar onder aan de streep confronterend zal zijn, zie ik het als een uitdaging ... als je al zoveel bagger in je rugzak hebt meegesjouwd, dan wordt het gepuzzel met dubbeltjes een fluitje van een cent ... dubbeltje ... eurootje :-)

adem in ... adem uit ...

Eens even heel snel (en vooral kort door de bocht) alles op een rijtje: "ze" gaan aan mijn hypotheekrenteaftrek, aan mijn kinderbijslag, aan het boekengeld op school, (beiden hebben gevolg voor jongste kind) aan de ov-studentenkaart, aan de studiefinanciering, aan de zorgtoeslag van kind-in-opleiding (voor oudste kind wat volgend jaar opleiding gaat volgen) en vast nog een aantal punten komen.

Met de ontslagboot die nog altijd rondjes rondom mijn werk maakt, niet iets om heel vrolijk van te worden. Je zou er bijna net zo somber van worden als het grauwe, koude weer van vandaag. Maar ... ik sluit me aan bij Spaarcentje en Annelieya!! Niks koppie laten hangen, want dat heeft geen zin ... schouders eronder en niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden waarbij we vooral enorm duimen dat, ondanks dat ik nu opleiding op kosten van de baas doe en daardoor wat zekerheid heb, niet bij de onslagrondes zit.

Als dat zo is, wordt het een ander verhaal, maar zover is het nog niet dus ook bij al deze bezuinigingsmaatregelen die financieel fikse gevolgen hebben, vinden we onze weg wel ook al zal dat weer een paar stappen terug doen. Maar voor wie niet is het tijdperk van 'het kan niet op' voorbij?! Gek deden (en konden) we al niet, nu gewoon nog even die broekriem een gaatje strakker.

Dank aan jullie bloggers die me wakker hebben geschud en het laatste zetje richting de juiste route op de geldweg hebben gegeven. Door te lezen, op me in te laten werken, keuzes te maken die bij ons en onze situatie passen, tips over te nemen, noem maar op, hebben we dit jaar vooral keihard gewerkt aan een buffertje maar zijn er ook andere (be)sparingsacties opgestart. Soms heb je gewoon even dat extra zetje nodig wat ik hier vond.

Liever had ik die buffer uiteindelijk aangesproken voor wat leukere dingen maar heeee er is gelukkig een buffertje en mocht het nodig zijn, dan kunnen we er gebruik van maken. 2013 wordt in ieder geval zeker nog een jaar van flink de hand op de knip en potjes vullen zodat we niet totaal onvoorbereid 2014 in gaan. Dus als jullie nu vooral doorgaan met bloggen met allerlei (be)spaartips waar ik zelf nog niet aan gedacht had, of gewoon om af en toe lekker stoom af te blazen of elkaar te steunen ... gaan we bij Potje Jan nog een stapje harder ons best doen om nog meer te (be)sparen want daar zie ik nog altijd ruimte ... nu die knop nog maar weer verder op zetten en beseffen dat het is zoals het is.

schenkingspotje

Ik blogde (klik) ergens in mijn allereerste maand als Potje Jan al over mijn roots waar (be)sparen een vanzelfsprekend iets was, domweg omdat er in de eerste jaren maar een erg klein budget was en je elke gulden maar één keer uit kon geven en daar dus goed over na werd gedacht. Zij namen weinig tot geen zakelijke risico's met hun bedrijf (maar maakten blijkbaar hele goede keuzes) en sparen bleef altijd hun prioriteit houden, altijd vooruitdenkend.

Ik kan er veel of heel weinig over zeggen, ik was het niet altijd eens met hun keuzes en vond dat ze niet alles naar hun spaarrekening hoefden te sluizen maar ook best mochten genieten. Dat deden ze in één keer heel rigoureus door toen de kinderen het huis uit waren een seniorenwoning te laten bouwen die door alle (economische) adviezen die ze kregen uiteindelijk een iets ander formaatje kreeg dan een bescheiden seniorenwoning met (alweer) oog op de toekomst als ze deze zouden willen verkopen als ze richting 'bejaardentehuis' zouden gaan. Het hypotheekje op dit bouwwerk was door de verkoop van hun eerste huisje en hun spaargedrag een lachertje en na een paar jaar al verdwenen.

Ondertussen zat dus zo'n beetje hun hele eigen vermogen in die grote hoop met stenen en die prachtige tuin die er omheen ligt. Da's natuurlijk best leuk en als je nog een jonge senior bent, wil je misschien ook niet teveel nadenken over het echte later als je er niet meer bent. Toch komen ze beiden uit hele grote gezinnen waar ze de afgelopen 2 jaar al regelmatig afscheid moesten nemen van (schoon)broer of zus en dat geeft stof tot nadenken. Want dan heb je je hele leven keihard gewerkt, zo erg zelfs dat je lijf er gewoon versleten van is en als je dan 'uit de tijd' gaat en je kinderen die hele boel erven, gaat er van elke gulden en later euro waarvoor je zo hard gewerkt hebt, gewoon naar je vrienden van de Belastingdienst in plaats van naar je kinderen en dat is zo zuur.

Jarenlang waren dit soort onderwerpen onbespreekbaar en zij deden het op hun manier. Geen idee wat of wie het is geweest maar ze hebben er toch over nagedacht / gesproken en waarschijnlijk advies ingewonnen. Ik vermoed zelfs dat ze een heel schenkingsplan bedacht hebben en hun nieuwe motto schijnt nu 'liever met een warme dan koude hand' te zijn waarmee ze op het randje van dit jaar nog snel een start willen maken.

Ik was een maandje of wat terug héél duidelijk (met mijn heerlijk-eerlijk opmerkingen) dat ik liever zou zien dat mijn portie naar mijn kids gaat. Ik heb mijn start al gehad, mijn ouders hebben me (weliswaar in mijn vorig leven) al zo'n geweldige eerste zet mee kunnen geven en dat het onderweg ergens gruwelijk fout is gegaan, is niet hun schuld tenslotte. Dat ik eigenlijk weinig tot niets wil, zal voor hen confronterend zijn. Zij hebben er al zoveel moeite mee dat ik fulltime moet werken om kop boven water te houden terwijl ik dat gewoon zie als het gevolg van de afgelopen jaren. Niet als boete hoor, maar gewoon hoe dingen gelopen zijn. Zij zouden me, op hun manier weliswaar, graag vooruit helpen terwijl ik gelijk mijn hakken in het zand zet en geen hulp meer wil, van niemand niet en alleen (samen met Dubbeltjelief) mijn eigen boontjes wil doppen en nooit meer van iemand afhankelijk wil zijn.

De oplossing die mij het meeste rust geeft, is een soort u-bocht-constructie; het schenkingsvrije deel voor kleinkinderen storten ze gewoon op hun spaarrekeningen (die overigens geblokkeerd zijn voor opname tot ze 21 zijn zodat een bepaald iemand niet nog keer de spaarrekeningen van zijn kinderen achterover kan drukken). Ik ontvang mijn schenkingsvrije deel en voeg bij mijn papieren een 'documentje' waarop zowel Dubbeltjelief als ik aangeven dat deel x van mijn spaargeld gereserveerd is voor het halen van de rijbewijzen van de nu-nog-pubers. Of het juridisch helemaal geldig zal zijn, geen idee maar ga er ook niet vanuit dat ik er binnen nu en jaartje of 5 tussenuit piep, maar stel dat ... dan staat het toch ergens op papier naast mijn samenlevingscontract en testament dat dit echt voor mijn pubers bedoeld is. Mochten mijn ouders er de komende jaren iets structureels van gaan maken, dan moet ik toch maar even bij de notaris informeren.

Bij eentje komt de 18-jarige leeftijd steeds dichterbij en piekerde me al suf hoe we al die lessen zouden moeten gaan betalen. Wat niet kan, kan niet, maar je wil ze dit soort dingen toch graag mee geven. Voor de pubers maakt het niet zoveel uit of mama of toch opa en oma dit sponsoren. Ze hoeven er in ieder geval zelf niet voor te werken en hun centjes straks sparen voor een autootje of voor als ze op zichzelf willen. En da's voor mij echt een hele zorg minder!

bonnen in plaats van potjes

De eerste bon van deze week was er eentje die je liever niet op de deurmat ziet vallen. Ik had al een vermoeden dat die er aan zat te komen. Altijd let ik op mijn snelheid, maar zat nu zo gezellig met puberzoon in de auto te kletsen dat ik toch even wat minder oplettend was dan anders en maar liefst 7 kilometertjes te hard reed. Guttegut da's nog altijd niet echt met een gas-bas-gehalte hè, maar zuur blijft het als je normaal altijd wel van het gaspedaaltje-even-los bent. Afgerond 4 kilometertjes die ik mag betalen en een bijbehorend absurd bedrag aan administratiekosten. Als ik dat in de prijs zou berekenen voor elke factuur die op mijn werk de deur uit gaat. Voor de grap deelde ik puber mee dat dit van zijn kleedgeld af ging want hij wilde op stel en sprong nog even op koopavond naar de stad, maar hij trapte er helaas niet in :-)

Dus op zoek naar wat bonnen waar je vrolijker van wordt. Ik doe op de kop af al 5 jaar mee met enquetes van in.votes en heb daar al wat bonnen mee verdiend die ik altijd inruil voor boeken. Het afgelopen jaar krijg ik nog maar zelden een verzoek in mijn mailbox of ik een enquete in wil vullen. Moet zeggen dat er wat dat betreft bij euro.clix veel meer beweging in zit. Tijd dus om eens mijn saldo te checken en dat was toch meer dan gedacht en kon mooi 2 bonnen van een tientje van mijn saldo opnemen. Het was precies een jaar geleden dat ik mijn vorige uitbetaling liet doen en gezien mijn lege mailbox misschien ook wel de laatste.

Ik ging gelijk door naar de site van de blauwe, dikke mannetjes om daar een boek te bestellen en omdat ik daar waarschijnlijk regelmatig gebruik van ga maken als naslagwerk niet handig om elke keer bij de bieb te lenen. Toch beetje flauw dat de verzendkosten vanaf 20 euro gratis zijn en de meeste boeken natuurlijk net op 19,95 zitten en dan net geen 2 euro bij zou moeten betalen. Heb er daarom een bookazine bij besteld. Voor wie ze niet kent; dit zijn boeken die door Libelle in een tijdschriftvorm worden uitgegeven en slechts 2,95 kosten. Ik neem die altijd mee op vakantie, heb ik een stapeltje vakantieleesvoer zonder het gewicht van een stapel boeken en hoef er niet zo zuinig op te zijn als op mijn boeken (daar ben ik héél zuinig op) als ik ergens op een luie stoel, zwembad of strandje ben. Daarna gaan ze door naar vriendinnen die ze vervolgens ook weer mee nemen op vakantie of dagje strand.

Nou euro.clix ik nog niet zo lang, maar heb dus via die site doorgeklikt naar de blauwe mannetjes en ben heel benieuwd hoeveel clix dit dan weer op zou kunnen leveren en of dat ook geldt als je met cadeaubonnen betaald hebt. Ach elke clix is er eentje en ondertussen is mijn saldo al bijna net zo hoog als waar ik bij in.votes een heel jaar over heb gedaan. Maar ondanks dat; enquetes invullen, saldo sparen, inruilen voor bonnen en hiervoor boeken kopen kiezen, dat voelt voor een boekenwurm-met-koopstop echt als een cadeautje!

plussen en minnen

Mijn salaris is bijna onderweg en dat is altijd het moment om nog eens even kritisch naar de maand te kijken en hem 'af te sluiten' en een nieuw maand-excelletje aan te maken zodat we weer startklaar staan voor de nieuwe maand. Ik merkte al gelijk dat thuis-met-pubers, werk én die nieuwe studie een erg drukke combi is en daar een flink aantal valkuilen bij komen kijken. Ik ken ze allemaal hoor die kuiltjes, sommigen wist ik toch te omzeilen of overheen te springen maar dat lukte helaas niet bij allemaal.

Eén van mijn grootste valkuilen ging ik met een mega boog omheen en viel niet terug in mijn oude patroon (ik doe even een juichmomentje om dit vooral héél erg vast te houden). Druk, werkstress, een puber die even energie vreet, lijf wat alweer niet meewerkt en daardoor moe. Moe is de definitie van laat de boel de boel maar en doe me vooral even een makkelijke hap op tafel.

Dat qua huishouden de puntjes niet helemaal op de i staan, vind ik niet zo erg zolang alles maar opgeruimd en schoon is en er vooral geen bergen was slingeren. Dat mijn ramen bijna smeken om even gewassen te worden, dat is dan maar zo. Weten dat je 's avonds (letterlijk) niet veel puf hebt, betekent dus op vrije dagen plannen en verdelen ... en vooral niet een dagje overslaan want dan loopt het in de soep. Structuurtjes bedenken da's één maar structuurtjes vasthouden, dan een heel ander verhaal, maar ... lijkt te lukken.

Nog veel belangrijk ... daar istie weer ... de weekplanning van de boodschappen; thuiskomen uit je werk, even bijkletsen en dan gewoon het keukentje in duiken want je weet wat te doen, alles in huis en aan de slag. Dat werkt (voor mij) zoveel beter dan thuiskomen - bijkletsen - moeten bedenken wat er op tafel moet - en nog erger hiervoor nog boodschappen moeten gaan doen - tegen de tijd dat ik richting keuken ga, is mijn energievoorraadje below zero en dan is het zooo makkelijk om even een frietje te halen, boterhammetje te maken etc. Voor een keer niet erg, mag best, als er de rest van de week maar gewoon gekookt wordt ... en dat lukt met die weekplanning dus prima.

Koken en boodschappen doen met die weekplanning betekende ook dat we flink binnen budget bleven, al een klein voorraadje non-food aangelegd hebben en er geld overblijft voor een bestelling bij de slachter-met-winkeltje. Omdat we daar maar eens in de zoveel tijd naar toe gaan, is dat altijd een flink bedrag. 


Ik bleef ondertussen enthousiast rennen, springen, ontwijken en vallen ...want dat ik op mijn snufferd ging, was aan mijn banksaldo goed te zien. Mijn excelletje en daaraan gekoppeld de potjes en uitgaven liep prima, maar op het moment dat er extra uitgaven komen. Van die misschien wel maar vaak toch ook niet helemaal voorziene uitgaven waar (nog) geen buffertje voor is en mijn zakgeld tekort schoot. Ondertussen ben ik weliswaar uit deze valkuil geklommen met een creatieve oplossing maar ben er nog niet uit hoe hem de volgende keer te omzeilen. Wat haast alleen maar kan door iets minder te sparen, maar met het gevaar dat ik zo'n buffertje zie als zakgeld en dan toch weer onnodige troepjes ga aanschaffen waarvan ik altijd denk dat ze zooo nodig zijn terwijl ik zoveel beter weet. In dit geval wat het overigens wel echt nodig en vond ik een actie-artikel waardoor ik 50% bespaarde, maar toch ...

Een buffertje hiervoor op één van de spaarrekeningen zou een optie zijn; dan moet ik eerst wat (bank)handelingen verrichten om dat bedrag over te boeken wat een impuls-uitgave al snel voorkomt ...

Het lijkt de hond wel ...

Die krijgt ook regelmatig het commando af om vervolgens braaf te gaan liggen (als hij zin heeft). Zo ook de spaarrekeningen die we in de zomervakantie bij m.oneyou openden, die hebben momenteel ook erg veel last van het af-af-af--syndroom.

Toen we de spaarrekeningen openden was de rentestand nog 2,65% wat flink hoger was dan de spaarrekeningen die we al hadden lopen bij onze 'eigen' bank. We bedachten waarvoor we wilden sparen en vulden de spaarpotjes met kleine beetjes want daarvoor zijn deze bedoeld; een beetje voor dit en een beetje voor dat, maar alle kleine beetjes helpen!

Een maand later al kwam het bericht dat de rente ietsje naar beneden ging naar 2,55% rente. Nou zetten onze spaarbedragen (nog) geen zoden aan de dijk maar een beetje rente als motivatie om lekker verder te sparen, is altijd leuk. Maar dat werd dus al een beetje minder.

Inmiddels hebben we bijna 3 maanden de spaarpotjes en doen ons best om stug door te sparen in het vakantiepotje, in het klus&verbouwpotje en ook in het potje m.b.t de hypotheek/aflossing. En voila wederom een mailtje dat wegens de ontwikkelingen op de financiële markten de rente weer wat verder naar beneden ging naar 2,50%.

Beetje jammer voor onze spaarpotjes, betekent dat we het crisis-gevoel nog even lijken vast te houden. Geen vooruitgang, geen rentestijging, maar laten we optimistisch blijven en dit maar even zien als één stapje terug, 2 stappen vooruit. Ooit komt het goed toch?! Ik ben op dit soort momenten blij dat we de knop om hebben en aan het (be)sparen zijn geslagen want zo kun je het ook zien: de rente daalt dan wel weer, da's jammer, maar ... het positieve is wel dat we tenminste weer aan het sparen zijn!

potjes op papier

Als antwoord op de vraag van Kruimeltje hoe dat nou bij Potje Jan thuis geregeld is; hebben wij echt allemaal potjes of zijn het gewoon potjes op papier. Stiekem lijkt het me wel wat, zo'n plank in de kast met allemaal glazen potjes met een etiketje erop gezellig naast elkaar. Zodra het salarisbootje voorbij is komen varen, richting de bank en dan met een geldzakje naar huis en alles in potjes verdelen; huishoudgeld, benzine, zakgeld etc.

Maar ... Potje Jan is best handig en verstandig met geld, gaat steeds beter zelfs, maar dan moet het niet contant in haar portemonnee zitten want dan komt ze veel te snel in verleiding en wordt er een eurootje hier, een vijfje daar etc. uitgegeven aan dingen die eigenlijk niet nodig zijn. Pubers die even wat nodig hebben en ik roep dat ze dan maar even wat uit mijn portemonnee moeten pakken, maar dat weer vergeet te noteren. Op zich zou dat prima kunnen, financieel is het mogelijk, maar dan gaat er niets naar de spaarpotjes en gaat ze haar doelen niet halen.

Een portemonnee dus zonder contant geld maar gevuld met pinpassen (en spaarkaarten natuurlijk), zodat ze tot op de cent nauwkeurig terug kan vinden waar en wanneer ze geld uit heeft gegeven. Ik hou 'heel streng' een kasboek bij, maar onverklaarbaar werkt dat voor mij niet als ik met contant geld loop te rommelen en niet goed noteer hoe en wat. En als je dat van jezelf weet, dan moet je het gewoon anders doen. Kort door de bocht wordt het salaris wat binnen komt, verdeelt over 'potjes' maar dat zijn inderdaad potjes op papier; alles staat keurig in excel en door regelmatig even te internetbankieren hou ik de stand van zaken bij. Wat is afgeschreven, waar hebben we boodschappen gedaan, kleding gekocht etc.

Mijn excel-bestand bestaat ondertussen dus inderdaad uit meerdere tabbladen; als eerste het overzicht van de inkomsten en uitgaven (en deze zijn dus verdeeld onder allerlei potjes om te voorkomen dat ik alles op 'diversen' schuif). Daarnaast is er een tabblad voor alle spaarpotjes omdat ik het spaargeld over een aantal spaarrekeningen verdeel (buffer, vakantie, hypotheek/aflos, klus/verbouw en kinderen). Vervolgens een tabblad wat dient als kasboekje; ik weet per maand hoeveel budget ik voor o.a. benzine, OV en boodschappen heb en de sport is om daar onder te blijven en door dit zo nauwkeurig mogelijk te noteren weet ik voordat ik bijv. boodschappen ga doen hoeveel er nog in mijn 'boodschappenpotje' zit. Dan kan / mag ik gewoon niet meer uitgeven.

Zo is er ook nog een tabblad 'kleedgeld'; dit staat overigens op een aparte betaalrekening die ik over had en waar ik bijv. de kinderbijslag naar toe stort. Op het tabblad staat precies hoeveel iedereen als budget heeft en hou ik bij hoeveel er is uitgegeven. Ik merk dat de pubers hierdoor erg zijn gaan budgetteren en 3x nadenken voordat ze naar de stad gaan; wat heb ik echt nodig en wat koop ik dan nog als ik wat over hou. Hoewel we dit nog samen doen en ik het overzicht bij hou, vind ik echt dat zij een stuk bewuster zijn geworden als het om kleedgeld uitgeven gaat en hun kast toch altijd goed gevuld is. Niet zomaar van alles kopen en dan in de winter ontdekken dat je geld op is en je geen dikke trui hebt; dat hebben ze er ondertussen wel van geleerd!

Waarom toch al die potjes? Als ik alles op één grote hoop laat staan, lijk ik altijd te denken dat ik geld genoeg voor van-alles-en-niks heb, en dat is ook zo maar op is op en kan dan niet meer naar de spaarpotjes. Door het in potjes te verdelen, is het voor mij (en Dubbeltjelief die altijd vanaf de zijlijn mee kijkt) heel overzichtelijk: alle vaste lasten zijn verdeeld, spaarpotjes ook en vervolgens weet ik precies hoeveel ik voor andere potjes heb. Niet meer onbeperkt shoppen voor leuke spullen in huis, nee er is een zakgeldpotje en daar moet ik het mee doen.

Soms is het even flink slikken want ondanks mijn strakke planning komen er wel eens rekeningen tussendoor. Voorheen zou ik dan van mijn spaarrekening teruggestort hebben. Nu 'mag' dat dus niet meer en moet ik het anders oplossen. Dat gaat dan als eerste inderdaad ten koste van bijvoorbeeld het zakgeldpotje. Maar ... het heeft ons zeker wat opgeleverd; van geen buffer naar een behoorlijke buffer die we nog even door laten groeien zodat het een buffer-met-reserve is. Oprecht trots dat we, van héél ver gekomen, dit nu voor elkaar hebben en dat kan alleen door al die potjes en daar heel streng mee om te gaan. Zit er niks in het potje, dan is het er gewoon niet en halen we het niet uit een ander potje; op is echt op :-)

Het was even zoeken wat voor ons het beste werkte om te (be)sparen, minder geld aan onnodige dingen uit te geven, bewust(er) te worden wat onder 'onnodig' valt, aan het begin van de maand gelijk het spaargeld door te storten en niet te wachten tot wat er aan het einde van de maand over is gebleven. Maar wat voor ons prima lijkt te werken, wil natuurlijk niet zeggen dat het voor anderen DE oplossing is. Wij gaan in ieder geval zo door en hebben nog een boel verbeterpunten te gaan en zijn er nog lang niet, maar alles beter dan hoe ik destijds 'uit mijn vorig leven' ben gestapt en het nu weer op de rit heb! ~ kijkt even heel trots ~

potje-dorie

De eerste nota waar we de BTW-verhoging voelen, viel vandaag in mijn virtuele brievenbus. Toen ik het nieuwe bedrag zag, was ik even wat minder blij. Het is weliswaar de combi van een korting die er na een jaar af gaat en de BTW-verhoging waardoor we voortaan zeker een tientje in de maand meer gaan betalen.

Ik ging in overleg met dubbeltjelief en streepten even het één tegen het ander af. De vaste telefoonlijn is en blijft een twijfelgeval en gaat er t.z.t. als de pubers wat ouder zijn zeker uit, maar voorlopig houden we hem  even aan. Van de WiFi maakt hier iedereen in huis (in een aantal gevallen héél veel) gebruik en lijkt gewoon onmisbaar; voor mij om bijvoorbeeld te bloggen en contact te houden met ver-weg-vriendinnen, voor de pubers vanwege hun social media gebeuren, te whatsappen en natuurlijk "vooral ook" voor school met al die werkstukken enzo.

Dubbeltjelief daarintegen doet het minst op de digitale snelweg en geniet meer van het kijken van films en docu's en sinds er zo'n interactief-teevee-dingetje binnen kwam wandelen, heeft hij zijn draai helemaal gevonden en nam er zelfs een extra pakketje bij. Daar waar ik liever een boek lees, beetje blog en surf en zelden televisie kijk, is dat nou juist helemaal zijn ding.

Onder het mom van een hobby mag geld kosten en dubbeltjelief eigenlijk helemaal geen dure hobbies heeft, geen dure sporten beoefend en sowieso al helemaal geen big spender is als het om zichzelf gaat, gaan we dus niets wijzigen aan ons pakketje. We gaan we deze extra kosten opvoeren in zijn hobby- en vrije tijdspotje; wordt daar ook eens wat mee gedaan :-)

potje bij potje ...

Oftewel beetje bij beetje lijken we de goede kant op te gaan. Met elk (virtueel) potje wat maandelijks gevuld wordt, komen we toe en houden soms zelfs nog een beetje over. De grootste winst zit momenteel vooral in het maken van weeklijsten en daar bewust de boodschappen op aanpassen. Scheelt een boel overbodige dingen en tot nu toe komen we niets tekort maar hebben we niet het hele boodschappenpotje nodig.

Het lukt ook nog steeds om de spaarpotjes te vullen en daar dan vooral vanaf te blijven. Toch blijven er verbeterpunten, meer dan genoeg zelfs. Maar ik heb ondertussen ook geleerd niet alles in één keer te willen doen omdat je niet op alle I-tjes gelijk een punt kunt zetten. We doen het stap voor stap; loopt het één zoals we willen, dan gaan we door naar het volgende punt.

De afgelopen tijd zat onze aandacht vooral op boodschappen; elke dag verzinnen wat je wil eten en dan na een drukke werkdag nog boodschappen doen terwijl er 2 pubers staan te stuiteren, is vragen om een snelle (en soms ongezonde) hap. Ik kan eindelijk zeggen dat we hier een verbeterslag hebben gemaakt. Met het maken van onze weekplanning hebben we alles in huis  en precies weten op welke dagen we eventueel iets tussendoor moeten halen. Da's thuiskomen, even bijkletsen en ondertussen de keuken in.

Klinkt ongelofelijk logisch en handig, maar hoe raar het ook klinkt, vraagt het toch ook een stukje discipline, vooral van mezelf. Mijn werk vreet momenteel energie en als ik dan soms ietswat afgedraaid thuis kom, heb ik niet altijd zin om het keukentje in te duiken. Als ik alleen was, zou ik het doen met een boterham. Het is dat ik dan met zo'n weeklijst werk en het zonde vind om verse groentes etc. niet te gebruiken waardoor ik richting keuken ga. En als je daar eenmaal aan het rommelen bent en er altijd wel iemand gezellig komt kletsen, dan loopt dat als vanzelf en zit je even later tenminste aan een lekkere en vooral gezonde maaltijd en dan komt die energie vanzelf wel weer. Het is altijd even het zetje er naar toe.

Voorlopig focussen we ons dus vooral even op de boodschappen, de weeklijst en de uitdaging om niet het volledige budget te besteden. Ondertussen blijft het energieverbruik ook een aandachtspuntje en door dat wekelijks bij te houden, geeft dat ook meer overzicht. Tot nu toe lijken mijn energieslurpertjes toch echt de droger en/of de oven te zijn. De droger wordt nog maar af en toe gebruikt maar de was buiten drogen is nu geen optie en binnen droogt het zo slecht, de oven daarintegen staat regelmatig aan, maar kom er nog niet achter wie van de 2 mijn KwH op duwt. De gasrekening blijft nog even laag want de verwarming is nog niet aan geweest. Vandaag was pas de eerste dag dat ik op stond en ik het wel erg fris vond en ik 2 mopperende pubers hoorde die het maar 'errug' koud vonden. Ik probeer altijd tot aan de herfstvakantie de verwarming uit te laten; da's nog een dag of 4 ... moet lukken, maar het komt niet op een dagje en we gaan niet lopen koukleumen en al helemaal niet 's morgens vroeg (dan blijf ik het namelijk heel de dag koud hebben, hoe dik ook aangekleed, hoeveel koppen hete thee verder)

schoolreisje

Oké, we wisten dat dit jaar zo'n reis op de planning stond, maar pas deze week kregen we de brief met ins en outs en of we dan ook gelijk even 70 eurootjes wilden aanbetalen want anders mag puber zich niet eens inschrijven. Daar had ik niet helemaal op gerekend maar vanmiddag even flink in mijn potjes gerommeld, je bent tenslotte Potje Jan, of niet en puber kan morgen zijn briefje inleveren. Gelukkig had ik deze maand een reserve die ik over het hoofd had gezien tot het gister opeens op de rekening stond en dit bedrag had ik nog niet doorgeschoven naar één van de spaarpotjes.

We hebben 'keus' uit een 4-daagse reis van bijna 300 eurootjes of een 6-daagse van net geen 500 eurootjes maar dan zouden we ook nog allerlei extra materiaal aan moeten schaffen. Gelukkig was puber heel duidelijk dat hij veel liever richting optie één ging. Dit soort schoolreizen zijn niet verplicht maar hoe vervelend is het als jij straks gewoon in de klas moet zitten terwijl je klasgenoten ergens gezellig in een stad rondhangen of zich sportief uitleven?

Op de ouderavond wordt doodleuk medegedeeld dat er eventueel betalingsregelingen mogelijk zijn zodat toch iedereen mee kan. Makkelijk gedacht want zelfs met dit soort opties vrees ik dat er toch leerlingen niet mee kunnen. En wat dacht je van die drempel over moeten om zelf contact met school op te moeten nemen met de vraag wat er dan te regelen valt want al zou je er een heel schooljaar over mogen doen, dan zou dat bij de goedkoopste reis nog altijd 33 euro in de maand zijn die je als ouder dan maar ergens vandaan moet zien te toveren.

Voor ons stond vast dat puber hoe dan ook mee zou gaan. Puber heeft een heel vervelend jaar achter de rug dankzij een boel ziekenhuisgedoe van de andere puber en alle impact daarvan, kreeg daarnaast zelf onverwacht (nou ja voor hem dan) ook heel wat voor zijn kiezen waar niemand vrolijk van werd. Sinds de zomervakantie krabbelt hij weer wat op en niet om de boel (over) te compenseren maar dit is hem wat mij betreft echt gegund en hij kijkt er al 2 jaar naar uit want het is toch HET item op school. Financieel vinden we daar onze weg wel in door met wat potjes te schuiven. Ik heb bijvoorbeeld nog een leuk bedragje in mijn kledingpotje en ik gun liever mijn kids alles iets dan dat ik zou gaan shoppen en puber niet mee kan.

Maar ... ondanks dat ik het de puber zo gun, heb ik wel een uitgesproken mening over dit soort reizen. Voor mij hoeft dit namelijk echt niet, vind ze eigenlijk gewoon onnodig en zie er geen meerwaarde van in. In mijn tijd (klinkt zo lekker bejaard) had je cultuur- of taalreizen op school waarvoor je ruim van te voren kon sparen maar die merendeels heel low budget waren. Nog net voor de muur viel was ik een weekje in het echte Oost-Duitsland en heb daar van bepaalde momenten de beelden nog op mijn netvlies staan; laten we het er op houden dat dit diepe indruk op me heeft gemaakt.

Een sportieve reis met je klasgenoten is leuk, net zoals een stedentrip en het zal ongetwijfeld een gezellig feestje worden, maar als ik als ouder gevraagd was een stem uit te brengen of dit soort reisjes in deze tijd eigenlijk nog wel plaats moeten vinden, dan had ik (hoe sneu misschien ook voor puber) toch de nee aangekruist. Ik ben overigens benieuwd hoeveel leerlingen uiteindelijk niet mee kunnen / mogen.

benzinepotje

Hoewel het op een tankbeurtje met mijn koekblikje weinig verschil zal maken, vond ik de BTW-verhoging toch een mooie aanleiding om deze toch nog meer te laten staan. Hij mag alleen nog uit het parkeervak als ik het dorp uit moet of als het echt heel erg slecht weer is.

Ik kan in principe lopend naar mijn werk, het nadeel is alleen het gesjouw met mijn laptop. Zo'n koffer-op-wieltjes is niet handig, daar is het loopje net te ver voor. De laptop op de fiets meenemen durf ik niet meer sinds mijn snelbinders onverwacht knapten en ik mijn laptoptas nog net in een reflex kon opvangen. Ik ben daardoor makkelijk geneigd om toch met het koekblikje te gaan; dit overigens vooral omdat mijn nek / rug al niet van beste kwaliteit zijn en het leuren met een bakbeest van een laptop (helaas heb ik dus zo'n joekel).

Ik ga nu maar eens heel snel op zoek naar een rugtas zodat ik het gewicht op 2 schouders kan verdelen want in de winter ga ik sowieso niet eerst lopen krabben en het autootje laten ontdooien voor die paar honderd meter en moet ik hoe dan ook te voet. Dat deed ik al grootste deel van de dagen, maar vanaf nu dus ook op de dagen dat mijn werk-gereedschap mee naar huis moet (steeds vaker dus). Soms moet je maar gewoon nog een beetje strenger voor jezelf zijn en zolang mijn nek / rug braaf blijven meewerken, kan het autootje mooi thuisblijven.

Vanaf volgende week maak ik overigens ongewild toch meer kilometers dan ik zou willen want dan start ik al met het eerste deel van de opleiding en daarvoor moet ik toch richting de stad. Gezien de situatie op het werk is het op dit moment eigenlijk niet handig om hiervoor maandelijks een declaratie in te dienen, maar aan de andere kant is deze opleiding niet op eigen initiatief maar vooral op verzoek van de baas. Normaal zou ik dat gewoon gedaan hebben want elke euro is er eentje, maar nu zou dat wel eens 'eigen ruiten ingooien' kunnen betekenen want ik 'mag' al onder werktijd in de schoolbank zitten.

Ik ga eens even uitrekenen wat het per ritje gaat kosten en even wachten op een goed moment om toch een declaratie-balletje op te gooien onder het mom van nee heb je ... Voel me daar best vervelend onder en ben zo'n tiepje die neigt om die kosten dan toch maar zelf te gaan betalen ook als het maar om een paar euro per keer gaat. Wat zouden jullie doen?

De keuze is (niet zo) reuze ...

Blogde ik eerder al dat het 'rommelt' bij mijn werkgever; reorganisatierondes, inkrimpen, bezuinigen en het nieuwe idee is een soort van afdelingen in elkaar schuiven. Kort door de bocht is dit natuurlijk zoiets als het zelfde werk met minder mensen te doen en die minder mensen moeten meer kennis hebben en van alle markten thuis zijn zodat ze op elke markt kunnen inspringen.

Ieder zijn vakgebied en vooral blijven doen waar je goed in bent maar ondertussen wordt er ook van je verwacht dat je je in andere vakgebieden verdiept en daar ook 'goed' in moet worden om aan boord te kunnen blijven. Toch was ik héél duidelijk dat een bepaalde taak absoluut niet mijn ding is en ik daar doodongelukkig van zou gaan worden als dat toch op mijn bordje kwam. Ik nam daarmee zelfs het risico dat ik overboord zou gaan.

Vandaag had ik een gesprek en ondanks al die veren die in mijn achterste geprikt werden, kreeg ik de 'vraag' bij welke van de andere markten ik aan zou gaan schuiven (de keuze is niet reuze). Het positieve waren die veren, de toekomstplannen die ze omtrent mijn functie hebben en het feit dat ik nog een soort van keuze had (want mijn keus heeft helaas weer gevolgen voor anderen), maar het voelde als kiezen uit 2 kwaden. Door niet voor het ene te kiezen (dat wat ik echt niet wilde), stond ik wel even voor het feit dat ik weer een opleiding moet gaan doen om zoveel mogelijk van die andere 'markt' te leren. Een soort van in een hoekje geduwd zeg maar.

Dat wordt (uiteraard) betaald door de baas en mag onder werktijd, maar betekent toch weer een extra belasting met studie-uren terwijl ik al fulltime werk en thuis de boel ook draaiende wil houden en er daarnaast natuurlijk nog meer is als alleen maar werken maar gewoon uren in de week tekort lijk te komen. En ondanks dat ik het idee heb dat deze studie zeker wel te doen zal zijn, zou ik hier zelf nooit voor gekozen hebben. Met tegenzin ga ik het niet doen want ik heb er gelukkig nog wel wat raakvlakken mee. Het feit dat mijn werkgever ondanks alle zware stormen toch in mij (en ondertussen dus in de organisatie) wil investeren, betekent ook dat ik de komende tijd niet bang hoef te zijn om overboord te gaan.

Financieel geeft dat zeker rust (oef ... zucht even diep van opluchting), maar voor wat betreft mijn toch al zo volle agenda voelt dat (nog) even anders. Dit weekend alles maar eens even laten bezinken en er maar een zo positief mogelijke draai aan geven zodat ik met een flinke energieboost op hele korte termijn zelfs al weer met mijn neus in de studieboeken duik.

Het gat wordt steeds groter ...

Het zal vast komen omdat er één of andere infectie / bacterie door mijn lijf spookt en momenteel in het lab onderzocht wordt met welke antibiotica ze dit spookje te lijf willen gaan, maar waardoor mijn energieniveau nog verder 'below zero' gaat dan het al was. Misschien dat ik daardoor nog heftiger reageer op slecht-nieuws-berichten dan wanneer dat energiezakje wat gevulder is. Maar eigenlijk moet ik gewoon niet meer op sites als F.unda kijken. In de afgelopen 20 jaar verhuisde ik 5 keer; dat klinkt nou niet echt als een honkvast tiepetje wat ik eigenlijk juist wel ben, maar soms loopt het door omstandigheden net even anders.

Huizen-verkoop-sites bekeek ik altijd uit nieuwsgierigheid, zeker een jaar of 3 geleden toen we op zoek waren naar een 'eigen' huisje. En hoewel we helemaal geen verhuisplannen hebben (wat op dit moment niet eens meer zou kunnen), blijf ik altijd een beetje nieuwsgierig wat er hier in het dorp te koop komt en ondertussen toch ook (bijna als soort van ramptoerist) wat er te koop blijft staan.

Vandaag voelt het alsof een makelaar zijn bokshandschoenen aan deed en een flinke stoot op rechts uitgedeeld heeft. Er staan in mijn kleine straatje momenteel 3 huizen te koop. Eentje is een ander modelletje dan waar wij in wonen; gestart met een vraagprijs van rond de 335 maar al een flink tijdje in de verkoop en nu een nieuwe tactiek met een vanaf-prijs van zelfs net onder de 3 ton. De 2 andere huizen lijken grotendeels op ons huisje; eentje staat al héél lang te koop en ging met een boel andere huisjes ongeveer tegelijk in de verkoop net nadat we hier kwamen wonen, (merendeels zijn ze allemaal naar een nieuwbouwproject vertrokken) met een vraagprijs die ongeveer gelijk lag aan de prijs die wij net een jaartje eerder betaald hadden. Toen voelde het nog goed ...

Sinds een week of 2 heeft de buurman van het in-de-verkoop-huisje zijn tokootje ook in de verkoop gezet, waardoor het we-komen-er-maar-niet-vanaf huisje ondertussen nog verder in prijs gezakt is. Om er even een lekker 'soap-gevoel' aan te geven; ze zijn ondertussen al meer dan 35.000 eurootjes in prijs gezakt en nog erger ... de nieuwe prijs is een VRAAG-prijs dus kans groot dat er voor nog minder een bordje met 'verkocht' op gaat.

Wij zijn helemaal tevree met ons huisje, hoeven niet weg, maar eigenlijk stond nog wel op de planning om t.z.t. terug te keren naar 'mijn' stadje en dat gaat hem de komende jaren niet worden. De aankoopprijs van ons huis + de kosten koper = bedrag A. En bedrag A ligt op dit moment ruim 55.000 hoger dan de vraagprijs van het al eeuwen in de verkoop staande huis. Dachten we nog dat er een gat van zo'n 40.000 zou zijn, blijkt de woningmarkt hier in dit dorp nog beroerder dan gedacht en zakken de prijzen hard (en niet alleen bij ons in het straatje)

Tuurlijk blijft het allemaal theoretisch geneuzel waar ik me druk om maak, maar onbewust doe ik dat toch. Op dit moment zetten we maandelijks al een bedragje op een aparte spaarrekening die bedoeld is voor hypotheekaflossing / bijstorting (zijn we nog niet uit) en vanaf volgend jaar zouden we juist dat bedrag gaan proberen te verhogen. Omgerekend zouden we de komende 9 jaar maandelijks dit bedrag moeten blijven storten en dan zou dit gat weggewerkt zijn. 9 jaar alle zeilen bij zetten want met ons inkomen is dit een flink spaarbedrag en dan denk ik nog maar niet aan groot onderhoud als keuken en badkamer om quitte te spelen. Terugverhuizen is op dit moment al helemaal geen bespreekpunt meer ... dat zal mijn heimwee-gevoel niet echt goed doen vrees ik.

Dat voelt niet alleen als een flinke rechterdreun ... ik voel me gewoon even knock-out geslagen! Om vervolgens wel weer binnen 5 seconden (zolang heb ik toch?) op te staan en weer verder te knokken, zo ben ik dan ook wel weer!

de waternota

Ik hield de brievenbus al in de gaten want over een dag of 3 wordt het bedrag van het waterbedrijf afgeschreven en ik was heel benieuwd wat de 'uitslag' zou zijn.

Kort door de bocht moet ik net iets meer dan 8 euro bijbetalen. Valt me eigenlijk nog heel erg mee. Zeker als je de nota helemaal onder de loep neemt. Aan waterverbruik kwamen we net iets hoger dan het jaar ervoor maar hebben een tijdje een logé gehad en het douchen is door al het gesport ook wat toegenomen en draait de wasmachine ook wat vaker. Uiteindelijk kwamen we op 120 m3 uit en dat kost 119,63 ex btw. Komt neer op ongeveer 2,30 per week.

Toch 'mag' ik per maand 38 eurootjes betalen aan het waterbedrijf; duidelijk dat er in die jaarafrekening flink wat meer aan andere kosten zit:
- we mogen de Rijks- en Provinciale belastingenkas spekken voor zo'n 31 eurootjes.
- van het onderdeel van onze gemeente word ik een stuk minder blij: maar liefst 304 en wat centen gaat er, via een omweg dan toch, in de gemeentekas.

Daarvoor kwam 26 keer de vrachtwagen voor rijden die mijn grijze container leeggooide. Deed hij dat vorig jaar nog voor 6,21 werd dat dit jaar opeens 7,50! Dus dat is al 182,10 per jaar. Ik blogde hier al eerder over; we hebben geen groenbak ivm mini-tuintje / ruimtegebrek en dus moet deze bak elke 2 weken zeker geleegd worden en ontkomen we niet aan deze kosten. Daarnaast nog even wat vastrecht-bedragen die dit jaar dan opeens weer goedkoper zijn geworden dan vorig jaar maar alles bij elkaar ook nog 122 euro is. Het ene tarief flink omhoog en het andere weer naar beneden alsof het ruilen en tuitelen is op de afdeling Belastingen.

Aan 2 van de 3 onderdelen op de nota kunnen we niet zo heel veel doen / besparen. Wel blijft het waterverbruik een aandachtspunt en de standen noteer ik elke week braaf. Vorige periode verbruikten we gemiddeld 2,3 m3 per week en op dit moment zitten we daar wekelijks onder. Dat gaan we zo maar eens even zien te houden. Heb ik toch nog een beetje het idee dat ik aan het besparen ben, ook al voelt dat zo niet als ik naar zo'n nota kijk.

grieperig genieten

Het is duidelijk mijn weekje niet; meer uren maken dan normaal, veel stress op het werk, een puber die weer aan het 'kwakkelen' is (en wij maar denken dat dit nu toch allemaal voorbij zou zijn) en sinds een dag of 3 rommelt er iets (buikgriepje??) in mijn darmen waardoor ik dan weer wel en dan weer niet koortsig ben en ik een absoluut blwegghh-gevoel heb. Mijn energielevel ligt ondertussen ook ergens flink onder de zeespiegel.

Vandaag stond er een dikke streep in mijn agenda want ik zou een dagje met een vriendin op stap gaan. We wonen niet meer zo dicht bij elkaar in de buurt dan we zouden willen, dus als we gaan, dan doen we het goed, lang, gezellig en uitgebreid. Gisteravond even overleg (lang leve whatsapp) en gooiden we onze plannen toch maar om.

Nog wat wiebelig op de beentjes besloot ik met de trein naar het stadje te gaan; ik ben er sneller dan met de auto maar moet wel een stukje extra lopen naar het centrum toe en het is goedkoper want het parkeertarief lijkt daar per week te stijgen. Als ik alleen naar het stadje ga, is een retourtje trein de beste optie, gaan we met 2 of meer, dan is de auto toch net weer goedkoper. Ik vind met de auto naar het stadje net even fijner (kan ik gaan en staan waar ik wil zonder rekening te houden met vertrektijden etc), maar aangezien ik dit soort uitjes van mijn zakgeld betaal, kies ik vanaf nu vooral de goedkoopste variant. Dat zou trouwens eigenlijk de fiets geweest zijn; op zich voor wat betreft afstand te doen (ik vind het stiekem altijd net te ver), maar met zo'n lege energiezak en wiebelbeentjes leek me dat vandaag allesbehalve strak plan.

Ik ken mijn vriendin al heel wat jaren en ondertussen heeft zij duidelijk een ander budget in haar portemonnee dan ik in de mijne. Dat weten we van elkaar en gaan daar (gelukkig) heel nuchter mee om. Ik was al niet van plan te gaan shoppen want niet helemaal fit dan zou ik vast met rare aankopen thuis komen en ik moest er al helemaal niet aan denken om in een pashokje te moeten duiken. Vriendin had nog een truitje nodig en ik hobbel altijd gezellig mee naar de adresjes waarvan bij binnenkomst (nog net geen rode loper) al duidelijk is dat dit niet aan mijn kledinggeld-potje besteed is. De deksel bleef vandaag dus op dit potje wat ook de bedoeling is want ik wil graag een nieuwe winterjas en daar hangt meestal een prijskaartje aan.

Een heel gezellig bijkletsdagje (en dit soort daagjes zijn me erg dierbaar) en het bedrag wat ik gereserveerd had in mijn zakgeldpotje maakte ik deze keer niet eens helemaal op; geen lange trein- of autoreis ergens halverwege onze woonplaatsen maar naar het stadje om de hoek, niks geen leuke-dingen-voor-in-huis of ander geneuzel, kledinggeld-potje werd niet aangeraakt en naast een heerlijke lunch en wat koppen thee bleef de hand op de knip.

Ik leg altijd geld opzij voor dit soort zaterdagjes want die komen maar een paar keer per jaar voor, maar deze keer heb ik dus gewoon geld overgehouden. Da's mooi want dat laat ik gewoon opzij staan; kunnen we snel weer een dagje plannen!

non-food-lijstje

Soms lopen je dagen zo anders dan gepland. Zag het al bij het opstaan, waagde er een telefoontje aan en gooide alles om. Zag dus weer verschillende wacht- en spreekkamers voorbij komen en ondertussen bedacht ik me dat ik heel benieuwd ben wanneer mijn zorgverzekeraar weer zo'n fijne brief in mijn bus gooit met wat ik allemaal weer mag gaan betalen.

Voor de puber waarvoor ik vandaag alle rondjes reed, krijg ik gelukkig nog geen zorg-rekeningen (het idee dat er plannen zijn dat je per opnamedag 7,50 moet bijbetalen ... dat zou dit jaar alleen al een giga rekening zijn geweest), op de kosten van de ortho na dan, want hoewel dat beugelbekkie een probleem eerste klas is, voldoet het niet aan de status 'medisch geval' waardoor het ortho-potje leeg is en ik vanaf nu zelf dit ijzerwerk mag sponsoren. Duidelijk dat er in november wat avondjes gepuzzeld gaan worden om de 'overstap' te gaan maken.

Puzzelen doe ik deze maand ook met het huishoudpotje en wat andere potjes. Het lijkt allemaal te lukken met nog anderhalve week te gaan. Ondertussen wel weer een verbeterpunt in het huishoudpotje bedacht. Er moet een lijstje komen met daarop de non-food-artikelen zoals shampoo, toiletpapier, vuilniszakken etc en gaan we een voorraadje aanleggen. Dit gaan we doen in de 2 van de 3 maanden dat we extra geld in het huishoudpotje hebben omdat die maanden slechts 4 ipv 5 weken hebben en ons budget per maand (bewust) op 5 weken begroot is.

Eerst de lijst maken, daarna bekijken hoe lang we met bepaalde artikelen doen en wat ze kosten en dan zorgen dat we voor 3 maanden een voorraadje aanleggen en dan ook nog proberen zoveel mogelijk 'in de aanbieding' te scoren. Zul je net zien dat onze budgetsuper deze week stunt met hun wasmiddel en hoewel het eigenlijk niet uitkomt met het budget van deze maand (en dat is nou wat ik in het vervolg wil voorkomen), neem ik het toch maar mee en mocht ik deze maand niet uitkomen, haal ik dat alvast af van het non-food-potje van oktober. Er moet in dit huisje dus ook nog even een kastje of tenminste een plankje ontruimd gaan worden ... en dat met maar heel weinig kastwerk, is ook nog een puzzel.

Dit is de eerste stap en daarna wil ik dit zo ook gaan doen met het houdbare spul zoals rijst, pasta en met van alles wat er nu ook in de keukenkastjes te vinden is. Het keukentje is echt formaat mini, daarnaast geen kelder of voorraad/trapkast dus ik begin eerst maar eens met de non-food en daarna met het houdbare keukenspul want ik heb al eens in de keukenkastjes gekeken en geen idee waar ik deze voorraad moet gaan opslaan. Een doos op zolder waar ik wekelijks uit zou kunnen 'winkelen' vind ik nou ook niet echt handig en ik wil sowieso geen mini-supermarkt worden zoals bij mijn ouders thuis vroeger.

Wat ik wel wil, is het extra budget wat we die 2 maanden hebben, besteden aan dit soort producten zodat we (denk ik dan toch) wekelijks ook minder uit het huishoudpotje nodig hebben omdat dit soort spul nou juist altijd een flinke hap uit het budget is. In 1 a 2 keer een voorraadje voor 3 maanden aanleggen, aanbiedingen meepikken en dan hopen dat ik aan het eind van de rit weer een lager bedrag onder de streep zie dan nu. Nu de uitvoering nog ...

wapper-was

Wat was ik toch blij met het geweldige nazomer weertje vandaag. Door alle sores op het werk en alles wat daarbij komt kijken, werd het een meer-dan-fulltime weekje en dan kun je in het weekend net doen alsof je thuis niks ziet, gewoon relaxen en bijtanken of je bent een tiepje net zoals ik die niet over die overvolle wasmanden heen kan kijken, net als over al die andere huishoudelijke klussen die een paar dagen 'in de wacht' hingen.

Tijd voor actie dus en alleen al aan de wasmanden was te zien dat er deze week veel gesport is, pubers weer erg regelmatig van outfit gewisseld zijn, de douche ook niet stilstond en ik me even af vroeg waar ik al die fris gewassen was zou moeten laten. Want die wassen zijn in een paar uur wel gedraaid, maar een klein huisje, weinig droogruimte en ik wil de droger niet zo min mogelijk gebruiken. En toen was daar de zon ... en keek ik Dubbeltjelief even heel aardig aan met het verzoek wat tijdelijke waslijntjes bij te spannen op het dakterras.

Eigenlijk staat het beddegoed altijd op woensdagen op de planning (anders weet ik in het weekend al helemaal waar ik alles moet laten), maar nu het nog zo lekker was buiten, sjorde ik die ook maar gelijk richting de wasmachine en draaide een boel wasjes weg. De zon deed heel erg haar best om achter die wolken weg te blijven en op het dakterras is het net altijd wat warmer dan in de tuin, het waaide lekker door, dus aan het einde van de dag alles fris, droog, gevouwen en gestreken in de kast en dat grotendeels toch ook dankzij de wind-en-zonne-energie :-)

Aan de lijn hing trouwens ook het hardloopshirt wat ik vandeweek bij de a.ction had gekocht en waar flink wat lijmresten van het alarmstickertje achter bleven. Heb het geprobeerd met nagellak-remover en ik zag op mijn doekje dat mijn shirt al wel af gaf, dus heel voorzichtig ... vooral niet te veel wrijven, heb ik de lijmresten eraf gekregen en volgens mij is er niks meer van te zien. Toen ik daarna het andere shirt uit de verpakking haalde, stond ik startklaar om weer met zo'n sticker te gaan prutsen, maar die vloog er in één keer zonder lijmresten af. Dus mocht je nog een loopshirt-met-lange-mouw willen voor net geen 4 eurootjes ... ik ben er in ieder geval erg blij mee. Nu nog op zoek naar een loopjasje, handschoenen, muts en misschien ook maar gelijk een veiligheidvestje en ik kan lopend de winter in!

Het regent ... vakantieboekingen

Is het omdat de zomer nu toch echt verdwenen is en ik al typende uitzicht heb op regenachtig herfstweer of is het omdat er verkiezingen zijn geweest? Hoe dan ook, ik zit even met verbazing naar mijn beeldscherm ... en een boel regendruppels te staren terwijl ik naar het radiojournaal luisterde.

Een enorme stijging van vakantieboekingen (tientallen procenten) na het bekend worden van de verkiezingsuitslag. De Oad-woordvoerder geeft het volgende aan (bron: volkskrant.nl):
Nederlanders hebben er kennelijk vertrouwen in dat er weer een stabiel kabinet komt. 'Anders kunnen wij deze boekingsgolf niet verklaren', liet hij vrijdag weten. In de aanloop naar de verkiezingen waren vakantiegangers af wachtend en de vakantiemarkt kwakkelend.

Je vakantieplannen af laten hangen van welk kabinet er komt? Dat je misschien even wacht met het kopen van een huis in verband met het hypotheekrenteaftrek-gedoe, kan ik me goed voorstellen, maar een (toch luxe) uitgave zoals vakantie?

Hardop vraag ik me dan even af wie dan toch deze boekers zijn die opeens massaal in de wacht hingen en nu een vakantie uitkiezen; vast niet de (be)spaarders zoals ik die na de zomervakantie gelijk begonnen zijn met het aanleggen van een vakantiepotje. Niet omdat we van plan zijn ergens ver weg (en vooral duur) all-inclusive te gaan, overigens niets mis mee hoor, zo bedoel ik dat niet, maar als ik die bedragen zie dan is mijn vakantiegevoel altijd gelijk over.

Mezelf kennende zou ik dan al niet meer echt genietend aan een zwembad of op het strand liggen maar dat wil zeker niet zeggen dat ik daar anderen die deze keuze wel maken op veroordeel! Potje Jan gaat héél graag op vakantie maar het moet allemaal wel betaalbaar blijven zonder daar een heel jaar alles voor opzij te moeten zetten, of nog erger ... een doorlopend krediet voor te hebben.

En jij ... heb jij gister ook een vakantie geboekt en heb je inderdaad specifiek gewacht op de verkiezingsuitslag of puur toeval?

plakzooi

Even met de deur in huis vallend; ik heb een lichaam wat een soort van opstandig tiepje is. Zo da's eruit! Over het hoe en waarom zou ik hele blogjes kunnen vullen maar heeft niks met dubbeltjes en (be)sparen te maken dus die slaan we even over. Ik ga het liefst met een grote boog om het medische circus heen (al is het alleen al om die nota's van de zorgverzekering vanwege eigen bijdrage etc.), maar dat kan niet altijd en vorige week werd ik weer eens streng toegesproken inclusief de bijbehorende ophoging van medicatie en het advies (lees: dringende opdracht) om vooral aan het sporten te blijven zodat bepaalde onderdeeltjes 'geactiveerd' blijven, want stilstaan is in mijn geval kans op achteruitgang.

Nou is sporten een héél groot woord, vergelijk het met een slak die op een zeephelling omhoog probeert te klimmen of zoals de arts het zo lekker confronterend opmerkte: 'voor jou is het sporten met de handrem erop en dat is dubbel zo zwaar dan iemand die zonder die handrem sport'. Maar goed, één keer per week train ik met een groep en ik probeer nog 2 keer in de week zelf een programmaatje af te werken. Dat gaat met vallen en opstaan maar ik heb de waarschuwing van tante doc. deze keer echt in mijn oortjes geknoopt!

Tot nu toe had ik eigenlijk alleen maar zomer-outfits, waarschijnlijk met het idee dat ik in de winter vooral lekker binnen zou blijven en het sporten toch niks uit zou halen. Nou is het sporten op zich een goedkope 'hobby' want ik investeerde vooral in een paar goede loopschoenen en een loopcursusje maar sportkleding had ik nog wel in de kast liggen. In de uitverkoop pikte ik nog wat leuke dry-fit-shirtjes mee en voila 'aan de ren' dan maar. Vandaag liep ik nog lekker (hmm dat klinkt optimistischer dan de werkelijkheid) in het zonnetje maar het duurt niet lang meer en dan koelt het flink af en dan loopt het vast niet meer zo lekker in een shirtje.

Vanmiddag tufte ik even naar de a.ction waar ik op vriendelijk verzoek van de ene puber weer een voorraadje smeer-maar-in-je-krullen mocht halen. Ik verbaas me elke dag weer hoeveel inhoud er van zo'n potje in het haar verdwijnt maar ... stiekem gebruik ik er ook wel eens wat van; vinden mijn krullen ook leuk en dit spul werkt tig keer beter dan al die dure 'meuk' van de kapperswinkeltjes bij elkaar en nog leuker, zo'n potje kost in verhouding dus 3x niks. Toch verstop ik af en toe de potjes-op-voorraad want dan doet de puber net iets zuiniger, bang dat er niks meer is (da's een verkapte bespaartip).

Oké oké ik dwaal weer af, maar ik was dus bij de a.ction en ik had het al in de krant gezien dat zij running shirts met lange mouw hadden. Miep als ik ben, zoek ik altijd een bepaald kleurtje en ... die hadden ze toevallig ook nog op voorraad liggen. Ik moest per shirtje maar liefst 3,99 afrekenen en huppelde nog net niet bij de kassa weg wetende wat zo'n shirt zou kosten als er een merkje op zou staan. Thuis was ik ook nog helemaal heppie-de-peppie tot ik de verpakking opende en ontdekte dat ze midden op het shirt zo'n stomme alarmsticker hadden geplakt. Normaal kan je die zo verwijderen maar deze laat dus sticker-sporen achter op dat speciale 'absorberende' stofje en even geen idee hoe die te verwijderen zonder dat ik er met gemene rommeltjes aan de slag moet die natuurlijk gelijk van die lelijke vlekken op mijn shirt achter laten.

Shirt 2 laat ik nog maar even in de verpakking tot ik DE tip heb hoe deze plakzooi van mijn gave, voor een geweldig leuk prijsje, shirt verwijderd heb. Anders moet ik ze terug brengen en daar zou ik stiekem toch flink van balen! Ik zal er eens een google-rondje aan wagen, maar mocht jij toevallig weten hoe ik dit shirtje kan 'redden' van lijmresten ... laat het me weten!

midden in de week break

Normaal is woensdag mijn werkvrije dagje in de week, maar deze week loopt het allemaal anders. Zou ik afgelopen maandag vrij zijn want 's nachts pas terug uit onze hoofdstad betekent dat ik in de ochtenduren nog nageniet van een geweldig mom & son concert maar niet echt aanspreekbaar ben. Werd het uiteindelijk geen vrije dag maar 's middags starten en pas ergens in de avonduren huiswaarts. Ook vandaag was ik op een belachelijk vroeg tijdstip weer aan het werk.

Het aller-vervelendste is dat ik een legpuzzel aan het maken ben en overal puzzelstukjes aan het verzamelen ben die uiteindelijk gevolgen heeft voor onze werkzaamheden en kort door de bocht ook voor het aantal FTE's wat hierdoor komt te vervallen. Ik werk dus met een knoop-in-mijn-maag maar heb geen keuze want e.e.a. moet echt inzichtelijk worden en inzicht, analyses en cijfertjes is nou eenmaal één van mijn taken ding, maar zuur is het wel zeker ook omdat dit gevolgen gaat hebben voor de locatie waar ik werk en dus waarschijnlijk ook voor mijn functie.Ondanks mooie toezeggingen en lovende praatjes blijf ik sceptisch en hou me voor nu maar even vast aan het feit dat we tot eind van het jaar nog druk zijn, maar het eerste kwartaal van 2013 er héél anders uit gaat zien en ik geen idee heb waar ik dan sta.

Deze week staat dus vooral in het teken van overwerken (benieuwd op hoeveel uur ik vrijdag zit), maar ook thuis de boel draaiende houden want ik heb geen Mien Dobbelsteen die hier zorgt dat alles op rolletjes loopt en 2 hongerige pubers willen toch graag vulling op hun bord en schone was in de kast. Bloggen schiet er even bij in en mocht ik nog even niet bij je blogje langs geweest zijn; volgende week kom ik weer gewoon langs hoor maar nu even te weinig tijd om alle blogjes te lezen.

Ik maakte wel even tijd om te stemmen. Een nieuw stemlokaal waar de mensen-van-het-stembureau wisten te vertellen dat er al een behoorlijk hoge opkomst was. Als ik het nieuws zo volg, zaten we rond 16 uur rond de 37% wat mij nog helemaal niet zo hoog lijkt, maar geen idee wat normaal rond dat tijdstip de opkomst is. Benieuwd naar de uitslag vanavond ... hoewel ik geen echte teevee-kijker ben, ga ik dat straks toch proberen te volgen tenzij mijn oogluiken medewerking weigeren natuurlijk :-)

De goudvis ...

Casino's zijn aan mij niet besteed. Ik denk dat ik er misschien 3x geweest ben en da's echt al honderd jaar geleden. Ik begrijp dat heel veel mensen het gewoon een gezellig avondje uit vinden en ondertussen op een willekeurige tafel een inlegje doen. Maar Potje Jan is een gevoelsmensje, keek vooral teveel om zich heen en zag bij bepaalde gezelschappen pakketjes met duizendjes doorheen gaan, waar ik spontaan een misselijk makend gevoel van kreeg. Een muntje in zo'n fruitautomaat vind ik dan nog wel leuk want stiekem hoop je toch elke keer dat er misschien een paar muntjes uit komen rollen, maar de rest duidelijk niet aan mij besteed.

Het voelt voor mij echt als geld weggooien en aan zo'n avondje uit beleef ik dan dus geen plezier. Uit eten gaan, bijkletsen, gezelligheid dan weer wel en hoewel je dan ook 'geld weggooit' waar je in de super een volle kar van kan shoppen en anderen dat weer niet zullen begrijpen, kan ik daar zeker wel van genieten (overigens zolang het vooral om gezellig een vorkje prikken gaat en ik dan alsjeblieft niet in een heel luxe, culinair gedoetje terecht kom).

Toch speel ik nog altijd mee in de postcodeloterij. Raar eigenlijk want het kost me zo'n 13 euro per maand (14 trekkingen per jaar waarvan ik altijd leek te vergeten dat er 2 extra waren maar nu wel in de 'begroting' zitten). Ooit won ik 500 gulden en eigenlijk had ik op dat moment sterk in mijn schoenen moeten staan en de boel op moeten zeggen. Maar nee, toch droom je altijd dat ene Gaston voor je deur staat (niet voor Gaston maar wel voor die cheque) en da's dan ook het psychologische effect van deze loterij; stel je voor dat je er net mee stopt en de straatprijs valt bij jou in de straat. En ach, denk je dan, zeg maar niet op want je steunt zoveel goede doelen. Nooit eens nadenkend hoeveel geld er eigenlijk echt naar die doelen gaat.

Zo ook die Goudvis die elke 10e van de maand even boven water komt. Vaak krijgen we rond de feestdagen een lot en alles wat we dan winnen (als we al winnen), gaat in het goudvispotje en zo spelen we soms een paar rondjes mee. Toch wordt er soms ook een lot gekocht terwijl er geen geld in het potje zit waardoor ik het vooralsnog ook maar meegenomen heb op de begroting. Toch is het vandaag de 10e en is het goudvispotje leeg maar ligt er ook geen lot.

Ik liet even verstand ipv gevoel de baas zijn en die was streng en gaf aan dat het deze maand helemaal niet goed uit komt (waarop gevoel op hem in praatte met een 'ja maar stel dat we wel winnen') en toch won verstand dit 'debat' en die vervolgens duidelijk meedeelde dat die kans zo klein is, dat we deze maand gewoon fijn de rekeningen en boodschappen betalen en dat loterijgeld daar bijleggen ... zonder goudvisdiscussie. PUNT!