Op slot

Waar moet je op je (be)spaarblogje over bloggen als Dubbeltjelief het bericht heeft gekregen dat zijn afdeling 'op slot' gaat. Verkocht en afgestoten door de onderneming die zich alleen nog maar met hoofdzaken gaat bezighouden en alle bijzaken in de etalage heeft gezet.Zijn afdeling is niet de enige waar de stekker uit gaat, want door het hele land verspreid is er van alles in de aanbieding gedaan. Dubbeltjelief hakte jaren geleden al eens met hetzelfde bijltje toen een hele vestiging gesloten werd waardoor hij (gelukkig) overgeplaatst kon worden waardoor hij deze ronde gelukkig heel goed kan relativeren, maar er zijn bij collega's echt al heel wat tranen gevallen deze week.

Behoud van arbeidsplaatsen is 'de' belofte van zijn werkgever; uitzendbureaus hoeven geen mensen meer aan te bieden, alle tijdelijke arbeidsovereenkomsten op welke afdeling dan ook, worden niet verlengd waardoor er voor de club met vaste arbeidsovereenkomsten zoveel mogelijk wordt gezocht naar passend werk op deze vestiging of eentje die op reisafstand te doen is. Dubbeltjelief maakt zich (nog) niet zoveel zorgen, werkt er al 'eeuwen' en met zijn opleiding en ervaring is de kans erg groot dat hij herplaatst kan worden en die intentie is ook uitgesproken. Toch blijft er die slag om de arm die dat onzekere gevoel geeft. We het liefst morgen al willen weten hoe en wat verder, terwijl dit een proces van weken, misschien zelfs nog wel maanden is. Momenteel is er nog zoveel werk dat ze zelfs in weekenden doorwerken, dus dat geeft al helemaal een dubbel gevoel.

Stel dat Dubbeltjelief herplaatst wordt (we duimen keihard), dan is het voor ons een grote zorg minder, maar dan zijn er nog steeds veel collega's waar dat niet voor geldt. Die niet herplaatst kunnen worden, die met hun tijdelijke contract plaats moeten maken, die geen mogelijkheden hebben om naar andere vestigingen te kunnen reizen. Er gaan op die manier toch van flink wat collega's afscheid genomen worden. Tot nu toe voert werkgever alles netjes uit, net zoals een aantal jaren geleden trouwens, maar ook zij kunnen niet anders, willen ze als 'grote jongen in de markt' overeind blijven, maar het is zo zuur! Weten dat het werk dat jij en je collega's wekelijks weg zet, zelfs tot in de weekenden toe, financieel eigenlijk niet meer rendabel is, alsof je voor Jan Doedel staat te werken.

Onzekerheid dus, en daar ben ik niet zo heel goed in, geeft onrust en voorzover we dat al niet deden, is het niet meer de hand op de knip maar een slot op de knip. Gelukkig had ik al een klein budgetje opzij gezet voor de feestdagen, maar voor de rest kijken we nu nog kritischer dan we al deden naar onze uitgaven en lijkt het tientje-per-dag voor wat betreft het huishoudpotje opeens heel dichtbij te komen en steeds beter lukt. Misschien hoeft het allemaal niet, maar mocht het toch een slecht-nieuws-gesprek worden, hebben we gelukkig een buffertje en weten we alvast hoe met minder inkomsten om te gaan.

Komende weken staat bij mijn werkgever ook weer e.e.a. op stapel; bleef allemaal sudderen maar de bedoeling is dat eind van dit jaar we weer wat rondes verder zijn en dat net allemaal in de decembermaand. Het sintfeestje slaan we over maar maken er op onze manier natuurlijk wel een gezellig avondje van. We zijn al niet van die tiepjes die met kerst helemaal los gaan met luxe diners, feestkleding of cadeautjes onder de boom, maar met dit soort berichten zullen we het jaar toch nog soberder dan misschien geplant uitluiden en duimen dat 2013 niet alleen voor ons, maar ook voor al die collega's (en anderen in hetzelfde schuitje) weer wat hoop en zekerheid geeft.

Elf over mezelf

Altijd leuk zo'n award! Ik  kreeg hem van haar (klik) , dank je wel (überhaupt al dat je de moeite neemt om hier af en toe aan te waaien). Aan dat ontvangen van zo'n award zit ook nog wat werk dus laat ik maar eens beginnen met de eerste 11 dingen over mezelf.

1. Mijn eigen naam heeft niets te maken met Jantjes en Potjes; Potje Jan was gewoon een toepasselijke blognaam om anoniem te kunnen bloggen over (be)sparen dus die laten we er ook bij deze 11 maar even in en laten dat open boek over mezelf toch maar lekker dicht :-)
2. Ik ben een klein, eigenwijs dametje; formaatje waarvan mijn opa zou zeggen: 'een klomp groot'
3. Ik woon samen met Dubbeltjelief, 2 puberdubbeltjes en een viervoeter waar een klein streepje doorheen loopt en daardoor prima in Huize Potje Jan past
4. Ik ben een tiepje Alle-Dagen-Druk; vooral in mijn hoofd dan toch want naar anderen toe lijk ik vooral rust en kalmte uit te stralen, terwijl mijn bovenkamer overuren maakt
5. Ik woon in een dorpje en retourtje-roots lijkt er met onze onder-water-woning voorlopig niet in te zittten
6. Ik volg sinds kort, op verzoek, een studie waar cijfertjes een belangrijke rol spelen dus eigenlijk weer helemaal passend in mijn (be)spaar-blogjes-concept
7. Ik verslind boeken, inmiddels komen ze allemaal van de bieb, maar wekelijks gaat er toch minstens eentje als leesvoer doorheen
8. Blader ook erg graag door heel veel verschillende tijdschriften, maar heb al sinds jaar en dag maar één abonnementje, moet wel leuk (en betaalbaar) blijven.
9. Ik waai graag (maar te weinig) uit aan zee
10. Ik rook niet, ik drink niet, maar ben wel heel dol op chocola
11. Kort door de bocht; een bezig bijtje, maar vooral ook een huismusje

Zo dat viel nog niet mee hoor, zomaar even elf bedenksels over mezelf ... en dan nu nog een vragenrondje beantwoorden:

1.Welke talen spreek je allemaal?
2.Waar kun jij 's nachts voor wakker gemaakt worden?
3.Over welk onderwerp blog jij graag?
4.Wat is je favoriete televisieprogramma?
5.Als je 1 wens zou mogen doen, wat zou jij dan wensen?
6.Win je wel eens iets?
7.Doe je wel eens een gezelschapsspel? Zo ja, welke?
8.Sinterklaas of Kerst of allebei?
9.Wat is je favoriete koekje?
10.Wat is de mooiste plek in Nederland?
11.Welke website bezoek je het meest?

1. Nederlands, Engels, Duits en een petit peu Frans
2. Aangezien slaap en ik al niet de beste vrienden zijn, graag niet storen als ik al eindelijk eens in slaap ben
3. Op dit blog vooral over (be)sparen en alles waar ik daarbij tegenaan loop; de uppers en de downers zeg maar
4. Als ik al t.v. kijk, want ben niet zo'n kijkbuiskijker, maar dan toch graag Nederland 3: De Wereld Draait Door of van die Old Skool muziekprogramma's.
5. Helaas een niet te vervullen wens, en zonder teveel in details te willen treden: een voor altijd blijvende gezondheidsopkikker voor één van mijn pubers
6. Yep af en toe een klein prijsje, maar vorig jaar een geweldige actie in blogland trouwens
7. In het ziekenhuis de online versie van scrabble (wordfeud) omdat zo'n groot spelbord op je ziekenhuisbed niet zo handig was en op vakanties kaartspelletjes en hoewel hier een kast vol spelletjes staat, ben ik heel eerlijk een beetje uitgespeeld
8. Allebei wel, gewoon kneuterig, oerhollands gezellig genieten, maar dan vooral zonder dure fratsen, luxe diners en opgepoft gedoe.
9. Speculaas (koekje, brok of gevuld maakt me niet uit)
10. Zeeland, heerlijk dat zon-zee-zand gevoel
11. Dat zijn er meerdere, maar rondje blogland is momenteel toch wel mijn favorietje

Eigenlijk hoor ik nu zelf weer een lijstje met vragen te bedenken en 11 andere bloggers te zoeken die ook zo'n Award verdienen. Ik ben altijd bang dat ik dan iemand tekort doe, passeer, voor haar of zijn hoofd stoot omdat hij of zij stiekem ook zo graag een Award zou willen en ik gun hem iedereen. Dus voel jij je (positief) aangesproken, dan is deze Award gewoon voor jou! Pak hem op en zet hem op je blog met ook 11-over-jezelf.

selluf doen

Gewoon zo'n simpel artikeltje, maar eentje waarvan je gedachten een loopje met je gaan nemen. De stelling is: door de crisis gaan we meer zelf doen ... en volgen daar zelfs cursussen voor. Dat zelf-doen zal deels ongetwijfeld zo zijn als het om wat klusjes in en om het huis gaat, want een echte vakman kost nou eenmaal een paar centen en alles wat je zelf kunt doen, hou je de eurootjes in je zak voor andere dingen ... of voor als je de vakman echt nodig hebt.

Toch lijkt het me niet dat we nu opeens bij alles gaan doe-het-zelven. Om even een kozijntje af te lakken, draai ik mijn hand niet voor om, maar als ik een raar geluid in de auto hoor, duik ik toch echt niet zelf onder de motorkap om daar een beetje technisch-alsof te gaan doen, dan rij ik toch echt door naar de garage. Weliswaar niet naar de dealer met een mannetje aan de receptie, een mannetje wat de autosleutels komt halen en een mannetje die de auto de werkplaats in rijdt, maar gewoon een vakman hier in het dorp die zeker net zo goed weet, hoe een auto werkt alleen een wat ander geprijsde factuur heeft bij aflevering.

De kapper, ook zo'n verhaal: we zullen misschien wat minder vaak gaan, een thuiskapper zoeken, misschien een keer met hulp van een vriendin het haar in de verf zetten, even een pony bijknippen (dat lukt me nog net), maar ik waag me er niet aan om met een kappersschaar bij die enorme krullenbos van puberzoon aan de slag te gaan. Daarvoor mag hij toch echt naar de kapper.

Als je handige handjes hebt, zul je waarschijnlijk sneller zelf een klus aanpakken. Gewoon omdat je het leuk vindt, maar ook omdat je weet dat zo'n klus wel zal gaan lukken. Hier in huis noemen Dubbeltjelief en ik onszelf klusteam de linkerhandjes. Op zich lukken kleine, eenvoudige klusjes wel maar zijn helaas niet gezegend met twee / vier geweldige rechterhanden zodat we een oud pandje helemaal zouden kunnen opknappen. Als je dat (van elkaar) weet, ga je ook niet zelf - zonder hulp - aan grote projecten beginnen en schakel je toch de vakman in waar nodig. Wat betekent dat je bepaalde klussen vooralsnog even op de hele lange baan schuift en voor andere klussen misschien wat langer zal moeten sparen.

Onze buren op rechts is een ander verhaal. Met alle respect maar heel duidelijk dat de buurman geen klusser is. De buurvrouw verwacht dat wel van hem, is enorm goed in commando's geven met als resultaat dat elke uitgevoerde klus maanden duurt en het elke keer net niet is. Inmiddels een totaal gefrustreerd buursetje inclusief net zo'n kind. Als ik naar het schilderwerk van de achterpui kijk, zie zelfs ik dat hier prutswerk is afgeleverd, terwijl de buurman daar echt weken mee bezig is geweest. Al bijna een half jaar is hij nu bezig met het sanitair beneden. Onlangs stond de voordeur open en met plaatsvervangende schaamte liep ik voorbij, dat komt nooit meer goed. Ze willen van alles en dat moet in de doe-het-zelf uitvoering want dat is kostenbesparend omdat er gewoon niet meer budget is. De buurman zoekt alles op internet uit en kijkt zich waarschijnlijk scheel aan you-tube-filmpjes.

Is kostenbesparend ook als je maanden in de zooi zit, je van bouwmarkt naar bouwmarkt rijdt (niet om de hoek hier) en met even zoveel (op)nieuw, ander, beter materiaal thuis komt om het maar weer te proberen? Tientje hier, twintig euro daar ... moet je eens optellen, net als al die benzine en de bezoekjes aan de gele M omdat kind anders niet meer mee richting de bouwmarkt te krijgen is. Als de sfeer echt om te snijden is (zelfs wij krijgen daar wat van mee) en je kind daar ondertussen de dupe van wordt? Terwijl als je even een vakman had ingehuurd, de klus al maanden geleden af was geweest en je waarschijnlijk net zoveel eurootjes, misschien ietsje meer, kwijt was geweest maar dan was het wel af en goed geweest terwijl het nu én niet af is én het uiteindelijk prutswerk is maar je blijft jezelf voorhouden dat je het zelf wel kan en het zoveel goedkoper is. Gevalletje penny-wise-pound-foolish wat mij betreft.

Blijkbaar groeien de doe-het-zelf cursussen als paddestoelen uit de grond. Van kapperscursus tot meubelmaker, van automonteur tot fietsenmaker tot zelfs lasser. 10 avondjes kapperscursus zodat je daarna je hele gezin kan knippen, misschien ook wel de buurvrouw of wie dan ook en je gelijk er een centje mee kan verdienen en je 'omgeschoold' bent. Volgens mij duurt een beetje kappersopleiding inclusief al die stage-uren in een kapsalon toch echt wat langer. Als je dit als hobby wil doen prima, maar om er uiteindelijk ook mee te kunnen 'bijbeunen' vind ik met alleen zo'n cursusje dan weer zorgelijk.

Mezelf en mijn eigen "handigheid" kennende, pak ik de klusjes aan waarvan ik weet dat we die wel kunnen fixen maar leg ik het geld van zo'n cursus toch echt liever in een kluspotje en spaar even verder zodat ik bij het echte vakwerk iemand in kan schakelen mocht dat nodig zijn.

"rentevoordeeltje"

Aan één van mijn spaarrekeningen is een soort van (bonus) puntensysteem gekoppeld die je in kan wisselen en in het puntenwinkeltje voordelig kan shoppen. Nou is voordelig maar net hoe je het opvat want tot nu toe vond ik alle artikelen behoorlijk aan de prijs ook als is het half-geld-half-punten waardoor ik eigenlijk zelden in het puntenwinkeltje rondsnuffelde en mijn rentepuntjes een beetje op de plank lagen te verstoffen. Afgelopen week kwam er een e-mail dat het nu toppers-weken waren met ge-wel-di-ge aanbiedingen. Een bank die zich bijna voor lijkt te doen als een groot online warenhuis, bijna kriegelig werd ik er van, maar voor die ene keer won mijn nieuwsgierigheid en ik neusde even rond en vond nog altijd dezelfde luxe artikelen voor nog altijd die luxe prijzen en wilde al weer bijna mijn winkelwagentje parkeren en de winkel verlaten.

Daar waar ik in een vorig leven gewoon aankopen deed op het moment dat ik dacht ze nodig te hebben met het idee dat dit gewoon kon, denk ik tegenwoordig wel 10x na en al helemaal als het om grote uitgaven gaat. Ik wil al een hele tijd een speciale sporthorloge, al flink wat info ingewonnen van andere sporters, in de winkel gekeken en uitleg gehad maar gezien de prijs besloten even te wachten met het idee het geld wat in de decembermaand komt (verjaardag, kerstcadeautje van mijn ouders etc) bij elkaar te leggen en eventueel aan te vullen met zakgeld.

Ligt er toch op één van die stellingen precies het exemplaar wat ik zoek, inclusief wat extra's en ik dacht even dat er iets met het prijskaartje niet klopte maar zelfs met verzendkosten erbij en een stapeltje punten ingeleverd, kost die horloge me nu nog niet eens de helft van wat het in de winkel kost en op zo'n bedrag is dat echt veel. Als een kind in de snoepwinkel zo blij ... zakgeld blijft op zak en zelfs nog wat eurootjes over om nog een cadeautje uit te kiezen of gewoon lekker even te bewaren voor op een moment dat ik echt weer iets nodig heb en dan het bedragje uit mijn cadeautjes-pot kan halen.

Juist doordat we voor zaken sparen en niet zomaar lukraak van alles kopen, waarderen we ze echt veel meer en kopen we veel bewuster. Denken er wat langer over na, surfen wat rond op zoek naar wat zo'n dingetje precies kost en of het ergens misschien ook goedkoper kan. Neem zo'n sporthorloge, belangrijk hulpje omdat ik op doktersadvies moet blijven sporten en zo bepaalde waardes kan uitlezen, had ik in principe best kunnen kopen, maar juist omdat we proberen 'tussendoor-aankopen' zoveel mogelijk te voorkomen, voelt het nu, per toeval toch even in het puntenwinkeltje rondneuzend - met die fikse korting - al helemaal als een cadeautje. Dit soort meevallertjes maken het (be)sparen net even leuker.

hoezo lijntje trekken?!

Men neme wat plannen, grote plannen, plannen-met-gevolgen, doen daar een heel media-circus bij en om het af te maken, flink wat uitgesproken meningen en voila dan is daar opeens een lijntje getrokken. Een lijntje van arm op links, rijk op rechts en de modaaltjes in het midden om over en weer je mening te ventileren.

Ik sta een beetje te wiebelen op dat lijntje want bij Potje Jan lijken we bij de middenmoot te horen, maar zelfs dan lees ik berichten alsof ik en 'mijn middenmoters' vooral niet moeten zeuren en we bij de grof-geld-verdieners horen. Ten eerste wil ik helemaal nergens bij horen, ten tweede is het niet zo dat als je aan de linkerkant van het lijntje staat, je tot de niksnutten van de maatschappij hoort en als je op rechts staat je weer bij de wat-vinden-we-onszelf-goed club mag borrelen.

Ik lees bepaalde nieuwsberichten, blogjes, reacties etc. met stijgende verbazing. Hangt een waarde-oordeel over waar je 'thuis' hoort tegenwoordig af van het inkomen wat je te besteden hebt? Kan een ander, zonder in jouw portemonnee te kunnen kijken, gewoon even ventileren wat jij wel of niet aan eurootjes per maand kan missen omdat je al genoeg verdient, of welke toeslag er maar vanaf moet want je behoort toch al aan de minimale kant en wordt al genoeg geholpen en anders is er altijd nog de Voedselbank.

Bruggen slaan was het toch? Toch niet bruggen kapot slaan zodat er niemand meer langs kan en ieder vooral lekker op zijn eigen eilandje moet blijven waar je blijkbaar thuis hoort alsof je als dubbeltje nooit een kwartje zou kunnen worden, maar als je pech hebt natuurlijk wel terug moet als centje.

In mijn vorig leven was ik misschien een middenmoter, heel eerlijk misschien wel zelfs wel gewoon net over het lijntje op rechts, 2 auto's, vakanties, noem maar op ... klinkt best leuk hè, die Potje Jan had het maar mooi voor elkaar maar had een partner met een iets te kort lontje en kon daarnaast niet met geld om gaan. Met heel veel gedoe stapte uit dat voor-de-buitenwereld zo mooie leventje. Er waren mensen die er niks van begrepen want ik had het toch zo mooi voor elkaar. Laat ik het zo zeggen: blauwe plekken trekken wel weg, kun je ook prima verbergen, maar de emotionele schade van zo'n blauwe plek nooit!

Terug naar af, nog geen dubbeltje hebben, geen spullen, niks noppes nada en zelfs tijdelijk bij familie inwonen. Da's alsof je in één flinke windruk helemaal naar links wordt geblazen en niet eens verder kan. Gelukkig wel een baan en maar één optie: keihard werken om samen met je kleine dubbeltjes een nieuw bestaan op te kunnen bouwen. Dat dit aan de minima-kant was, deed me niks, want rust en veiligheid is pure luxe als je anders gewend bent geweest en daar kan geen enkele vakantie of dure broek of nieuwste smartphone tegenop. Dat je een sleutel krijgt van een uitgeleefd huurwoninkje en dubbeltjes bij elkaar moet schrapen om er wat van te maken en nog jaren dubbeltje voor dubbeltje moet omkeren. So be it! Ik ga niet ontkennen dat het af en toe flink afzien was maar ik ben er niet slechter van geworden.

Keek ik met afgunst naar de club op rechts? Tuurlijk niet, waarom zou ik? Dat zij (lekker generaliserend trouwens en vooral niet zo bedoeld) misschien een grote leasebak, stijlvol ingerichte twee onder één kapper hadden, op vakantie konden en in winkels konden shoppen waar ik met een grote boog om heen moest terwijl ik dat ooit wel kon. Zegt me allemaal helemaal niks meer, want naast het feit dat ik niet in hun portemonnee kan of wil kijken, kan ik ook niet zien wat er achter hun voordeur afspeelt. Zo ook niet bij mijn buren in het sociale-huurwoningen-straatje of in de straatjes verderop waar de modaaltjes wonen

Net als zoveel anderen, heb ik er keihard de afgelopen jaren als alleenstaande moeder voor moeten werken, het is me niet aan komen waaien, maar inmiddels samen met Dubbeltjelief wel weer een nieuw bestaan opgebouwd en waren we al geen kuddedieren, worden we door anderen opeens in de club-van-modaaltjes geduwd alsof dat de nieuwe elite zijn die honderden euro's per maand over hebben. Even voor de duidelijkheid ... middenmoters hè dus niet arm, niet rijk, maar gewoon-gewoon! Ik kwam van rechts, vloog terug naar links en balanceer nu in het midden dus heb geloof ik alles wel gezien en weet hoe snel een situatie kan veranderen en dat je daar soms zelf niet eens iets aan kunt doen.

Als ik zoveel per maand 'over' had, waarom zou ik er dan alles aan doen om te (be)sparen. Gewoon voor de lol om mijn bankrekening lekker te spekken? Waarom zou ik dan bij alle boodschappen, aankopen etc. 3x nadenken of het echt nodig is. Alle kosten met regelmaat onder de loup nemen? Aan alle inkomens wordt nu opeens een waarde-oordeel gehangen, om te gruwelen, alsof we terug in de tijd gaan. Het voelt voor ons nog altijd of we flink links van het lijntje staan, niet erop en zeker niet naar recht en ons best moeten blijven doen om in de buurt van het lijntje te blijven terwijl er aan ons inkomen opeens een etiketje hangt alsof we meer dan genoeg te besteden hebben. We hebben niets te klagen, maar zeker geen honderden euro's per maand over en dat beetje wat we over houden, komt door te (be)sparen en ons dingen te ontzeggen!

A. weet ik nog niet hoe ons financiële plaatje eruit zal komen te zien, of we nu een partijtje paniekvoetbal spelen of dat het straks echt de broekriem 3 gaatjes strakker trekken is en B. wie zijn toch al die vingerwijzende mensen die over elkaar, over armen, rijken of middenmoters zo nodig moeten ventileren? Blijkbaar allemaal vergeten dat als je één vinger naar een ander wijst er nog altijd 3 terug naar jezelf wijzen!

Potje Jan gaat versoberen

En worstelt ondertussen al dagen met de vraag hoe je kan versoberen en toch zorgen dat het allemaal leuk blijft. Voor mijn gevoel leven we absoluut niet als big spenders en zeker het afgelopen jaar heeft vooral in het teken gestaan van (be)sparen en buffer-vullen. Onze inkomens zijn net als mijn blognaam redelijk Jan (modaal) en om dat maandelijks gestort te krijgen, moet ik wel fulltime werken, een huishouden draaien met 2 pubers-met-gebruiksaanwijzing en verplicht een studie volgen om bij mijn werkgever misschien aan boord te mogen blijven met steeds slechtere vooruitzichten en zeker geen salarisstijging de komende jaren. Hard werken, op zich niets te klagen hoor (zeker niet!), maar ... het komt niet aanwaaien.

Dan kan je als veertiger wel een leuk, gemiddeld inkomen hebben, maar als herstarter met nog-net-geen-financiële-puinhoop uit een vorig leven, zijn onze kosten ook erg hoog en daar lijken ze in Den Haag geen rekening mee te houden, die kijken straks alleen wat er binnen komt maar niet wat er daarna mee gebeurt want daar ben je (uiteraard) zelf ook verantwoordelijk voor, maar maakt het vast niet alleen bij Potje Jan maar ook bij andere huishoudens niet makkelijker op. Ik kan me niet voorstellen dat wij de enige 'sukkeltjes' in dit financiële schuitje zijn.

Achteraf is alles zo makkelijk praten en zou je het misschien allemaal anders doen. Maar je kan niet even met een tijdklokje spelen en daardoor is het gewoon zoals het is. We waren een paar jaar geleden zo overtuigd dat we een goede zet deden door samen een huisje te kopen en dat de hypotheeklasten hoog waren, wisten we ook maar het was goed te behappen. Dit huisje voelt voor het eerst als een thuis, een warm nest en dan zou je dus kunnen zeggen dat het elke cent waard is. Gevoelsmatig is dat ook, maar als ik naar mijn excelletje kijk en richting 2013 en daarna 2014 denk, dan is het ook onze struikelblok geworden. Verhuizen geen optie omdat we aan het watertrappelen zijn, omdat we flink onder water staan en juist voor dit huisje, ondanks dat het maar een hoop met stenen is, wil ik toch mijn uiterste best doen omdat het voor ons allemaal als een Thuis voelt en we (te) lang onderweg zijn geweest om dat te vinden.

Bij de pakken neer zitten heeft geen zin en ben ik ook absoluut niet van plan, maar ondanks dat je denkt dat je het allemaal prima doet, lijkt het erop dat we eigenlijk helemaal niet zo goed bezig zijn. Auwww ... die komt aan! Elke maand gaat er toch een leuk bedragje richting de spaarpotjes ... klink goed maar die potjes worden feitelijk alleen gevuld uit extra inkomsten die in 2013 grotendeels weg gaan vallen. Soms moet je dingen even op papier (of beeldscherm zien): zonder die extra inkomsten zijn onze kostenposten bijna net zo hoog als onze inkomens met weinig marge om te sparen en puzzelwerk als kosten alsmaar gaan stijgen.

Dus ... ga ik eens aan mijn excelletje sleutelen en een overzichtje maken zoals het plaatje eruit ziet zonder extra inkomsten etc. Wat komt er in, welke kosten hebben we en hoeveel marge hebben we dan nog, als die er überhaupt nog is. En vooral ... waar gaan we nog verder op (be)sparen. Lastig want de rek is er behoorlijk uit, dus dat wordt zoeken en opnieuw keuzes maken en kort door de bocht: een behoorlijk stuk versoberen. Niks mis mee, geen andere keuze ook, maar versoberen klinkt bijna alsof het nu allemaal maar niet op kan en we nu kruiwagens tegelijk uit geven aan allerlei luxe. Die kruiwagens rijden we dus blijkbaar weg met onze vaste lasten, niet met extra's als etentjes, uitjes, boodschappen, kleding, vakanties etc. want daar letten we al zo op de kleintjes en omdat ik in die vaste lasten tot nu toe nog even geen opties heb gevonden om te down sizen moet de versobering dus komen uit potjes die al niet zo lekker gevuld zijn.

Misschien dat ik versobering daarom een lastig tot op het truttige af - woord vind ... te moeten gaan besparen op potjes waar je gevoelsmatig al zo op bespaard hebt, domweg omdat je door bepaalde keuzes op vaste-lasten-potjes niet veel meer kunt besparen of je moet hele rigoureuze beslissingen gaan nemen (waarvan ik vrees dat we daar niet onderuit gaan komen). Je wil je pubers daar niet te veel mee belasten, geloof me zij hebben hun portie echt wel gehad en daarom gun je hen gewoon het beste. Beste dan niet uitgelegd als doe maar duur, ga maar los, maar meer als geen nee hoeven zeggen op gewone dingetjes die voor hen altijd zo gewoon-gewoon waren.

Versoberen en het toch leuk houden zodat je niet het gevoel hebt dat het zo 'zwaar' is, terug naar nog meer basic en huiselijkheid zonder het als een 'belasting' te voelen. Feit is er ... nu nog de juiste afslag vinden op de Dubbeltjesweg om daar goed en zo positief mogelijk mee om te gaan.Volgens Dubbeltjelief goochel ik altijd met dubbeltjes en hoewel het daar onder aan de streep confronterend zal zijn, zie ik het als een uitdaging ... als je al zoveel bagger in je rugzak hebt meegesjouwd, dan wordt het gepuzzel met dubbeltjes een fluitje van een cent ... dubbeltje ... eurootje :-)