Potje Jan gaat versoberen

En worstelt ondertussen al dagen met de vraag hoe je kan versoberen en toch zorgen dat het allemaal leuk blijft. Voor mijn gevoel leven we absoluut niet als big spenders en zeker het afgelopen jaar heeft vooral in het teken gestaan van (be)sparen en buffer-vullen. Onze inkomens zijn net als mijn blognaam redelijk Jan (modaal) en om dat maandelijks gestort te krijgen, moet ik wel fulltime werken, een huishouden draaien met 2 pubers-met-gebruiksaanwijzing en verplicht een studie volgen om bij mijn werkgever misschien aan boord te mogen blijven met steeds slechtere vooruitzichten en zeker geen salarisstijging de komende jaren. Hard werken, op zich niets te klagen hoor (zeker niet!), maar ... het komt niet aanwaaien.

Dan kan je als veertiger wel een leuk, gemiddeld inkomen hebben, maar als herstarter met nog-net-geen-financiële-puinhoop uit een vorig leven, zijn onze kosten ook erg hoog en daar lijken ze in Den Haag geen rekening mee te houden, die kijken straks alleen wat er binnen komt maar niet wat er daarna mee gebeurt want daar ben je (uiteraard) zelf ook verantwoordelijk voor, maar maakt het vast niet alleen bij Potje Jan maar ook bij andere huishoudens niet makkelijker op. Ik kan me niet voorstellen dat wij de enige 'sukkeltjes' in dit financiële schuitje zijn.

Achteraf is alles zo makkelijk praten en zou je het misschien allemaal anders doen. Maar je kan niet even met een tijdklokje spelen en daardoor is het gewoon zoals het is. We waren een paar jaar geleden zo overtuigd dat we een goede zet deden door samen een huisje te kopen en dat de hypotheeklasten hoog waren, wisten we ook maar het was goed te behappen. Dit huisje voelt voor het eerst als een thuis, een warm nest en dan zou je dus kunnen zeggen dat het elke cent waard is. Gevoelsmatig is dat ook, maar als ik naar mijn excelletje kijk en richting 2013 en daarna 2014 denk, dan is het ook onze struikelblok geworden. Verhuizen geen optie omdat we aan het watertrappelen zijn, omdat we flink onder water staan en juist voor dit huisje, ondanks dat het maar een hoop met stenen is, wil ik toch mijn uiterste best doen omdat het voor ons allemaal als een Thuis voelt en we (te) lang onderweg zijn geweest om dat te vinden.

Bij de pakken neer zitten heeft geen zin en ben ik ook absoluut niet van plan, maar ondanks dat je denkt dat je het allemaal prima doet, lijkt het erop dat we eigenlijk helemaal niet zo goed bezig zijn. Auwww ... die komt aan! Elke maand gaat er toch een leuk bedragje richting de spaarpotjes ... klink goed maar die potjes worden feitelijk alleen gevuld uit extra inkomsten die in 2013 grotendeels weg gaan vallen. Soms moet je dingen even op papier (of beeldscherm zien): zonder die extra inkomsten zijn onze kostenposten bijna net zo hoog als onze inkomens met weinig marge om te sparen en puzzelwerk als kosten alsmaar gaan stijgen.

Dus ... ga ik eens aan mijn excelletje sleutelen en een overzichtje maken zoals het plaatje eruit ziet zonder extra inkomsten etc. Wat komt er in, welke kosten hebben we en hoeveel marge hebben we dan nog, als die er überhaupt nog is. En vooral ... waar gaan we nog verder op (be)sparen. Lastig want de rek is er behoorlijk uit, dus dat wordt zoeken en opnieuw keuzes maken en kort door de bocht: een behoorlijk stuk versoberen. Niks mis mee, geen andere keuze ook, maar versoberen klinkt bijna alsof het nu allemaal maar niet op kan en we nu kruiwagens tegelijk uit geven aan allerlei luxe. Die kruiwagens rijden we dus blijkbaar weg met onze vaste lasten, niet met extra's als etentjes, uitjes, boodschappen, kleding, vakanties etc. want daar letten we al zo op de kleintjes en omdat ik in die vaste lasten tot nu toe nog even geen opties heb gevonden om te down sizen moet de versobering dus komen uit potjes die al niet zo lekker gevuld zijn.

Misschien dat ik versobering daarom een lastig tot op het truttige af - woord vind ... te moeten gaan besparen op potjes waar je gevoelsmatig al zo op bespaard hebt, domweg omdat je door bepaalde keuzes op vaste-lasten-potjes niet veel meer kunt besparen of je moet hele rigoureuze beslissingen gaan nemen (waarvan ik vrees dat we daar niet onderuit gaan komen). Je wil je pubers daar niet te veel mee belasten, geloof me zij hebben hun portie echt wel gehad en daarom gun je hen gewoon het beste. Beste dan niet uitgelegd als doe maar duur, ga maar los, maar meer als geen nee hoeven zeggen op gewone dingetjes die voor hen altijd zo gewoon-gewoon waren.

Versoberen en het toch leuk houden zodat je niet het gevoel hebt dat het zo 'zwaar' is, terug naar nog meer basic en huiselijkheid zonder het als een 'belasting' te voelen. Feit is er ... nu nog de juiste afslag vinden op de Dubbeltjesweg om daar goed en zo positief mogelijk mee om te gaan.Volgens Dubbeltjelief goochel ik altijd met dubbeltjes en hoewel het daar onder aan de streep confronterend zal zijn, zie ik het als een uitdaging ... als je al zoveel bagger in je rugzak hebt meegesjouwd, dan wordt het gepuzzel met dubbeltjes een fluitje van een cent ... dubbeltje ... eurootje :-)