Iets gemist bij Tante Post

Eens in de zoveel tijd bestel ik online een aantal artikelen die niet standaard in de supermarkt te verkrijgen zijn. Ik kan ze ook wel in de stad halen, maar zowel in stad A als in stad B zitten de winkels met deze producten midden in het centrum en naast benzinekosten dus ook parkeerkosten. Als ik al in de stad ben, geen probleem om even door te lopen maar zoals nu handiger om via mijn online adresje te bestellen. Ik zorg dat ik dan zoveel voorraad bestel dat ik boven een bepaald bedrag kom en bezorgkosten gratis zijn. Daarbij zijn een aantal producten zoals glutenvrije pasta die ik van een Italiaans merk echt de allerlekkerste vind, online ook weer goedkoper dan in de winkel.

Gisteravond checkte ik de t&t-code en zou het pakket na 10.30 bezorgd worden. Da's mooi want ik had tot 10 uur een afspraak en zou dus op tijd weer thuis zijn. De bezorgtijd bleek vanochtend gewijzigd en helaas dus toch de pakketbezorger misgelopen. Voor het pakket moet getekend worden, dus bij buren afgeven, wordt in dit geval niet gedaan. Geen probleem want online regel ik dan wel even dat ik het pakket bij het postagentschap op kan halen, dacht ik ...

Ik log in op de site van mijn-pakket van Tante Post en wil voor die optie kiezen, maar moet dan even 1,95 bij betalen. Het kan ook op een ander ophaalpunt, maar dan moet ik het dorp uit (en mag ik het in een bouwmarkt halen) en dan is het wel gratis. Thuisbezorgen kan uiteraard ook, alleen matcht dat de komende dagen niet met onze agenda's omdat ze alleen in de ochtend opties aanbieden, geen enkele middagoptie. Het kan wel 's avonds bezorgd worden of op een ander adres, maar inderdaad ... weer die 1,95 die erbij komt. Ik heb wel even geduld tot zaterdag en zorg dan dat ik in de ochtend thuis ben want dat is de enige gratis optie die er voor ons overblijft.

Toch ben ik verbaasd want je betaalt al voor verzendkosten (in mijn geval niet omdat ik boven een x-bedrag zit, maar dat weet Tante Post niet neem ik aan). Ik vond het juist zo handig om juist omdat we allebei werken, pakketjes op het afhaalpunt te halen, maar dat wordt nu weer mooi door mijn neus geboord want ik vertik het om hier ook nog eens 1,95 te gaan betalen. Benieuwd hoe druk de afhaalpunten het zo meteen nog hebben als iedereen 1,95 voor een afhaal-pakket moet gaan betalen.

Tante Post zegt dit erover:

Het is mogelijk om jouw pakket te laten bezorgen bij het dichtstbijzijnde postkantoor van PostNL. Dit kun je aangeven in stap 2 van het online verzendproces. Tegen betaling kun je na de eerste bezorgpoging ook kiezen voor bezorging bij een Postkantoor naar keuze.

Dit wordt 'm ook niet ...

Extra inkomsten gaat momenteel niet lukken, baanbehoud staat voorop en daar zit niet zoveel salaris-rek meer, dus zoeken we vooral aan de uitgavenkant naar kostenbesparende zaken. Van lieverlee werk ik het lijstje met onze lasten af en bekijk of daar nog iets te behalen valt. Collega opperde gisteren dat vooral onze hypotheek de bottle neck is en of daar geen mogelijkheden zijn.

Ik blogde er al vaker over maar kort door de bocht kochten we een aantal jaren geleden een leuk huis (dat wel!) en dachten goede slag geslagen te hebben omdat we een kadastercheck gedaan hadden en zeker niet de hoofdprijs betaald hebben in vergelijk met wat andere bewoners in dat zelfde jaar en jaren ervoor betaald hebben (nog meer dan wij ... zucht).

Het huis was in de basis prima maar er moest nog wel wat aan gebeuren, wilde het 'ons' huis worden, maar ... geen probleem want in de hypotheek-akte zit nog een artikeltje opgenomen dat we een extra bedrag op mogen nemen zonder dat we hiervoor weer langs de notaris hoeven. We zouden eerst gaan wonen en dan stap voor stap plannen maken want klusbudget was er tenslotte (hoe naïef).

En toen kwam de crisis en in plaats van dat de huizenprijzen stegen, zagen we ze dalen ... en dalen ... en nog verder dalen. Huizen hier in de straat die tot zo'n dramatisch dieptepunt zakten dat bewoners besloten hun huizen uit de verkoop te halen en hier toch maar te blijven wonen en te gaan klussen. Andere bewoners die inmiddels al jaren verhuisd zijn maar huis nog niet aan de straatstenen kwijt raken. Gevalletje dat keuken, tegelvloer, badkamer en dat soort dingen niet in de smaak vallen. Zij hebben het huis inmiddels voor een bied-prijs te koop staan en die ligt 40.000 onder onze huidige WOZ-waarde! 

En eh ... onze WOZ-waarde ligt ondertussen 20.000 onder ons aankoopbedrag. En dan neem ik de kosten-koper nog maar even niet mee in ons 'onder water verhaal'. Aflossen zou de oplossing kunnen zijn, ware het niet dat er eerst in huis nog wel wat moet gaan gebeuren en de bedragen die per maand naar de spaarpotjes gaan nou niet zo royaal zijn dat we op korte termijn even huis kunnen 'fixen' om daarna te gaan aflossen.

Rente staat flink lager dus zou oversluiten een optie zijn? Dan zouden we het verschil tussen oude en nieuwe maandlasten in de kluspot kunnen stoppen die dan sneller als nu vol loopt. Ik logde in bij de hypotheekbank en daar werd nog zo leuk vermeld dat omzetten naar ander rentepercentage zelfs kon zonder tussenkomst van notaris en er alleen administratiekosten betaald diende te worden. Over het boetebedrag was niets maar dan ook niets te vinden. Ik schakelde voor de zekerheid met ons hypotheek- en verzekeringsmannetje die even op wat knoppen rammelde en met het geweldige nieuws kwam dat we dan wel even 27.000 eurootjes boete op mogen hoesten. Dat weegt dus niet op tegen een nieuw rentepercentage!

Oké ook deze optie is onderzocht en kunnen we afstrepen; het zal dus toch wat langer (tig-jaren-plan) gaan duren voor de klussen in huis klaar zijn en we kunnen starten met aflossen.  Creatief word ik er wel van want heb een lange-termijn-berekening gemaakt binnen hoeveel tijd we een x-bedrag bij elkaar hebben, maar vind het een uitdaging om toch te kijken of we dit toch sneller voor elkaar kunnen krijgen zodat we ook sneller kunnen starten met aflossen.

we schuiven weer ... dierenkostenpotje

Eerst blogjes lezen of toch eerst zelf even op het toetsenbord tikken; vandaag kies ik voor het laatste. want ... op mijn blog = uit mijn hoofd. Soms maak je keuzes met je gevoel waar je maar niet teveel over na moet denken ook al niet omdat ze een kostenpost worden op je budget en in dit geval een behoorlijke kostenpost.

Onze hond is een pechvogel, laten we het daar maar op houden. Hij heeft medicatie waarvan we gehoopt hadden dat die maar tijdelijk nodig zouden zijn. In praktijk werd het een heel ander verhaal en enige optie is dat hij deze medicatie vooralsnog blijft gebruiken. Kost omgerekend 1,50 per dag oftewel voor iets meer dan 45 euro per maand sponsoren we de dierenkliniek.

Een verzekering is met zijn voorgeschiedenis geen optie en ook maar de vraag of deze medicatie langdurig vergoed zou worden. Online heb ik ook nog nergens een website gevonden waar we dit - goedkoper - kunnen bestellen. Sterker nog; de enige site die dit medicijn heeft, durft voor één zo'n pilletje zelfs 1,74 te rekenen. Reken even mee: 2 stuks per dag wordt dan al 3,48 en per maand dus ruim 105 euro! Laat maar, dan rij ik wel even richting de dierenarts.

45 euro zijn een boel dubbeltjes; van die dubbeltjes die we momenteel zo enthousiast op de boodschappen proberen te sparen. Even een frustratiemoment want waar je op het één zo hard je best doet om te besparen met als doel dat dit naar één van de spaarpotjes kan, gaat het er aan de andere kant weer uit aan een onvoorziene, nieuwe kostenpost en blijven die spaarpotjes ongevuld. 

Maar ... het gaat niet om een product waarop je zou willen bezuinigen; het gaat om ons huisvriendje, mijn maatje en hoewel we verwachten dat hij niet oud zal gaan worden, willen we de tijd die hij heeft voor hem wel zo fijn mogelijk maken. Mijn opa zou destijds met zijn boerenverstand andere keuzes gemaakt hebben als het om zijn vee of dieren op het erf ging (ook al waren dat toch eigenlijk ook huisdieren). Vooralsnog is die keuze voor ons (nog) geen optie.

Een dus ga ik dit weekend weer even schuiven in mijn excellijst zodat deze kostenpost vast in het budget wordt opgenomen. Eens bedenken wat ik daar weer voor laat vallen ... ik had een verzoek van één van de Dubbeltjes gekregen voor een Netflix-account; die gaat bij deze dus zeker niet door :)

Boekenkastopruiming

Wat kan je in een paar jaar tijd toch een flinke boekenkast vol aan boeken verzamelen. Er was een tijd dat ik naar de boekenbeurs ging of via andere manieren aan vooral ramsj-boeken kwam. En heb zelden meegemaakt dat het eigenlijk echt ramsj was en me daarom vaak afgevraagd heb waarom ze op zo'n stapel terecht waren gekomen. Maar ik kocht ook gewoon in de boekenwinkel of bij die dikke blauwe mannetjes.

Lezen is altijd mijn allergrootste hobby geweest; als kind kon ik niet wachten tot ik alleen naar de bieb mocht. Eerst naar de wijkbibliotheek; eigenlijk nog te klein om alleen te fietsen, maar lopen mocht al wel. Niet dat mijn moeder niet mee ging, juist wel, maar ik had mijn boeken altijd al dezelfde week uit en wilde dan gelijk weer nieuw leesvoer. Later mocht ik zelfs naar de grote bibliotheek in het centrum van de stad, toen nog in een heel oud pand met een aantal verdiepingen. Uren kon ik er ronddwalen en bleef dat doen tot aan mijn eindexamen en ik voor 3 talen grote (verplichte) leeslijsten weg werkte.

Daarna veranderde mijn leven en verdwenen ook de boeken. Onbegrijpelijk denk ik achteraf dat ik zelfs dat van me af heb laten pakken. Maar al heel wat jaartjes liet ik dat achter me en vanaf dag één ben ik begonnen met een inhaalslag en kocht me suf aan boeken. Allemaal leuk en aardig maar inmiddels is mijn boekenkast te vol. Er moest dus duidelijk opgeruimd worden. Veel boeken mochten blijven maar haalde er toch 2 volle verhuisdozen uit met boeken die naar een andere boekenkast mogen verhuizen.

Lees ik nu niet meer dan? Echt wel, gemiddeld zelfs nog altijd een boek per week, maar de laatste jaren koop ik bij hoge uitzondering nog een boek, want heb de bieb weer teruggevonden. Niet dat ik er nog uren ronddwaal want de bieb waar ik nu kom is zo ontzettend klein dat ik gelijk uitgekeken ben. Ik bestel online want dan heb ik keuze uit boeken van alle filialen, ren de bieb in en pik mijn bestelling op en ben weer verdwenen. Een enorme kostenbesparing en daar was het me vooral om te doen. Ik heb dan wel niet gelijk het allernieuwste leesvoer, maar aangezien mijn boekenlijst met nog te lezen boeken heel lang is, kom ik ze vanzelf wel tegen als de bieb ze wel heeft. Geen reden om dan toch de boekenwinkel in te duiken.

Tijd dus om die 2 verhuisdozen leeg te gaan maken, maar waar zet ik ze te koop? Toch in een marktkraam zetten of kies ik voor die dikke blauwe mannetjes. Zelf vind ik tweedehands boeken via die laatsten kopen vaak beter gaan dan op MP. Maar misschien kan ik dan wel beter opruimen als ik ze niet per boek maar per stapeltje kan verkopen. Hoe dan ook deze week ga ik ze allemaal even fotograferen en in de verkoop zetten want die 2 dozen staan me in de weg. Is het laatste opruimklusje van mijn bovenverdiepingen, daarna beneden puntjes op de i zetten.

feestweken

Momenteel kan je geen TV aan hebben staan of je ziet iets over hamster- en euroweken voorbij komen. In het verleden vond ik dat altijd heel aantrekkelijk en spitte zo'n foldertje helemaal uit en sloeg in de supermarkt mijn slag. Gisteren hadden Dubbeltje Lief en ik het er over en pakten voor de grap zo'n foldertje erbij om eens te kijken of we nog even lekker konden scoren.

Sinds wij 'anders' eten, heb ik eigenlijk niks meer aan zo'n folder of aanbieding. Sterker nog in de hamsterfolder kwamen we welgeteld één artikel tegen welke we nog wel zouden kunnen gaan hamsteren en dat was er dan eentje voor een puber, voor de rest zat er niks meer van onze gading bij. Jongste eet wel gewoon met ons mee en kan dat zelfs (bijna) waarderen als hele moeilijke eter zijnde, maar snaait tussendoor nog altijd graag met koeken, chips en chocola en spoelt dat uiteraard weg met koolzuurhoudend suikerwater. Ik ga dat niet verbieden maar probeer het wel te beperken zonder dat jongste op school of onderweg bij de bakker of supermarkt blijft hangen. 

Dat vind ik namelijk het ergste; bepaalde keuzes maken in je eetpatroon en dit ook aan je kinderen mee geven (beter gezegd: net iets te streng doorvoeren) maar als die kinderen dan ergens gaan spelen, niet bij een snoeptrommel weg kunnen blijven, er zelfs om gaan zeuren omdat ze dat thuis echt nooit krijgen terwijl een ander kind met een klein snoepje of koekje al helemaal tevreden is en niet eens meer naar zo'n snoeptrommel om kijkt of gewoon bedankt omdat het er geen zin in heeft. Of ... als ze puber zijn hun hele zakgeld spenderen bij de bakker, supermarkt, snackbar of schoolkantine en daar geen maat weten te houden omdat het er thuis nooit is. 

Gezond eten prima, bepaalde keuzes maken ook, maar alles verbieden terwijl ze op school en met vriendjes daar toch mee te maken krijgen ... dilemma! Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat elk kind maar vol met suiker en e-nummers gestopt moet worden want ook ik heb af en toe gegruweld van sommige traktaties op de basisschool waar echt wel betere alternatieven voor te bedenken waren geweest. Ik vind het overigens anders als je medisch gezien bijvoorbeeld geen suiker of gluten mag, maar juist die ouders zoeken vaak alternatieven zodat een kind toch voor hun verantwoord 'mee kan doen'. Maar goed ik dwaal af ...

Jongste weet dat wij 'anders' zijn gaan eten en dat dit op medisch advies is voor zowel mij als oudste en dat Dubbeltje Lief grotendeels mee doet, maar we jongste de keuze laten om de dingen die ik inmiddels verfoei toch naar binnen te werken. Als hij een aantal jaren jonger was geweest, had ik daar waarschijnlijk net even anders in gestaan ... maar merk wel dat er tenminste al over na wordt gedacht en hoeveelheden allang niet meer zijn wat het geweest is en hij regelmatig iets mee pikt van mijn verantwoorde baksels. We halen elke week wat in huis, wat ongeveer genoeg moet zijn voor jongste om de week door te komen, maar op is op. We hadden het niet in de gaten, maar in het verleden hadden we juist van dit soort troep grote voorraden en jongste bleef eigenlijk ook onbeperkt in die kast duiken (je zou het niet zeggen als je dat tengere, lange lijf ziet) en er nu dagen zijn dat hij er niet eens naar om kijkt. Een (hele) kleine verbetering maar diep in mijn hart zou ik het graag nog net even anders zien. 

Maar wat ik dus eigenlijk wilde zeggen maar ondertussen een hele blog verder ben: het betekent eigenlijk ook dat ons wekelijkse boodschappenbonnetje bij de kassa redelijk gelijk blijft omdat we geen grote voorraden actie-artikelen meer in slaan. Omgerekend per artikel (soms) wel voordeliger, maar drukt wel op het totale weekbudget waardoor we niet altijd uit kwamen. We doen dit eigenlijk alleen als het om non-food artikelen gaat, want daar ben ik uiteraard wel enthousiast voor te krijgen; wie wil er nu niet een 3e gratis ... mijn voorraadkast wel hoor :) En juist met dit soort acties die om de zoveel weken voorbij komen (en ik rekening mee hou in mijn budget) hou ik de voorraad op peil.

glasvezel wel of niet??

Maanden zijn we er mee plat gebombardeerd, een circus van verkopers aan de deur (handig dat onze bel er bewust uit ligt), het plaatselijke sufferdje stond er vol van want guttegut ons gehucht mag ook mee doen aan de glasvezelrage. Alleen daarom al zit dat hele glasvezelgedoe behoorlijk in mijn allergie.

Eigenlijk heb ik daar helemaal geen zin in, want het heeft even geduurd toen we over gingen van digitenne naar interactieve tv, dankzij zo'n leuk praatje van onze provider waar Dubbeltje Lief met 2 voeten in trapte en een nieuw modem kregen (met alle gevolgen van dien) maar eindelijk werkt onze Ka-Pé-En verbinding zoals het hoort en mocht dat niet zo zijn (meestal als er een update geweest is) dan weten inmiddels zelf wel hoe de boel te resetten.

Wisseling betekent waarschijnlijk weer vragen om problemen en ook al zijn de kosten lager dan we nu betalen, dan is dat alleen maar een mooie eerstejaarsaanbieding. Daarna gaat de prijs flink omhoog. Alweer een minpunt dus. Eigenlijk zijn we dus helemaal niet van plan om over te stappen. Toch lag er deze week een briefje van monteur Jan in de bus. Hij was langs geweest want hij wil graag even bepalen waar bij ons het glasvezelmodem komt.

We hebben er een brief over gehad dat ze binnenkort in onze straat gaan beginnen en ook al neem je geen glasvezelabonnement kan je er al wel voor kiezen het alsnog (gratis) aan te laten leggen. Mocht je ooit over willen gaan, dan ligt het al in huis. Nu is dat nog gratis, maar als ze speciaal voor jou de straat open moeten breken, kost dat flink wat centjes. 

Morgen ga ik maar eens bellen want hoe gratis is gratis? En leggen ze hoe dan ook een kabel tot aan het huis of nu wel of niet mee doen? Blijf ik dan met zo'n stom oranje stompje met kabel tegen mijn gevel aan zitten? Of kunnen we tegen het hele spul gewoon nee zeggen. Geen aansluiting, geen oranje stompje, gewoon helemaal niets ... of zouden we daar uiteindelijk heel veel spijt van krijgen over een aantal jaren?

Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om me er nu mee bezig te houden, maar stel nou dat glasvezel echt de toekomst gaat worden en we doen nu niet mee. Wat worden dan later de kosten als we toch hip en modern willen surfen? Ik moet me er toch maar in verdiepen dus ... 

het financiële voordeel van een boodschappenlijstje

Ik blogde er al eerder over en word alleen maar enthousiaster want hoe is het toch mogelijk dat je elke week een uitgebreide menukaart in elkaar flanst en hierop je boodschappen doet en je geld over houdt. Ik sloot de maand augustus af; dat betekent niet meer dan nalopen of alle gegevens in het excelletje verwerkt zijn en een nieuw excelletje openen voor de maand september.

En hoewel ik in mijn excelletje al kon zien wat er overgebleven was, checkte ik dat ook nog even op de bankrekening want je wil het natuurlijk wel zeker weten. We hebben een pot boodschappen en een pot benzine en beiden hou ik bij in het kasboekje (gewoon een 2e tabblad in mijn excelletje). Dubbeltje Lief heeft woon-werkverkeer en dus logisch dat hij zijn autootje meer benzine laat drinken dan wat mijn bejaard vervoermiddel krijgt. Toch bouwen we hier altijd wat reserve in want met een lege tank staan is heel vervelend, vooral in ziekenhuisperiodes.

Maar ik probeer nu voor een x-bedrag per maand te tanken en daar mee uit te komen. Dit is alvast een soort van oefening want hierdoor hou ik genoeg over om vanaf volgende maand richting de collegebanken midden in het land te gaan rijden en hoeven we hiervoor geen andere potjes aan te spreken. Zonder gekke dingen (en dus extra kilometers maken), gaat dit dus gewoon lukken. Zo min mogelijk onnodige ritjes en voor de rest zoveel mogelijk op de fiets.

Dan de boodschappenpot; we hebben afgelopen maand geprobeerd om van het weekbedrag wat we hebben, alvast eens 25 euro minder per week uit te geven maar dat mocht niet ten koste gaan van wat er op onze borden komt! Dat zou betekenen dat we in augustus al 100 euro over zouden houden. Eén week zaten we 0,95 cent boven het nieuwe budget (en daar baalde ik gewoon van ook al hadden we in feite 24,05 bespaard) maar alle andere weken bleven we eronder. In totaal zelfs 22,13 tel daar die 100 euro bij en voila een besparing van 122 eurootjes deze maand.

Dat komt goed uit want er moet een sportrekening betaald worden dit weekend voor een heel seizoen; ging dat eerst altijd per maand moet dat nu in één keer vooruit betaald worden en dat weten we pas sinds gisteren (en of we even voor 1 september willen betalen). Geen probleem dus want dat maak ik vandaag braaf over en alvast vooruitdenkend en plannend: vanaf nu zet ik alvast elke maand een tientje weg zodat ik volgend jaar eind augustus die 120 euro gereserveerd heb en ik niet aan andere potjes hoef te komen.

Onze maandplanning loopt van de 26e tot de 26e en dat betekent volgens mijn excelletje dat we in september 5 weken hebben; de eerste week zit er al weer op en vraag niet hoe het kan maar we hielden 14,18 over tel daar weer de 25 euro bij op en we kunnen alweer 39,18 naar een ander potje schuiven. Ik wacht nog even tot eind van de maand, maar dit geeft een heerlijk gevoel om zometeen weer een weekmenu te gaan samenstellen en dan te zien wat er vanmiddag op het kassabonnetje staat.

keuzes maken ...

Ik ben een stadsmeisje en opgegroeid met het idee dat je altijd je fiets kon pakken en zo in het centrum of waar dan ook in de stad kon zijn. Toen ik alleen door de drukke stad mocht, deed ik dat vooral om naar de grote bieb in het centrum te fietsen, geweldig vond ik dat. Middelbare school op loopafstand, vervolgopleiding midden in de binnenstad net als al die gezellige kroegjes en terrassen, bijbaantjes om de hoek. 

Het meisje vertrok uit de stad maar toch krijg je de stad nooit uit het meisje. Ik vind het daarom wel eens lastig dat mijn kinderen zo'n kolere end moeten fietsen om alleen al naar school te kunnen en dan ook nog eens over stukken weg waar ik niet zo heel blij van word. Voor oudste was de fiets geen optie en omdat wij TOG (tegemoetkoming ouders van thuiswonend gehandicapt kind) als aanvulling op de kinderbijslag ontvingen, gebruikten we dit om reiskosten van en naar school te betalen vanaf het moment dat er geen recht meer was op speciaal busvervoer. Niet dat TOG kostendekkend was, want OV is duur, maar wel een hele fijne aanvulling waardoor oudste zelfstandig heeft leren reizen (af en toe met nog een beetje hulp).

Niet dat oudste dat opeens zelfstandig kon (je ontvangt tenslotte niet zomaar TOG), maar in kleine stapjes lukte het om het eerste middelbare schooljaar met de streekbus en daarna stadsbus te gaan en later zelfs met trein (scheelt heel veel reistijd en dus stress) en stadsbus. Alles lukt zolang er geen vertraging of wisseling van spoor (en dus perron) was of aansluitingen gemist werden. Gelukkig was er dan altijd het mobieltje en een mama die zorgde dat er geen paniek of stress ontstond. 

Jongste fietste altijd naar de middelbare school behalve in de wintermaanden als het slecht weer is en merendeel stapt hier dan op de bus. Zeker ook omdat de regionale busmaatschappij een redelijk betaalbaar busabonnement heeft voor scholieren maakt bijna iedereen daar gebruik van. Maar dit schooljaar gaat jongste naar een vervolgopleiding en die is in een andere stad. Geen dorpsgenootjes om mee te fietsen omdat roosters niet aansluiten en de busverbinding is lang niet zo gunstig als die van vorig jaar (rechtstreekse verbinding en een school die toevallig een halte had aan deze verbinding) omdat deze bus eerst nog naar een ander dorp gaat en dan pas naar de stad en jongste dan nog op de stadsbus moet overstappen omdat school niet in de buurt van deze busverbinding ligt.

De trein daarentegen heeft juist wel een hele snelle verbinding vanuit hier en als hij niet op centraal maar station eerder uitstapt, kan hij lopend of met een daar gestalde stationsfiets snel op school zijn. Alleen dat kostenplaatje is een struikelblok. Een busabonnement of met de trein wat ongeveer het dubbele kost. Budgettair gezien zouden we dus moeten kiezen voor een busabonnement, maar is dat eerlijk tegenover jongste? Oudste mocht wel met de trein reizen en nu zou jongste dat niet mogen alleen vanwege budget. terwijl het qua reistijd heel gunstig is. Gevoelsmatig klopt dit voor mij niet. Gelijke monniken - gelijke kappen, zo ben ik opgevoed en zo vind ik dat ook bij mijn kinderen; oudste mag dan wel een beperking hebben, maar daar kan jongste niets aan doen. De één wel met de trein maar de ander niet ...

Nou weet ik dat ik reacties kan krijgen dat jongste gewoon op de fiets kan ... want dat deden wij vroeger ook en OV is gewoon luxe en krijg je verwende kinderen van en hoe erg is het nou om elke dag een uurtje te fietsen en van regen smelt je niet, ze zijn niet van suiker ...bla bla. Ik kauw het alvast even voor dan hoef je dit soort reacties niet te plaatsen. Maar zonder in details te hoeven of vooral willen treden, is er voor ons een hele gegronde reden dat fietsen afhankelijk is van een aantal voorwaarden. Zijn die er niet, is ook jongste aangewezen op het OV en daar ziet het nu wel naar uit.

Er was altijd al een speciaal OV-potje tussen al onze potjes en dat zou op dit moment ruim genoeg zijn voor de bus maar voor een treinabonnement moet ik gaan schuiven. Ook daar heb ik al oplossingen voor zonder heel erg in de knel te komen dus mogelijkheid is er. Nu nog even alle voors en tegens afwegen en knopen doorhakken. Hoewel ik niet blij ben met de nieuwe studiefinancieringsregelingen hoop ik dat de OV-kaart voor jongeren onder de 18 volgend schooljaar al wel ingevoerd wordt want dan overbruggen we dit jaar en kan jongste daarna gewoon met de trein.

Nu nog studeren?

Studeren als 40-plusser; de reacties die ik erop krijg, zijn behoorlijk verdeeld. De één vindt dat ik het echt moet doen omdat het helemaal mijn ding is en de ander begrijpt niet waar ik aan begin en of ik mijn tijd niet beter kan besteden dan boven een stapel boeken te gaan hangen; 'waar je zin in hebt'.

Lang verhaal kort: ik heb na mijn middelbare school uiteraard nog een opleiding gedaan. Ik had wat stoerder moeten zijn en gewoon gelijk moeten instappen op een HBO-opleiding; teveel redenen waarom ik het destijds niet gedaan heb en daar nog altijd spijt van. Ik stond uiteindelijk op het punt om toch een deeltijd-opleiding te gaan doen naast mijn werk maar helaas zorgde een behoorlijk letselschade-gevalletje ervoor dat dit uiteindelijk ook nooit gebeurd is.

Ik ben altijd blijven werken; toen de dubbeltjes nog klein waren, werkte ik maar een paar uurtjes per week en naar mate ze ouder werden, heb ik wat uren opgebouwd. Ondertussen ook wat 'gegroeid' in functies en dat kwam goed uit toen ik een éénoudergezin ging runnen. Inmiddels heb ik best een pittige functie met wat ze zo mooi noemen 'op HBO werk- en denkniveau'. Dus op zich heb ik dat papiertje helemaal niet nodig.

Maar toch bleef het altijd kriebelen, alleen was ik zoekende welke opleiding ik dan wilde doen. Naast mijn fulltime baan, doe ik ook vrijwilligerswerk. Mijn dubbeltjes doen steeds meer hun eigen ding en eigenlijk met de gedachte dat als ik een avondje tv-kijk (waar ik niet zo heel veel om geef om dat avond aan avond te doen), ik dan eigenlijk net zo goed iemand een paar uurtjes kan helpen. Het geeft veel voldoening en de deelnemer die ik al een tijdje begeleid, is heel blij met alle hulp. Ondertussen volg ik alweer een nieuwe training vanuit het vrijwilligerswerk zodat ik ook weer ander soort deelnemers kan helpen. Het lijkt misschien een beetje veel, maar dat valt echt mee en dit geeft mij veel meer energie dan een beetje bankhangen en zappen wat af en toe ook best lekker is natuurlijk.

Vanuit het vrijwilligerswerk vallen de puzzelstukjes voor mij steeds meer op zijn plek. Ik deed afgelopen jaar al een opleiding die inmiddels is afgerond en het leuke is dat ik daar op mijn werk ook nog iets mee kan. Maar heb ondertussen ook de stap gezet voor 'het echte werk' en ga de collegebanken in. Een opleiding die ik vooral zie als een stuk zelfontplooiing maar uiteindelijk zelfs ook nog op mijn werk kan gaan gebruiken als we een beetje gaan sleutelen aan mijn huidige functie (oftewel wat uren hiervoor vrij gaan maken). Of dat echt gaat gebeuren, zien we tegen die tijd wel.

Hoewel het financieel af en toe pittig is, is dit ook wel het juiste moment om te gaan studeren. Over een paar jaar gaat jongste aan zijn studie beginnen en dan loopt het voor ons wel in de papieren als we beiden tegelijk zouden studeren. Zeker ook omdat er tegen die tijd geen studiefinanciering meer bestaat en we vooralsnog geen voorstander zijn om jongste te laten lenen (maar moet me er tegen die tijd nog eens goed in verdiepen, hoewel ik een allergie voor lenen heb ontwikkeld). Liever zorg ik dat er een studiepot voor hem is (die nu al gevuld wordt overigens) en hij een bijbaantje heeft zoals een bijbaantje bedoeld is en hij naast de studie zich niet 3 slagen in de rondte hoeft te werken, want hem kennende zal dat dan ten koste van zijn studie gaan.

Mijn studie moet ik zelf bekostigen en heb hooguit wat belastingaftrek (hoop ik) maar verder geen aanspraak op stufi of een werkgever die hieraan bijdraagt. Dit betekent dat je ten eerste al heel bewust kiest of je wel of niet gaat studeren en daarnaast ook financieel bewuste keuzes moet maken om te zorgen dat niet alleen studiepotje van de twee puber-dubbeltjes gevuld word, maar ook mijn potje. Vandaar ook de keuze om zoveel mogelijk tweedehands boeken bij elkaar te verzamelen voor mijn studie! Tot nu toe lukt het allemaal prima en hoewel het collegejaar nog moet starten, vul ik alvast het potje voor het 2e collegejaar aan ...

Op de vraag of de puber-dubbeltjes een bijbaantje hebben en zo bij kunnen dragen in de kosten, kom ik in een volgend blogje nog wel terug.

studieboeken

Mijn zakgeld van deze maand ging weer op aan studieboeken. Het stapeltje leesvoer voor het komende jaar blijkt groter dan ik gedacht had wat betekent dat de bodem van mijn studiepotje in zicht kwam. Altijd fijn als je dan je zakgeld niet aan allerlei onzinnige frutsels in een tuincentrum (zie vorige blog) hebt uitgegeven maar je hiermee je studiepotje wat kan bijspekken.

Nou zou ik er voor kunnen kiezen om de boeken bij de bieb te reserveren. Helaas heeft onze dorpsbieb een heel beperkt assortiment en kan ik wel bij andere vestigingen reserveren maar ook daar is het toch niet zo als bij de bieb in de stad. Om nou elke keer voor een boek op en neer naar de stad te gaan, wordt een duur grapje dus dat valt ook af. Nu kan ik bij onze dorpsbieb boeken reserveren die ze dan van andere bieb-organisaties lenen. Ik heb dit één keer gedaan, maar dat was zo'n gedoe dat dit voor de studieboeken geen optie is. Want dan zou ik al weken voordat ik het boek nodig heb, moeten gaan reserveren en dan maar afwachten welk nummer je op de wachtlijst hebt en je moet er extra voor betalen.

Maar lang leve de tweedehands boeken; het kost wat tijd maar met een beetje speurwerk heb ik toch al een heel groot deel van mijn boekenlijst op die manier kunnen aanschaffen. En altijd bijzonder om te ontdekken hoe anderen tegen termen als zo-goed-als-nieuw of gebruikt aan kijken. Ik bestelde een boek wat volgens de verkoper als nieuw was, maar bij het doorbladeren de bladzijdes er gewoon uit vielen. Ik mailde met de verkoper en ze gaf aan dat ze dit boekje gekregen had en eigenlijk gelijk weer te koop had gezet zonder er naar te kijken. Hoe kom je er dan bij om het onder als nieuw te zetten, vraag ik me dan af; kijk er tenminste even naar en vooral in. Terugsturen was een optie maar dit is een heel lastig boek om nog ergens op de kop te tikken dus plakbandje doet wonderen maar ik heb haar wel een hele slechte review gegeven.

Ik heb hier ook boeken staan die door de verkoper als goed te koop werden gezet. Dan weet je dat het nieuwe eraf is, maar ze nog wel netjes zijn en hebben vaak een nog leuker prijsje. Verbaasd ben ik, want er zitten boeken bij waarvan ik me afvraag of ze ooit open zijn geslagen. Zo nieuw en netjes zien ze er nog uit. Dat heb je ook vaak als je ramsj-boeken koopt (en daarvan staan er aardig wat in mijn boekenkast). Daarvan wordt gezegd dat ze (licht) beschadigd zijn terwijl ik niet begrijp hoe ze ooit op de ramsj-stapel zijn gekomen omdat er werkelijk nog geen krasje, vouw of ezelsoor in te vinden is.

Al met al blijft het een hele hap uit mijn budget, maar ... als ik ze gewoon via de boekenlijst besteld had, was ik een paar honderd euro meer kwijt geweest. Dit soort besparinkjes zijn voor mij toch wel om blij van te worden!

Koopgedrag

Er was een tijd (in mijn vorig leven) dat ik het heerlijk vond om door een groot tuincentrum te struinen, vaak zelfs als ik eigenlijk niets nodig had. Maar op één of andere manier stond ik nooit met lege handen bij de kassa. Altijd zag ik iets leuks, voor in de tuin, voor in huis, een cadeautje of zelfs iets voor in de keuken want eigenlijk zijn dit soort tuincentra allang niet meer de plek waar je alleen plantjes voor je tuin kan halen. Even funshoppen als afleiding voor je echte leven, speelde toen ongetwijfeld een grote rol. Daarbij was jongste een heel druk peutertje en van al dat groen om zich heen werd hij altijd zo lekker rustig en wilde niet eens het karretje uit maar daar gewoon even een rondje doen. Dus dan rij je nog al snel even richting tuincentrum en had destijds 4 hele grote bij me in de buurt ... 

Gisteren 'moest' ik ook even in het tuincentrum zijn, voor de tuin deze keer. Het was echt al heel lang geleden dat we er waren en wilden een 'gezellig' rondje doen. We waren zo klaar want konden totaal onze draai niet meer vinden. Zelfs met een tuincentrum vol borden dat er wel tot 70% afgeprijsd werd, vond ik het er vooral duur. Da's toch wel het leuke van niet meer zomaar met je pinpas wapperen maar nadenken over het potje 'zakgeld'. Dan gaan er vooral heel veel dingen niet meer mee in je winkelwagen of mandje. Plantjes haal ik dan ook allang niet meer op deze commerciële plekken met opgehoogde prijzen, maar bij kleine tuincentra (type groot uitgevallen plantenkas) die echt alleen maar plantjes en hooguit een zak potgrond hebben en waar vooral de prijs nog leuk is. Geen folders, geen website, geen reclame hooguit in het lokale sufferdje en een zomerbloeier blijft een zomerbloeier niet waar, maar dan wel graag voor de leukste prijs.

Wat gister wel mee ging, was een gigantische glazen pot waar ik al even naar op zoek was maar no way dat ik daar tot wel 50 euro (heb zelfs nog duurdere exemplaren gezien omdat er dan een 'merkje' op staat) voor ga betalen. Deze pot was van gerecycled glas (een plus!) en wel 50% afgeprijsd en kwam zo op maar een paar eurootjes. Zo heb ik de lang gezochte pot en voor een héél leuk prijsje. Daar word ik dan weer blij van. Het was druk in het tuincentrum maar een groot deel van het winkelend publiek had er niet zoveel zin in, liep tegen elkaar te mopperen en het leek wel of een aantal daar een rondje liepen om hun zaterdagmiddag door te komen. Dat lijkt me zo erg, dat je naar een tuincentrum, blauw-gele warenhuis of woonboulevard gaat omdat je niet weet wat je anders met je vrije dag moet doen. Ik vermijd dit soort plekken juist zoveel mogelijk, vooral in het weekend, tenzij ik (net zoals gister) echt iets nodig heb.

Het was rommelig in het tuincentrum, beter gezegd: het was er gewoon een troep. Grote ruimtes gevuld met dingen die er al teveel jaar staan en sinds de crisis geen hond meer voor die prijs koopt . En als je al iets zou willen, hangt er een prijskaartje aan waar je U tegen zegt en dan laat je het vanzelf wel staan omdat de actie-winkel om de hoek hetzelfde heeft maar je bij de kassa wat minder hoeft af te rekenen. Het zomerseizoen wat op zijn einde loopt waardoor tuinmeubilair opgeruimd moet worden en het tuincentrum binnenkort weer in de metamorfose gaat voor de kerstshow, deed ook geen goed aan het funshopgedrag, dat was duidelijk.

Aan de kassa konden we zo doorlopen in plaats van dat er lange rijen karren stonden zoals in het verleden. Mijn pinbedragje was minimaal en als ik zo eens naar andere karren en mandjes keek, was dat bij hen net zo. Terug naar huis hadden Dubbeltje Lief en ik het er samen over; ligt het aan ons koopgedrag dat we zo'n tuincentrum niet eens meer leuk vinden, of heeft het tuincentrum zo'n last van de crisis (gehad) dat het gewoon geen leuke plek meer is maar vol staat met overjarig spul. Voorlopig hoef ik er in ieder geval niet meer naar toe!

De watermeter

Hou ik de standen van gas en elektra best regelmatig bij om te kijken of we nog 'volgens planning' gaan, doe ik dat eigenlijk helemaal niet met de watermeter. Soort van naïeve gedachte dat dit verbruik elk jaar hetzelfde is. Zojuist de meterstand doorgegeven ...

Per maand betalen we maar liefst twee-en-veertig eurootjes aan het waterbedrijf. Dat is een aardig bedrag niet?! Maar daar gaat maar liefst acht-en-twintig euro van naar de gemeente voor de DIFTAR (oftewel per huishouden wordt geregistreerd hoeveel afval we aanbieden). Het blijft een raar idee dat het legen van mijn container verrekend wordt met het waterbedrijf want aan de hand van het voorschotbedrag lijkt het alsof we enorme waterslurpers zijn.

Kijk ik naar de nota van vorig jaar dan betaal ik in feite aan het waterbedrijf maar 11,11. Op jaarbasis betaal ik maar 122,68 aan het waterbedrijf voor het waterverbruik en dat op een nota van 466,46. Maar goed, hebben we dit jaar nu meer of minder verbruikt en komen we een beetje overeen met de NIBUD-norm? Ik weet dat dit geen graadmeter is, maar een beetje vergelijkmateriaal is wel zo handig. Geen idee hoe het kan, want ik heb juist het idee dat we zeker niet minder maar eerder meer zijn gaan douchen en toch hebben we het afgelopen jaar minder verbruikt.

Was het vorig jaar nog 121 m3, hebben we dit jaar 103 m3 verbruikt en omgerekend per week is dat dus 0,34 m3 oftewel een dikke 17% minder. Toch een besparing dus! Nu even kijken naar de Nibud-norm: die is voor een 4-persoonshuishouden 169 m3. Daar blijven we dus héél mooi onder.

Doet het nog wat met de jaarafrekening? Je zou tenslotte denken dat we geld terug gaan krijgen. Dat is nog maar de vraag want ik heb me het afgelopen jaar niet bezig gehouden of het DIFTAR-tarief verhoogd is en onze gemeente kennende zal dat vast wel. Even googlen op de site en jawel hoor ... het vastbedrag per maand is van 9,04 naar 7,26 gegaan maar het legen van je container heeft een prijsstijging van 7,50 naar 9,75 ondergaan. Bijna een tientje om je container te legen!! Het is dat we maar een heel klein tuintje hebben en dus weinig groenafval (en als we dat al hebben, brengen we dat gelijk naar de milieustraat), anders zou daar nog 1,50 per leging voor de groenbak bij komen.

Onze container wordt 1x per 2 weken geleegd, doe je dat niet dan heb je dus een container waar 4 weken alles in opgespaard wordt en gaat liggen 'geuren' en zeker in de zomer is dat in zo'n klein tuintje niet prettig. Toen ik nog in de stad woonde, had je een duo-bak (voorkant restafval, achterkant groen) en die werd iedere week geleegd voor een behoorlijk goedkoper tarief. Dat motiveerde blijkbaar toch iets meer om aan afvalscheiding te doen. Toch gaan we proberen om voortaan nog maar eens in de 4 weken de container aan straat te zetten want dat zou op jaarbasis zo'n 125 euro besparen. Alleen al voor dat bedrag, vind ik dat toch wel weer een uitdaging!

Wat een weekmenu doet voor je budget ...

Al heel lang werken we met een huishoudgeld-potje en dat werkte prima totdat er bij Huize Potje Jan op doktersadvies een andere menukaart gemaakt moest worden. Afscheid van de pakjes en zakjes, meer zelf bakken en een aantal producten zijn niet verkrijgbaar in de gewone supermarkt en zijn ook duurder in aanschaf. Al met al een mooie 'smoes' om niet meer met ons potje uit te komen.

Omdat ons extra budget weggevallen is en de rest van onze potjes al 'strak verdeeld' zijn, is het huishoudpotje één van de weinige potjes waar we nog kunnen besparen. Ik liep langs mijn kasten en deed in gedachten een rondje met een winkelkarretje en maakte zo een excel-bestand wat onze boodschappenlijst werd. Wekelijks maak ik een printje en vullen we 'm in. 

Dat doen we aan de hand van een weekmenu. Dit hebben we wel vaker gedaan maar lieten dat te vaak versloffen. Vanaf nu dus niet meer want ik heb ook een lijstje gemaakt met alle gerechten (en dat zijn er best veel) die wij heel lekker vinden en op onze menukaart mogen. Dingen die we maar zo-zo vinden, staan er niet op want we moeten wel gemotiveerd blijven om dit zo te doen. We gaan liever nieuwe recepten uit proberen. Deze lijst is onderverdeeld in 'groepjes' om te voorkomen dat we 7 dagen rijst gerechten hebben of 7 dagen alleen maar aardappelen - groenten - vlees (brrr ...) en we kiezen dus uit alle groepjes iets en voila voor je het weet, heb je in een paar minuten tijd een weekmenu.

Dat scheelt ons zoveel tijd, stress ook wel en irritatie. Niet meer door de supermarkt lopen met je mandje en chagrijnig raken omdat je niet weet wat je nu weer moet verzinnen, niet meer snel naar de friettent omdat het al zo laat is en je geen boodschappen in huis hebt. Niks van dat alles! Aan de hand van het weekmenu vul ik de boodschappenlijst in en voor zover mogelijk brengen we alles mee. Onderaan het boodschappenbriefje noteren we nog even de dingen die in de loop van de week gehaald moeten worden (met name de versproducten) en daar houden we ons aan als we weer naar de super gaan.

We hebben ondertussen de lat nog wat hoger gelegd; we willen niet het hele huishoudpotje opmaken maar hebben het bedrag wekelijks nog meer naar beneden gesteld om te kijken of we met ons oude bedrag van een paar jaar geleden weer uit zouden kunnen komen. Zo houden we wat tientjes per week over die bijvoorbeeld weer gebruikt kunnen worden als we in huis wat moeten klussen. 

De eerste week moest ik er nog om lachen en dacht ik echt dat we dingen vergeten waren op het boodschappenbriefje want we bleven zelfs iets onder het nieuwe-oude-budget. Maar ondertussen blijven we dat elke week. En dat alleen maar door strak te plannen; alleen aan boodschappen mee te brengen wat we nodig hebben, geen onnodige voorraad of dingen die uiteindelijk over datum gaan omdat we die toch net niet gingen eten en voor de rest zo veel mogelijk weg te blijven uit het winkelcentrum :) 

En sterker nog, we eten er geen hap minder om; er is nog steeds een flinke fruitschaal vol, elke dag groenten, speciaal brood (stuk duurder), vlees wat ik op een speciaal adresje haal, 'dieetspullen' die ik online of in de biowinkel koop. We koken zelfs wat uitgebreider omdat we het zonder die pakjes en zakjes zoveel lekkerder vinden. En toch houden we nu echt een paar tientjes per week over ... helemaal niet erg!

cirkeldraaien

Ik zit altijd vol met plannen, goede ideeën (denk ik dan toch), maak schema's en lijstjes, begin heel enthousiast zelfs op het fanatieke af en voor ik het weet, zakt het weer af, laat ik het versloffen, baal ik van mezelf dat ik dat doe, om op weer een energiek moment weer te (her)starten want ik weet dat die lijstjes en schemaatjes nou juist zo goed werken om structuur erin te houden. Beetje last van cirkeltjes draaien zeg maar en dat heeft altijd wel te maken met mijn energielevel die nogal schommelt. Maanden geleden liet mijn lichaam me weer een keer echt in de steek, of beter gezegd, heb ik te lang niet goed geluisterd en was mijn lichaam nu zo duidelijk dat er niets meer te luisteren viel. Gevalletje pats-boem-ho, niets aan te doen dan een keer toch maar mijn oren gebruiken.

Gevolg was dat ik vooral druk was weer op te krabbelen, aan het werk te gaan maar dat er hierdoor heel veel bleef liggen, vooral thuis. Ik werd zo'n met-Franse-slag-dame en da's prima voor een paar weken maar daarna werd ik steeds onrustiger. Ik zag wat er moest gebeuren maar had gewoon de puf niet ondanks alle hulp van DubbeltjeLief en die puber-dubbeltjes. Ik kon niet eens meer in mijn eigen cirkeltje draaien want dan was de boel allang weer zoals ik hebben wilde. Ik bleef er tegenaan hikken en paste er de zomervakantie op aan en maakte uiteraard weer een to-do-list. Ik zag de rest van de Dubbeltjes zich afvragen hoe dit toch allemaal moest, maar zette gewoon door want als ik nu niets zou doen, kwam het voor mijn gevoel niet meer goed. 

De eerste week zou een mijn-huis-aan-kant week worden en omdat ik alles nog in etappes moet doen met veel pauzes (voel me soms gewoon een tachtiger) in plaats van lekker een aantal uren 'door te rammen', ging er ook wel een weekje overheen voordat ik de meeste dingen af kon strepen. Inmiddels is de vakantie voorbij, heb ik de rest van de vakantie vooral vakantie gevierd, het to-do-lijstje geminimaliseerd tot een wel heel klein lijstje waarvoor ik mezelf nog tot eind van de maand geef en is mijn huisje weer zoals ik het hebben wil; ontruimd en schoon. Geen overvolle wasmanden, geen uitpuilende kasten, geen onnodige troep, geen stapels administratie die nog opgeborgen moeten worden, geen klussen die allang gedaan hadden kunnen worden maar bleven liggen, maar gewoon rust in de tent ... eh huis en dus ook in mijn hoofd, heerlijk! Nu komt dus de kunst om te zorgen dat mijn energielevel stabiel blijft zodat huis ook blijft zoals het is.

Ik zie best de meerwaarde van schemaatjes zoals van Fly Lady maar dan op je eigen manier want de oppervlakte van mijn hele huisje past waarschijnlijk alleen al in zo'n formaat Amerikaanse livingroom. Op dit moment doe ik dan ook elke dag even mijn rondje. Ik kijk om me heen en ben best tevreden (dat is al heel wat), maar vraag me ondertussen toch (nog net niet paniekerig) ook wel af wanneer weer het moment komt dat ik weer in zak en toch die wasberg laat groeien, toch mijn stapeltjes post weg leg in het archiveerbakje, toch weer met zo'n Franse slag door het huis ga. 

Ik heb op doktersadvies al een hele tijd best een streng 'dieet' (niet om aan te komen of af te vallen!) en dat hou ik van dag 1 af aan gewoon vol. Niks versloffen, niks cirkeltjes draaien, maar gewoon een serieuze bezigheid, hoe moe ik ook ben geen keuze want het moet. Ik ga mijn huishouden ook maar eens elke dag zo gaan benaderen ... gewoon omdat het moet :)

Pot Jan Drie Dubbeltjes Nog An Toe ...

Na het lezen van weer wat blogjes vroeg ik me af waarom ik mijn blogje de afgelopen maanden zo verwaarloosd had en had eigenlijk al gelijk het antwoord. Da's wel zo makkelijk, scheelt wat denkwerk maar geeft ook weer stof tot nadenken want allemaal leuk en aardig om het bloggen weer op te pakken maar kukel ik straks weer niet in dezelfde valkuil die me eerder al tegen hield om verder te bloggen?

Het is eigenlijk héél simpel; je hebt bloggers die heel veel weten over consuminderen, besparen, noem het hoe je het wil en daar ook nog eens heel leuk over kunnen bloggen. Daar pik je wat van op en met een beetje geluk kan je er zelf ook iets mee. Want dat is het leukste; op je eigen manier een manier zien te vinden die bij je past want op die manier lukt het vast beter dan wanneer je klakkeloos dingen van anderen over neemt maar eigenlijk niet je ding zijn; soort van kansloze missie wordt het dan.

Naast die bloggers heb je de reageerders en elkaar scherp houden is prima, (positief) kritisch reageren ook niks mis mee, informatie of kennis uitwisselen ... ja graag, maar ik word zo flauw van die (vaak anonieme) reacties met een wel heel zuur azijngehalte. Uiteraard weten ze het altijd beter; lossen ze veel meer af dan de blogger, hebben zij wel de juiste energieleverancier, weten zij op een beter manier met hun geld om te gaan, verbruiken ze veel minder energie en als ze boodschappen doen, kunnen ze dat nog-net-niet-gratis maar serveren ze uiteraard wel een biologisch verantwoord zoveel-gangen-menu.

Hartstikke fijn dat het jou wel lukt, maar geloof me, het is de toon die de muziek maakt! Soms vraag ik me echt af of ze hun tekst nog eens nalezen voordat ze op de verzend-knop duwen of zich afvragen hoe de 'ontvanger' zo'n tekst zou kunnen opvatten. Of gaat het alleen maar even om het kwijt willen van je eigen 'verzend-informatie waarbij het je eigenlijk niet eens boeit hoe de ontvanger dit leest of opvat en ondertussen zijn er natuurlijk een heleboel ontvangers; niet alleen de blogger maar ook iedereen die meeleest of reageert.

Ik blog over hoe wij er bij Potje Jan thuis een draai aan proberen te geven, op welke kleintjes wij letten en hoe wij de dubbeltjes over onze potjes verdelen. Maar ... even voor de duidelijkheid; ik ga allesbehalve pretenderen dat we bij Potje Jan een geweldig soort bespaarders zijn, juist helemaal niet! Er zijn nog altijd verbeterpunten, een heleboel zelfs want het kan altijd beter. Het gaat er wat ons betreft om dat we ons bewust zijn geworden van een aantal dingen in plaats van kop in zand blijven steken en met de pinpas te blijven wapperen. Nu zouden we best op nog een aantal dingen kunnen bezuinigen wat geld oplevert.

Maar wat heb ik aan een thermostaat nog een graadje lager waardoor ik van mijn energie-vrienden geld terug krijg, maar elke avond klappertandend door het huis loop. Wat heb ik aan een boodschappenbudget dat zo krap is, dat ik geld over hou om te sparen maar de pubers nooit meer iets te 'snaaien' hebben. En zo zijn er tig voorbeelden. We waren al geen big spenders maar zijn (meer) gaan besparen toen onze werkgevers enkeltjes WW uit gingen delen. We kunnen prima rond komen van onze salarissen maar altijd fijn om een buffer achter de hand te hebben. Dat was ons uitgangspunt toen we over onze dubbeltjes na gingen denken.

Maar ... zo lang het kan, wil ik ook een leuk leven hebben. Dat wil niet zeggen dat alle leuke dingen geld kosten, juist helemaal niet. Het betekent voor ons dat we bezuinigen waar het kan ... maar niet tot aan het gaatje. Mocht het ooit wel nodig zijn, doen we dat gelijk, maar zolang het niet nodig is, zoeken we de balans waarmee wij tevreden zijn. En tuurlijk kan het altijd beter, maar of een eerder afgeloste hypotheek of ruimer gevulde spaarrekening altijd DE definitie van beter is, dat is maar de vraag. Waar het vooral om gaat is dat wij, net als al die andere bloggers, bespaarders, consuminderaars, bezuinigers, op onze manier ons best (denken te) doen. Daar mag je iets van vinden, daar kun je verbeterpunten of tips op aandragen, op reageren ... graag zelfs maar dan graag zonder dat ik-doe-het-beter-toontje ... Pot Jan Drie Dubbeltjes nog an toe :)

Mijn energievrienden ...

Van niet-reagerende lezer terug als blogger met slechts een heel klein clubje volgers. Altijd afwachten of iemand dan nog de moeite neemt om je blog te lezen of zelfs te reageren. Ik ben dus helemaal verbaasd toen ik naar mijn statistieken keek; er werd gewoon weer op mijn blog gelezen en veel ook, wat leuk! Motiveert om weer te gaan bloggen.

Laat ik het eens hebben over mijn energievrienden; het is ook niet gauw goed hè! Doe je zo je best om energiezuiniger te leven, vindt je energieleverancier dat niet zo leuk. Zo'n beetje elke gloeilamp is vervangen, de droger gaat nog maar sporadisch aan. de thermostaat staat 'strak' ingesteld (maar dan net niet zo dat ik klappertandend door het huis loop, want ben nou eenmaal enorme koukleum, zelfs in de zomer). Allerlei kleine dingetjes zijn doorgevoerd om te zorgen dat we op onze jaarafrekening quitte zouden spelen of nog liever ... geld terug zouden krijgen.

Vorig jaar moesten we bij betalen; nou ging dat slechts om 26 euro maar toch ... zonder te lopen bibberen of volledig in het donker te zitten, wordt het dan toch een sport om te zorgen dat we dit jaar niet bij hoeven te betalen. Wat me wel verbaasde was dat we bij moesten betalen, maar ze ons maandbedrag flink naar beneden schroefden. Dat heb ik dus gelijk maar weer aangepast aan het voorschot wat we altijd al betaalden. Je moet er niet aan denken nog meer bij te moeten betalen want bij dit soort energievrienden weet je maar nooit.

Dit jaar voerde ik braaf online de meterstanden in en tot mijn verbazing kreeg ik een melding dat mijn energievrienden andere cijfertjes op hun planning hadden staan en of ik even toe kon lichten hoe het toch kon dat ik niet aan die cijfertjes had voldaan. Pardon?? Mijn energievrienden lopen omzet mis, hun prognoses kloppen niet meer want o help bij Potje Jan en alle dubbeltjes zijn ze energiebesparend te werk gegaan en nu moeten ze geld terug gaan betalen. 

Ik formuleerde een ietswat pinnige omschrijving waarom we minder energie verbruikt hadden en verzond alsnog alle gegevens. Maar liefst zevenennegentig eurootjes kregen we terug wat eigenlijk betekent dat we honderdrieentwintig eurootjes minder verbruikt hadden dan het jaar ervoor, oftewel ruim een tientje per maand minder energie. Best netjes toch in een gezin met 2 pubers die allesbehalve energiebesparend (mee)denken. Die liefst uren onder de douche staan, stekkers van hun opladers dag en nacht in het stopcontact laten zitten, allerlei apparatuur aan hebben zodat ze met de hele wereld kunnen communiceren en van lampen uit doen of deuren dicht houden al helemaal nog nooit gehoord hebben.

Zonder ze bovenop de (puber)kast te jagen, check ik wel elke dag of die stekkers eruit zijn, vraag ik zo lief mogelijk als ze hun 'hol' verlaten of ze aan deuren en lampen denken en is er een klokje in de badkamer weggezet als stille hint. Het zijn kleine beetjes en zij hebben er vast geen erg in, maar ondertussen mijn energiemetertjes wel ... en mijn energievrienden dus ook :)

extra potje verdwijnt

Eeuwen geleden dat er een blogje van Potje Jan uit kwam rollen omdat er weinig blogwaardige typsels waren, maar soms verandert er iets in je situatie en "moet" je nog eens heel kritisch naar je potjes en vooral de inhoud ervan kijken. Laten we voorop stellen dat Dubbeltje Lief en ik, ondanks elke keer onzekerheid, reorganisaties en ontslaggolven bij de organisaties waar we werken, allebei onze banen nog hebben. Dat salarisverhoging of zelfs maar een jaarlijkse indexering in mijn geval niet eens bespreekbaar is (nadeel van een CAO-loos bedrijf) ondanks dat mijn takenpakket behoorlijk uitgebreid en veranderd is, is jammer maar baanbehoud heeft nu even prioriteit.

Wat nog veel "jammerder" is, is het wegvallen van een stukje extra inkomsten. We wisten dat dit een keer zou gebeuren maar dat het dit jaar al zou zijn, daar hadden we dus allesbehalve op gerekend. En het is maar weer duidelijk: "je gaat leven naar wat je hebt" ook al ben je heel bewust met je potjes bezig. Even slikken dus want dat was net ons extra potje; zo'n potje als je gaat klussen en je gewoon naar de bouwmarkt kan, of als je in de tuin aan het rommelen bent, gewoon naar het tuincentrum kan rijden voor wat nieuw groen spul, of gewoon om één van de spaarvarkentjes wat bij te spekken.

Dat extra potje werd de laatste maanden vooral gebruikt om collegegeld bij elkaar te sparen omdat ik aan de start van een studie sta. Iets wat ik al heel lang op mijn verlanglijstje had staan en weer extra mogelijkheden op mijn werk of daarbuiten (je weet nooit) geeft. Met passen en meten heb ik het collegegeld voor komend studiejaar bij elkaar maar ik ben een lange-termijn-planner want één jaar collegegeld is leuk, maar er komen nog wat jaartjes achteraan en met 2 MBO-dubbeltjes thuis waarvan één absoluut van plan is daar nog een HBO-opleiding achteraan te plakken, wil ik wel zeker weten dat dit allemaal financieel haalbaar is.

Dat dit gevolgen heeft voor de andere (spaar)potjes is duidelijk en daarom moest ik er nog heel wat nachtjes over slapen, mijn excelletje aanpassen, nog eens aanpassen en nog maar eens aanpassen. Sinds gister denk ik dat ik er aan uit ben. Dat zorgde voor een doorslaapnacht (ondanks het noodweer hier) en opeens weer het idee om bloggen op te pakken want dat de hand op de knip (oftewel op onze potjes) gaat, dat is héél duidelijk en geeft vanzelf blogstof :)