keuzes maken ...

Ik ben een stadsmeisje en opgegroeid met het idee dat je altijd je fiets kon pakken en zo in het centrum of waar dan ook in de stad kon zijn. Toen ik alleen door de drukke stad mocht, deed ik dat vooral om naar de grote bieb in het centrum te fietsen, geweldig vond ik dat. Middelbare school op loopafstand, vervolgopleiding midden in de binnenstad net als al die gezellige kroegjes en terrassen, bijbaantjes om de hoek. 

Het meisje vertrok uit de stad maar toch krijg je de stad nooit uit het meisje. Ik vind het daarom wel eens lastig dat mijn kinderen zo'n kolere end moeten fietsen om alleen al naar school te kunnen en dan ook nog eens over stukken weg waar ik niet zo heel blij van word. Voor oudste was de fiets geen optie en omdat wij TOG (tegemoetkoming ouders van thuiswonend gehandicapt kind) als aanvulling op de kinderbijslag ontvingen, gebruikten we dit om reiskosten van en naar school te betalen vanaf het moment dat er geen recht meer was op speciaal busvervoer. Niet dat TOG kostendekkend was, want OV is duur, maar wel een hele fijne aanvulling waardoor oudste zelfstandig heeft leren reizen (af en toe met nog een beetje hulp).

Niet dat oudste dat opeens zelfstandig kon (je ontvangt tenslotte niet zomaar TOG), maar in kleine stapjes lukte het om het eerste middelbare schooljaar met de streekbus en daarna stadsbus te gaan en later zelfs met trein (scheelt heel veel reistijd en dus stress) en stadsbus. Alles lukt zolang er geen vertraging of wisseling van spoor (en dus perron) was of aansluitingen gemist werden. Gelukkig was er dan altijd het mobieltje en een mama die zorgde dat er geen paniek of stress ontstond. 

Jongste fietste altijd naar de middelbare school behalve in de wintermaanden als het slecht weer is en merendeel stapt hier dan op de bus. Zeker ook omdat de regionale busmaatschappij een redelijk betaalbaar busabonnement heeft voor scholieren maakt bijna iedereen daar gebruik van. Maar dit schooljaar gaat jongste naar een vervolgopleiding en die is in een andere stad. Geen dorpsgenootjes om mee te fietsen omdat roosters niet aansluiten en de busverbinding is lang niet zo gunstig als die van vorig jaar (rechtstreekse verbinding en een school die toevallig een halte had aan deze verbinding) omdat deze bus eerst nog naar een ander dorp gaat en dan pas naar de stad en jongste dan nog op de stadsbus moet overstappen omdat school niet in de buurt van deze busverbinding ligt.

De trein daarentegen heeft juist wel een hele snelle verbinding vanuit hier en als hij niet op centraal maar station eerder uitstapt, kan hij lopend of met een daar gestalde stationsfiets snel op school zijn. Alleen dat kostenplaatje is een struikelblok. Een busabonnement of met de trein wat ongeveer het dubbele kost. Budgettair gezien zouden we dus moeten kiezen voor een busabonnement, maar is dat eerlijk tegenover jongste? Oudste mocht wel met de trein reizen en nu zou jongste dat niet mogen alleen vanwege budget. terwijl het qua reistijd heel gunstig is. Gevoelsmatig klopt dit voor mij niet. Gelijke monniken - gelijke kappen, zo ben ik opgevoed en zo vind ik dat ook bij mijn kinderen; oudste mag dan wel een beperking hebben, maar daar kan jongste niets aan doen. De één wel met de trein maar de ander niet ...

Nou weet ik dat ik reacties kan krijgen dat jongste gewoon op de fiets kan ... want dat deden wij vroeger ook en OV is gewoon luxe en krijg je verwende kinderen van en hoe erg is het nou om elke dag een uurtje te fietsen en van regen smelt je niet, ze zijn niet van suiker ...bla bla. Ik kauw het alvast even voor dan hoef je dit soort reacties niet te plaatsen. Maar zonder in details te hoeven of vooral willen treden, is er voor ons een hele gegronde reden dat fietsen afhankelijk is van een aantal voorwaarden. Zijn die er niet, is ook jongste aangewezen op het OV en daar ziet het nu wel naar uit.

Er was altijd al een speciaal OV-potje tussen al onze potjes en dat zou op dit moment ruim genoeg zijn voor de bus maar voor een treinabonnement moet ik gaan schuiven. Ook daar heb ik al oplossingen voor zonder heel erg in de knel te komen dus mogelijkheid is er. Nu nog even alle voors en tegens afwegen en knopen doorhakken. Hoewel ik niet blij ben met de nieuwe studiefinancieringsregelingen hoop ik dat de OV-kaart voor jongeren onder de 18 volgend schooljaar al wel ingevoerd wordt want dan overbruggen we dit jaar en kan jongste daarna gewoon met de trein.