schenkingspotje

Ik blogde (klik) ergens in mijn allereerste maand als Potje Jan al over mijn roots waar (be)sparen een vanzelfsprekend iets was, domweg omdat er in de eerste jaren maar een erg klein budget was en je elke gulden maar één keer uit kon geven en daar dus goed over na werd gedacht. Zij namen weinig tot geen zakelijke risico's met hun bedrijf (maar maakten blijkbaar hele goede keuzes) en sparen bleef altijd hun prioriteit houden, altijd vooruitdenkend.

Ik kan er veel of heel weinig over zeggen, ik was het niet altijd eens met hun keuzes en vond dat ze niet alles naar hun spaarrekening hoefden te sluizen maar ook best mochten genieten. Dat deden ze in één keer heel rigoureus door toen de kinderen het huis uit waren een seniorenwoning te laten bouwen die door alle (economische) adviezen die ze kregen uiteindelijk een iets ander formaatje kreeg dan een bescheiden seniorenwoning met (alweer) oog op de toekomst als ze deze zouden willen verkopen als ze richting 'bejaardentehuis' zouden gaan. Het hypotheekje op dit bouwwerk was door de verkoop van hun eerste huisje en hun spaargedrag een lachertje en na een paar jaar al verdwenen.

Ondertussen zat dus zo'n beetje hun hele eigen vermogen in die grote hoop met stenen en die prachtige tuin die er omheen ligt. Da's natuurlijk best leuk en als je nog een jonge senior bent, wil je misschien ook niet teveel nadenken over het echte later als je er niet meer bent. Toch komen ze beiden uit hele grote gezinnen waar ze de afgelopen 2 jaar al regelmatig afscheid moesten nemen van (schoon)broer of zus en dat geeft stof tot nadenken. Want dan heb je je hele leven keihard gewerkt, zo erg zelfs dat je lijf er gewoon versleten van is en als je dan 'uit de tijd' gaat en je kinderen die hele boel erven, gaat er van elke gulden en later euro waarvoor je zo hard gewerkt hebt, gewoon naar je vrienden van de Belastingdienst in plaats van naar je kinderen en dat is zo zuur.

Jarenlang waren dit soort onderwerpen onbespreekbaar en zij deden het op hun manier. Geen idee wat of wie het is geweest maar ze hebben er toch over nagedacht / gesproken en waarschijnlijk advies ingewonnen. Ik vermoed zelfs dat ze een heel schenkingsplan bedacht hebben en hun nieuwe motto schijnt nu 'liever met een warme dan koude hand' te zijn waarmee ze op het randje van dit jaar nog snel een start willen maken.

Ik was een maandje of wat terug héél duidelijk (met mijn heerlijk-eerlijk opmerkingen) dat ik liever zou zien dat mijn portie naar mijn kids gaat. Ik heb mijn start al gehad, mijn ouders hebben me (weliswaar in mijn vorig leven) al zo'n geweldige eerste zet mee kunnen geven en dat het onderweg ergens gruwelijk fout is gegaan, is niet hun schuld tenslotte. Dat ik eigenlijk weinig tot niets wil, zal voor hen confronterend zijn. Zij hebben er al zoveel moeite mee dat ik fulltime moet werken om kop boven water te houden terwijl ik dat gewoon zie als het gevolg van de afgelopen jaren. Niet als boete hoor, maar gewoon hoe dingen gelopen zijn. Zij zouden me, op hun manier weliswaar, graag vooruit helpen terwijl ik gelijk mijn hakken in het zand zet en geen hulp meer wil, van niemand niet en alleen (samen met Dubbeltjelief) mijn eigen boontjes wil doppen en nooit meer van iemand afhankelijk wil zijn.

De oplossing die mij het meeste rust geeft, is een soort u-bocht-constructie; het schenkingsvrije deel voor kleinkinderen storten ze gewoon op hun spaarrekeningen (die overigens geblokkeerd zijn voor opname tot ze 21 zijn zodat een bepaald iemand niet nog keer de spaarrekeningen van zijn kinderen achterover kan drukken). Ik ontvang mijn schenkingsvrije deel en voeg bij mijn papieren een 'documentje' waarop zowel Dubbeltjelief als ik aangeven dat deel x van mijn spaargeld gereserveerd is voor het halen van de rijbewijzen van de nu-nog-pubers. Of het juridisch helemaal geldig zal zijn, geen idee maar ga er ook niet vanuit dat ik er binnen nu en jaartje of 5 tussenuit piep, maar stel dat ... dan staat het toch ergens op papier naast mijn samenlevingscontract en testament dat dit echt voor mijn pubers bedoeld is. Mochten mijn ouders er de komende jaren iets structureels van gaan maken, dan moet ik toch maar even bij de notaris informeren.

Bij eentje komt de 18-jarige leeftijd steeds dichterbij en piekerde me al suf hoe we al die lessen zouden moeten gaan betalen. Wat niet kan, kan niet, maar je wil ze dit soort dingen toch graag mee geven. Voor de pubers maakt het niet zoveel uit of mama of toch opa en oma dit sponsoren. Ze hoeven er in ieder geval zelf niet voor te werken en hun centjes straks sparen voor een autootje of voor als ze op zichzelf willen. En da's voor mij echt een hele zorg minder!