De keuze is (niet zo) reuze ...

Blogde ik eerder al dat het 'rommelt' bij mijn werkgever; reorganisatierondes, inkrimpen, bezuinigen en het nieuwe idee is een soort van afdelingen in elkaar schuiven. Kort door de bocht is dit natuurlijk zoiets als het zelfde werk met minder mensen te doen en die minder mensen moeten meer kennis hebben en van alle markten thuis zijn zodat ze op elke markt kunnen inspringen.

Ieder zijn vakgebied en vooral blijven doen waar je goed in bent maar ondertussen wordt er ook van je verwacht dat je je in andere vakgebieden verdiept en daar ook 'goed' in moet worden om aan boord te kunnen blijven. Toch was ik héél duidelijk dat een bepaalde taak absoluut niet mijn ding is en ik daar doodongelukkig van zou gaan worden als dat toch op mijn bordje kwam. Ik nam daarmee zelfs het risico dat ik overboord zou gaan.

Vandaag had ik een gesprek en ondanks al die veren die in mijn achterste geprikt werden, kreeg ik de 'vraag' bij welke van de andere markten ik aan zou gaan schuiven (de keuze is niet reuze). Het positieve waren die veren, de toekomstplannen die ze omtrent mijn functie hebben en het feit dat ik nog een soort van keuze had (want mijn keus heeft helaas weer gevolgen voor anderen), maar het voelde als kiezen uit 2 kwaden. Door niet voor het ene te kiezen (dat wat ik echt niet wilde), stond ik wel even voor het feit dat ik weer een opleiding moet gaan doen om zoveel mogelijk van die andere 'markt' te leren. Een soort van in een hoekje geduwd zeg maar.

Dat wordt (uiteraard) betaald door de baas en mag onder werktijd, maar betekent toch weer een extra belasting met studie-uren terwijl ik al fulltime werk en thuis de boel ook draaiende wil houden en er daarnaast natuurlijk nog meer is als alleen maar werken maar gewoon uren in de week tekort lijk te komen. En ondanks dat ik het idee heb dat deze studie zeker wel te doen zal zijn, zou ik hier zelf nooit voor gekozen hebben. Met tegenzin ga ik het niet doen want ik heb er gelukkig nog wel wat raakvlakken mee. Het feit dat mijn werkgever ondanks alle zware stormen toch in mij (en ondertussen dus in de organisatie) wil investeren, betekent ook dat ik de komende tijd niet bang hoef te zijn om overboord te gaan.

Financieel geeft dat zeker rust (oef ... zucht even diep van opluchting), maar voor wat betreft mijn toch al zo volle agenda voelt dat (nog) even anders. Dit weekend alles maar eens even laten bezinken en er maar een zo positief mogelijke draai aan geven zodat ik met een flinke energieboost op hele korte termijn zelfs al weer met mijn neus in de studieboeken duik.