Nu nog studeren?

Studeren als 40-plusser; de reacties die ik erop krijg, zijn behoorlijk verdeeld. De één vindt dat ik het echt moet doen omdat het helemaal mijn ding is en de ander begrijpt niet waar ik aan begin en of ik mijn tijd niet beter kan besteden dan boven een stapel boeken te gaan hangen; 'waar je zin in hebt'.

Lang verhaal kort: ik heb na mijn middelbare school uiteraard nog een opleiding gedaan. Ik had wat stoerder moeten zijn en gewoon gelijk moeten instappen op een HBO-opleiding; teveel redenen waarom ik het destijds niet gedaan heb en daar nog altijd spijt van. Ik stond uiteindelijk op het punt om toch een deeltijd-opleiding te gaan doen naast mijn werk maar helaas zorgde een behoorlijk letselschade-gevalletje ervoor dat dit uiteindelijk ook nooit gebeurd is.

Ik ben altijd blijven werken; toen de dubbeltjes nog klein waren, werkte ik maar een paar uurtjes per week en naar mate ze ouder werden, heb ik wat uren opgebouwd. Ondertussen ook wat 'gegroeid' in functies en dat kwam goed uit toen ik een éénoudergezin ging runnen. Inmiddels heb ik best een pittige functie met wat ze zo mooi noemen 'op HBO werk- en denkniveau'. Dus op zich heb ik dat papiertje helemaal niet nodig.

Maar toch bleef het altijd kriebelen, alleen was ik zoekende welke opleiding ik dan wilde doen. Naast mijn fulltime baan, doe ik ook vrijwilligerswerk. Mijn dubbeltjes doen steeds meer hun eigen ding en eigenlijk met de gedachte dat als ik een avondje tv-kijk (waar ik niet zo heel veel om geef om dat avond aan avond te doen), ik dan eigenlijk net zo goed iemand een paar uurtjes kan helpen. Het geeft veel voldoening en de deelnemer die ik al een tijdje begeleid, is heel blij met alle hulp. Ondertussen volg ik alweer een nieuwe training vanuit het vrijwilligerswerk zodat ik ook weer ander soort deelnemers kan helpen. Het lijkt misschien een beetje veel, maar dat valt echt mee en dit geeft mij veel meer energie dan een beetje bankhangen en zappen wat af en toe ook best lekker is natuurlijk.

Vanuit het vrijwilligerswerk vallen de puzzelstukjes voor mij steeds meer op zijn plek. Ik deed afgelopen jaar al een opleiding die inmiddels is afgerond en het leuke is dat ik daar op mijn werk ook nog iets mee kan. Maar heb ondertussen ook de stap gezet voor 'het echte werk' en ga de collegebanken in. Een opleiding die ik vooral zie als een stuk zelfontplooiing maar uiteindelijk zelfs ook nog op mijn werk kan gaan gebruiken als we een beetje gaan sleutelen aan mijn huidige functie (oftewel wat uren hiervoor vrij gaan maken). Of dat echt gaat gebeuren, zien we tegen die tijd wel.

Hoewel het financieel af en toe pittig is, is dit ook wel het juiste moment om te gaan studeren. Over een paar jaar gaat jongste aan zijn studie beginnen en dan loopt het voor ons wel in de papieren als we beiden tegelijk zouden studeren. Zeker ook omdat er tegen die tijd geen studiefinanciering meer bestaat en we vooralsnog geen voorstander zijn om jongste te laten lenen (maar moet me er tegen die tijd nog eens goed in verdiepen, hoewel ik een allergie voor lenen heb ontwikkeld). Liever zorg ik dat er een studiepot voor hem is (die nu al gevuld wordt overigens) en hij een bijbaantje heeft zoals een bijbaantje bedoeld is en hij naast de studie zich niet 3 slagen in de rondte hoeft te werken, want hem kennende zal dat dan ten koste van zijn studie gaan.

Mijn studie moet ik zelf bekostigen en heb hooguit wat belastingaftrek (hoop ik) maar verder geen aanspraak op stufi of een werkgever die hieraan bijdraagt. Dit betekent dat je ten eerste al heel bewust kiest of je wel of niet gaat studeren en daarnaast ook financieel bewuste keuzes moet maken om te zorgen dat niet alleen studiepotje van de twee puber-dubbeltjes gevuld word, maar ook mijn potje. Vandaar ook de keuze om zoveel mogelijk tweedehands boeken bij elkaar te verzamelen voor mijn studie! Tot nu toe lukt het allemaal prima en hoewel het collegejaar nog moet starten, vul ik alvast het potje voor het 2e collegejaar aan ...

Op de vraag of de puber-dubbeltjes een bijbaantje hebben en zo bij kunnen dragen in de kosten, kom ik in een volgend blogje nog wel terug.

studieboeken

Mijn zakgeld van deze maand ging weer op aan studieboeken. Het stapeltje leesvoer voor het komende jaar blijkt groter dan ik gedacht had wat betekent dat de bodem van mijn studiepotje in zicht kwam. Altijd fijn als je dan je zakgeld niet aan allerlei onzinnige frutsels in een tuincentrum (zie vorige blog) hebt uitgegeven maar je hiermee je studiepotje wat kan bijspekken.

Nou zou ik er voor kunnen kiezen om de boeken bij de bieb te reserveren. Helaas heeft onze dorpsbieb een heel beperkt assortiment en kan ik wel bij andere vestigingen reserveren maar ook daar is het toch niet zo als bij de bieb in de stad. Om nou elke keer voor een boek op en neer naar de stad te gaan, wordt een duur grapje dus dat valt ook af. Nu kan ik bij onze dorpsbieb boeken reserveren die ze dan van andere bieb-organisaties lenen. Ik heb dit één keer gedaan, maar dat was zo'n gedoe dat dit voor de studieboeken geen optie is. Want dan zou ik al weken voordat ik het boek nodig heb, moeten gaan reserveren en dan maar afwachten welk nummer je op de wachtlijst hebt en je moet er extra voor betalen.

Maar lang leve de tweedehands boeken; het kost wat tijd maar met een beetje speurwerk heb ik toch al een heel groot deel van mijn boekenlijst op die manier kunnen aanschaffen. En altijd bijzonder om te ontdekken hoe anderen tegen termen als zo-goed-als-nieuw of gebruikt aan kijken. Ik bestelde een boek wat volgens de verkoper als nieuw was, maar bij het doorbladeren de bladzijdes er gewoon uit vielen. Ik mailde met de verkoper en ze gaf aan dat ze dit boekje gekregen had en eigenlijk gelijk weer te koop had gezet zonder er naar te kijken. Hoe kom je er dan bij om het onder als nieuw te zetten, vraag ik me dan af; kijk er tenminste even naar en vooral in. Terugsturen was een optie maar dit is een heel lastig boek om nog ergens op de kop te tikken dus plakbandje doet wonderen maar ik heb haar wel een hele slechte review gegeven.

Ik heb hier ook boeken staan die door de verkoper als goed te koop werden gezet. Dan weet je dat het nieuwe eraf is, maar ze nog wel netjes zijn en hebben vaak een nog leuker prijsje. Verbaasd ben ik, want er zitten boeken bij waarvan ik me afvraag of ze ooit open zijn geslagen. Zo nieuw en netjes zien ze er nog uit. Dat heb je ook vaak als je ramsj-boeken koopt (en daarvan staan er aardig wat in mijn boekenkast). Daarvan wordt gezegd dat ze (licht) beschadigd zijn terwijl ik niet begrijp hoe ze ooit op de ramsj-stapel zijn gekomen omdat er werkelijk nog geen krasje, vouw of ezelsoor in te vinden is.

Al met al blijft het een hele hap uit mijn budget, maar ... als ik ze gewoon via de boekenlijst besteld had, was ik een paar honderd euro meer kwijt geweest. Dit soort besparinkjes zijn voor mij toch wel om blij van te worden!

Koopgedrag

Er was een tijd (in mijn vorig leven) dat ik het heerlijk vond om door een groot tuincentrum te struinen, vaak zelfs als ik eigenlijk niets nodig had. Maar op één of andere manier stond ik nooit met lege handen bij de kassa. Altijd zag ik iets leuks, voor in de tuin, voor in huis, een cadeautje of zelfs iets voor in de keuken want eigenlijk zijn dit soort tuincentra allang niet meer de plek waar je alleen plantjes voor je tuin kan halen. Even funshoppen als afleiding voor je echte leven, speelde toen ongetwijfeld een grote rol. Daarbij was jongste een heel druk peutertje en van al dat groen om zich heen werd hij altijd zo lekker rustig en wilde niet eens het karretje uit maar daar gewoon even een rondje doen. Dus dan rij je nog al snel even richting tuincentrum en had destijds 4 hele grote bij me in de buurt ... 

Gisteren 'moest' ik ook even in het tuincentrum zijn, voor de tuin deze keer. Het was echt al heel lang geleden dat we er waren en wilden een 'gezellig' rondje doen. We waren zo klaar want konden totaal onze draai niet meer vinden. Zelfs met een tuincentrum vol borden dat er wel tot 70% afgeprijsd werd, vond ik het er vooral duur. Da's toch wel het leuke van niet meer zomaar met je pinpas wapperen maar nadenken over het potje 'zakgeld'. Dan gaan er vooral heel veel dingen niet meer mee in je winkelwagen of mandje. Plantjes haal ik dan ook allang niet meer op deze commerciële plekken met opgehoogde prijzen, maar bij kleine tuincentra (type groot uitgevallen plantenkas) die echt alleen maar plantjes en hooguit een zak potgrond hebben en waar vooral de prijs nog leuk is. Geen folders, geen website, geen reclame hooguit in het lokale sufferdje en een zomerbloeier blijft een zomerbloeier niet waar, maar dan wel graag voor de leukste prijs.

Wat gister wel mee ging, was een gigantische glazen pot waar ik al even naar op zoek was maar no way dat ik daar tot wel 50 euro (heb zelfs nog duurdere exemplaren gezien omdat er dan een 'merkje' op staat) voor ga betalen. Deze pot was van gerecycled glas (een plus!) en wel 50% afgeprijsd en kwam zo op maar een paar eurootjes. Zo heb ik de lang gezochte pot en voor een héél leuk prijsje. Daar word ik dan weer blij van. Het was druk in het tuincentrum maar een groot deel van het winkelend publiek had er niet zoveel zin in, liep tegen elkaar te mopperen en het leek wel of een aantal daar een rondje liepen om hun zaterdagmiddag door te komen. Dat lijkt me zo erg, dat je naar een tuincentrum, blauw-gele warenhuis of woonboulevard gaat omdat je niet weet wat je anders met je vrije dag moet doen. Ik vermijd dit soort plekken juist zoveel mogelijk, vooral in het weekend, tenzij ik (net zoals gister) echt iets nodig heb.

Het was rommelig in het tuincentrum, beter gezegd: het was er gewoon een troep. Grote ruimtes gevuld met dingen die er al teveel jaar staan en sinds de crisis geen hond meer voor die prijs koopt . En als je al iets zou willen, hangt er een prijskaartje aan waar je U tegen zegt en dan laat je het vanzelf wel staan omdat de actie-winkel om de hoek hetzelfde heeft maar je bij de kassa wat minder hoeft af te rekenen. Het zomerseizoen wat op zijn einde loopt waardoor tuinmeubilair opgeruimd moet worden en het tuincentrum binnenkort weer in de metamorfose gaat voor de kerstshow, deed ook geen goed aan het funshopgedrag, dat was duidelijk.

Aan de kassa konden we zo doorlopen in plaats van dat er lange rijen karren stonden zoals in het verleden. Mijn pinbedragje was minimaal en als ik zo eens naar andere karren en mandjes keek, was dat bij hen net zo. Terug naar huis hadden Dubbeltje Lief en ik het er samen over; ligt het aan ons koopgedrag dat we zo'n tuincentrum niet eens meer leuk vinden, of heeft het tuincentrum zo'n last van de crisis (gehad) dat het gewoon geen leuke plek meer is maar vol staat met overjarig spul. Voorlopig hoef ik er in ieder geval niet meer naar toe!

De watermeter

Hou ik de standen van gas en elektra best regelmatig bij om te kijken of we nog 'volgens planning' gaan, doe ik dat eigenlijk helemaal niet met de watermeter. Soort van naïeve gedachte dat dit verbruik elk jaar hetzelfde is. Zojuist de meterstand doorgegeven ...

Per maand betalen we maar liefst twee-en-veertig eurootjes aan het waterbedrijf. Dat is een aardig bedrag niet?! Maar daar gaat maar liefst acht-en-twintig euro van naar de gemeente voor de DIFTAR (oftewel per huishouden wordt geregistreerd hoeveel afval we aanbieden). Het blijft een raar idee dat het legen van mijn container verrekend wordt met het waterbedrijf want aan de hand van het voorschotbedrag lijkt het alsof we enorme waterslurpers zijn.

Kijk ik naar de nota van vorig jaar dan betaal ik in feite aan het waterbedrijf maar 11,11. Op jaarbasis betaal ik maar 122,68 aan het waterbedrijf voor het waterverbruik en dat op een nota van 466,46. Maar goed, hebben we dit jaar nu meer of minder verbruikt en komen we een beetje overeen met de NIBUD-norm? Ik weet dat dit geen graadmeter is, maar een beetje vergelijkmateriaal is wel zo handig. Geen idee hoe het kan, want ik heb juist het idee dat we zeker niet minder maar eerder meer zijn gaan douchen en toch hebben we het afgelopen jaar minder verbruikt.

Was het vorig jaar nog 121 m3, hebben we dit jaar 103 m3 verbruikt en omgerekend per week is dat dus 0,34 m3 oftewel een dikke 17% minder. Toch een besparing dus! Nu even kijken naar de Nibud-norm: die is voor een 4-persoonshuishouden 169 m3. Daar blijven we dus héél mooi onder.

Doet het nog wat met de jaarafrekening? Je zou tenslotte denken dat we geld terug gaan krijgen. Dat is nog maar de vraag want ik heb me het afgelopen jaar niet bezig gehouden of het DIFTAR-tarief verhoogd is en onze gemeente kennende zal dat vast wel. Even googlen op de site en jawel hoor ... het vastbedrag per maand is van 9,04 naar 7,26 gegaan maar het legen van je container heeft een prijsstijging van 7,50 naar 9,75 ondergaan. Bijna een tientje om je container te legen!! Het is dat we maar een heel klein tuintje hebben en dus weinig groenafval (en als we dat al hebben, brengen we dat gelijk naar de milieustraat), anders zou daar nog 1,50 per leging voor de groenbak bij komen.

Onze container wordt 1x per 2 weken geleegd, doe je dat niet dan heb je dus een container waar 4 weken alles in opgespaard wordt en gaat liggen 'geuren' en zeker in de zomer is dat in zo'n klein tuintje niet prettig. Toen ik nog in de stad woonde, had je een duo-bak (voorkant restafval, achterkant groen) en die werd iedere week geleegd voor een behoorlijk goedkoper tarief. Dat motiveerde blijkbaar toch iets meer om aan afvalscheiding te doen. Toch gaan we proberen om voortaan nog maar eens in de 4 weken de container aan straat te zetten want dat zou op jaarbasis zo'n 125 euro besparen. Alleen al voor dat bedrag, vind ik dat toch wel weer een uitdaging!

Wat een weekmenu doet voor je budget ...

Al heel lang werken we met een huishoudgeld-potje en dat werkte prima totdat er bij Huize Potje Jan op doktersadvies een andere menukaart gemaakt moest worden. Afscheid van de pakjes en zakjes, meer zelf bakken en een aantal producten zijn niet verkrijgbaar in de gewone supermarkt en zijn ook duurder in aanschaf. Al met al een mooie 'smoes' om niet meer met ons potje uit te komen.

Omdat ons extra budget weggevallen is en de rest van onze potjes al 'strak verdeeld' zijn, is het huishoudpotje één van de weinige potjes waar we nog kunnen besparen. Ik liep langs mijn kasten en deed in gedachten een rondje met een winkelkarretje en maakte zo een excel-bestand wat onze boodschappenlijst werd. Wekelijks maak ik een printje en vullen we 'm in. 

Dat doen we aan de hand van een weekmenu. Dit hebben we wel vaker gedaan maar lieten dat te vaak versloffen. Vanaf nu dus niet meer want ik heb ook een lijstje gemaakt met alle gerechten (en dat zijn er best veel) die wij heel lekker vinden en op onze menukaart mogen. Dingen die we maar zo-zo vinden, staan er niet op want we moeten wel gemotiveerd blijven om dit zo te doen. We gaan liever nieuwe recepten uit proberen. Deze lijst is onderverdeeld in 'groepjes' om te voorkomen dat we 7 dagen rijst gerechten hebben of 7 dagen alleen maar aardappelen - groenten - vlees (brrr ...) en we kiezen dus uit alle groepjes iets en voila voor je het weet, heb je in een paar minuten tijd een weekmenu.

Dat scheelt ons zoveel tijd, stress ook wel en irritatie. Niet meer door de supermarkt lopen met je mandje en chagrijnig raken omdat je niet weet wat je nu weer moet verzinnen, niet meer snel naar de friettent omdat het al zo laat is en je geen boodschappen in huis hebt. Niks van dat alles! Aan de hand van het weekmenu vul ik de boodschappenlijst in en voor zover mogelijk brengen we alles mee. Onderaan het boodschappenbriefje noteren we nog even de dingen die in de loop van de week gehaald moeten worden (met name de versproducten) en daar houden we ons aan als we weer naar de super gaan.

We hebben ondertussen de lat nog wat hoger gelegd; we willen niet het hele huishoudpotje opmaken maar hebben het bedrag wekelijks nog meer naar beneden gesteld om te kijken of we met ons oude bedrag van een paar jaar geleden weer uit zouden kunnen komen. Zo houden we wat tientjes per week over die bijvoorbeeld weer gebruikt kunnen worden als we in huis wat moeten klussen. 

De eerste week moest ik er nog om lachen en dacht ik echt dat we dingen vergeten waren op het boodschappenbriefje want we bleven zelfs iets onder het nieuwe-oude-budget. Maar ondertussen blijven we dat elke week. En dat alleen maar door strak te plannen; alleen aan boodschappen mee te brengen wat we nodig hebben, geen onnodige voorraad of dingen die uiteindelijk over datum gaan omdat we die toch net niet gingen eten en voor de rest zo veel mogelijk weg te blijven uit het winkelcentrum :) 

En sterker nog, we eten er geen hap minder om; er is nog steeds een flinke fruitschaal vol, elke dag groenten, speciaal brood (stuk duurder), vlees wat ik op een speciaal adresje haal, 'dieetspullen' die ik online of in de biowinkel koop. We koken zelfs wat uitgebreider omdat we het zonder die pakjes en zakjes zoveel lekkerder vinden. En toch houden we nu echt een paar tientjes per week over ... helemaal niet erg!

cirkeldraaien

Ik zit altijd vol met plannen, goede ideeën (denk ik dan toch), maak schema's en lijstjes, begin heel enthousiast zelfs op het fanatieke af en voor ik het weet, zakt het weer af, laat ik het versloffen, baal ik van mezelf dat ik dat doe, om op weer een energiek moment weer te (her)starten want ik weet dat die lijstjes en schemaatjes nou juist zo goed werken om structuur erin te houden. Beetje last van cirkeltjes draaien zeg maar en dat heeft altijd wel te maken met mijn energielevel die nogal schommelt. Maanden geleden liet mijn lichaam me weer een keer echt in de steek, of beter gezegd, heb ik te lang niet goed geluisterd en was mijn lichaam nu zo duidelijk dat er niets meer te luisteren viel. Gevalletje pats-boem-ho, niets aan te doen dan een keer toch maar mijn oren gebruiken.

Gevolg was dat ik vooral druk was weer op te krabbelen, aan het werk te gaan maar dat er hierdoor heel veel bleef liggen, vooral thuis. Ik werd zo'n met-Franse-slag-dame en da's prima voor een paar weken maar daarna werd ik steeds onrustiger. Ik zag wat er moest gebeuren maar had gewoon de puf niet ondanks alle hulp van DubbeltjeLief en die puber-dubbeltjes. Ik kon niet eens meer in mijn eigen cirkeltje draaien want dan was de boel allang weer zoals ik hebben wilde. Ik bleef er tegenaan hikken en paste er de zomervakantie op aan en maakte uiteraard weer een to-do-list. Ik zag de rest van de Dubbeltjes zich afvragen hoe dit toch allemaal moest, maar zette gewoon door want als ik nu niets zou doen, kwam het voor mijn gevoel niet meer goed. 

De eerste week zou een mijn-huis-aan-kant week worden en omdat ik alles nog in etappes moet doen met veel pauzes (voel me soms gewoon een tachtiger) in plaats van lekker een aantal uren 'door te rammen', ging er ook wel een weekje overheen voordat ik de meeste dingen af kon strepen. Inmiddels is de vakantie voorbij, heb ik de rest van de vakantie vooral vakantie gevierd, het to-do-lijstje geminimaliseerd tot een wel heel klein lijstje waarvoor ik mezelf nog tot eind van de maand geef en is mijn huisje weer zoals ik het hebben wil; ontruimd en schoon. Geen overvolle wasmanden, geen uitpuilende kasten, geen onnodige troep, geen stapels administratie die nog opgeborgen moeten worden, geen klussen die allang gedaan hadden kunnen worden maar bleven liggen, maar gewoon rust in de tent ... eh huis en dus ook in mijn hoofd, heerlijk! Nu komt dus de kunst om te zorgen dat mijn energielevel stabiel blijft zodat huis ook blijft zoals het is.

Ik zie best de meerwaarde van schemaatjes zoals van Fly Lady maar dan op je eigen manier want de oppervlakte van mijn hele huisje past waarschijnlijk alleen al in zo'n formaat Amerikaanse livingroom. Op dit moment doe ik dan ook elke dag even mijn rondje. Ik kijk om me heen en ben best tevreden (dat is al heel wat), maar vraag me ondertussen toch (nog net niet paniekerig) ook wel af wanneer weer het moment komt dat ik weer in zak en toch die wasberg laat groeien, toch mijn stapeltjes post weg leg in het archiveerbakje, toch weer met zo'n Franse slag door het huis ga. 

Ik heb op doktersadvies al een hele tijd best een streng 'dieet' (niet om aan te komen of af te vallen!) en dat hou ik van dag 1 af aan gewoon vol. Niks versloffen, niks cirkeltjes draaien, maar gewoon een serieuze bezigheid, hoe moe ik ook ben geen keuze want het moet. Ik ga mijn huishouden ook maar eens elke dag zo gaan benaderen ... gewoon omdat het moet :)

Pot Jan Drie Dubbeltjes Nog An Toe ...

Na het lezen van weer wat blogjes vroeg ik me af waarom ik mijn blogje de afgelopen maanden zo verwaarloosd had en had eigenlijk al gelijk het antwoord. Da's wel zo makkelijk, scheelt wat denkwerk maar geeft ook weer stof tot nadenken want allemaal leuk en aardig om het bloggen weer op te pakken maar kukel ik straks weer niet in dezelfde valkuil die me eerder al tegen hield om verder te bloggen?

Het is eigenlijk héél simpel; je hebt bloggers die heel veel weten over consuminderen, besparen, noem het hoe je het wil en daar ook nog eens heel leuk over kunnen bloggen. Daar pik je wat van op en met een beetje geluk kan je er zelf ook iets mee. Want dat is het leukste; op je eigen manier een manier zien te vinden die bij je past want op die manier lukt het vast beter dan wanneer je klakkeloos dingen van anderen over neemt maar eigenlijk niet je ding zijn; soort van kansloze missie wordt het dan.

Naast die bloggers heb je de reageerders en elkaar scherp houden is prima, (positief) kritisch reageren ook niks mis mee, informatie of kennis uitwisselen ... ja graag, maar ik word zo flauw van die (vaak anonieme) reacties met een wel heel zuur azijngehalte. Uiteraard weten ze het altijd beter; lossen ze veel meer af dan de blogger, hebben zij wel de juiste energieleverancier, weten zij op een beter manier met hun geld om te gaan, verbruiken ze veel minder energie en als ze boodschappen doen, kunnen ze dat nog-net-niet-gratis maar serveren ze uiteraard wel een biologisch verantwoord zoveel-gangen-menu.

Hartstikke fijn dat het jou wel lukt, maar geloof me, het is de toon die de muziek maakt! Soms vraag ik me echt af of ze hun tekst nog eens nalezen voordat ze op de verzend-knop duwen of zich afvragen hoe de 'ontvanger' zo'n tekst zou kunnen opvatten. Of gaat het alleen maar even om het kwijt willen van je eigen 'verzend-informatie waarbij het je eigenlijk niet eens boeit hoe de ontvanger dit leest of opvat en ondertussen zijn er natuurlijk een heleboel ontvangers; niet alleen de blogger maar ook iedereen die meeleest of reageert.

Ik blog over hoe wij er bij Potje Jan thuis een draai aan proberen te geven, op welke kleintjes wij letten en hoe wij de dubbeltjes over onze potjes verdelen. Maar ... even voor de duidelijkheid; ik ga allesbehalve pretenderen dat we bij Potje Jan een geweldig soort bespaarders zijn, juist helemaal niet! Er zijn nog altijd verbeterpunten, een heleboel zelfs want het kan altijd beter. Het gaat er wat ons betreft om dat we ons bewust zijn geworden van een aantal dingen in plaats van kop in zand blijven steken en met de pinpas te blijven wapperen. Nu zouden we best op nog een aantal dingen kunnen bezuinigen wat geld oplevert.

Maar wat heb ik aan een thermostaat nog een graadje lager waardoor ik van mijn energie-vrienden geld terug krijg, maar elke avond klappertandend door het huis loop. Wat heb ik aan een boodschappenbudget dat zo krap is, dat ik geld over hou om te sparen maar de pubers nooit meer iets te 'snaaien' hebben. En zo zijn er tig voorbeelden. We waren al geen big spenders maar zijn (meer) gaan besparen toen onze werkgevers enkeltjes WW uit gingen delen. We kunnen prima rond komen van onze salarissen maar altijd fijn om een buffer achter de hand te hebben. Dat was ons uitgangspunt toen we over onze dubbeltjes na gingen denken.

Maar ... zo lang het kan, wil ik ook een leuk leven hebben. Dat wil niet zeggen dat alle leuke dingen geld kosten, juist helemaal niet. Het betekent voor ons dat we bezuinigen waar het kan ... maar niet tot aan het gaatje. Mocht het ooit wel nodig zijn, doen we dat gelijk, maar zolang het niet nodig is, zoeken we de balans waarmee wij tevreden zijn. En tuurlijk kan het altijd beter, maar of een eerder afgeloste hypotheek of ruimer gevulde spaarrekening altijd DE definitie van beter is, dat is maar de vraag. Waar het vooral om gaat is dat wij, net als al die andere bloggers, bespaarders, consuminderaars, bezuinigers, op onze manier ons best (denken te) doen. Daar mag je iets van vinden, daar kun je verbeterpunten of tips op aandragen, op reageren ... graag zelfs maar dan graag zonder dat ik-doe-het-beter-toontje ... Pot Jan Drie Dubbeltjes nog an toe :)