hoezo lijntje trekken?!

Men neme wat plannen, grote plannen, plannen-met-gevolgen, doen daar een heel media-circus bij en om het af te maken, flink wat uitgesproken meningen en voila dan is daar opeens een lijntje getrokken. Een lijntje van arm op links, rijk op rechts en de modaaltjes in het midden om over en weer je mening te ventileren.

Ik sta een beetje te wiebelen op dat lijntje want bij Potje Jan lijken we bij de middenmoot te horen, maar zelfs dan lees ik berichten alsof ik en 'mijn middenmoters' vooral niet moeten zeuren en we bij de grof-geld-verdieners horen. Ten eerste wil ik helemaal nergens bij horen, ten tweede is het niet zo dat als je aan de linkerkant van het lijntje staat, je tot de niksnutten van de maatschappij hoort en als je op rechts staat je weer bij de wat-vinden-we-onszelf-goed club mag borrelen.

Ik lees bepaalde nieuwsberichten, blogjes, reacties etc. met stijgende verbazing. Hangt een waarde-oordeel over waar je 'thuis' hoort tegenwoordig af van het inkomen wat je te besteden hebt? Kan een ander, zonder in jouw portemonnee te kunnen kijken, gewoon even ventileren wat jij wel of niet aan eurootjes per maand kan missen omdat je al genoeg verdient, of welke toeslag er maar vanaf moet want je behoort toch al aan de minimale kant en wordt al genoeg geholpen en anders is er altijd nog de Voedselbank.

Bruggen slaan was het toch? Toch niet bruggen kapot slaan zodat er niemand meer langs kan en ieder vooral lekker op zijn eigen eilandje moet blijven waar je blijkbaar thuis hoort alsof je als dubbeltje nooit een kwartje zou kunnen worden, maar als je pech hebt natuurlijk wel terug moet als centje.

In mijn vorig leven was ik misschien een middenmoter, heel eerlijk misschien wel zelfs wel gewoon net over het lijntje op rechts, 2 auto's, vakanties, noem maar op ... klinkt best leuk hè, die Potje Jan had het maar mooi voor elkaar maar had een partner met een iets te kort lontje en kon daarnaast niet met geld om gaan. Met heel veel gedoe stapte uit dat voor-de-buitenwereld zo mooie leventje. Er waren mensen die er niks van begrepen want ik had het toch zo mooi voor elkaar. Laat ik het zo zeggen: blauwe plekken trekken wel weg, kun je ook prima verbergen, maar de emotionele schade van zo'n blauwe plek nooit!

Terug naar af, nog geen dubbeltje hebben, geen spullen, niks noppes nada en zelfs tijdelijk bij familie inwonen. Da's alsof je in één flinke windruk helemaal naar links wordt geblazen en niet eens verder kan. Gelukkig wel een baan en maar één optie: keihard werken om samen met je kleine dubbeltjes een nieuw bestaan op te kunnen bouwen. Dat dit aan de minima-kant was, deed me niks, want rust en veiligheid is pure luxe als je anders gewend bent geweest en daar kan geen enkele vakantie of dure broek of nieuwste smartphone tegenop. Dat je een sleutel krijgt van een uitgeleefd huurwoninkje en dubbeltjes bij elkaar moet schrapen om er wat van te maken en nog jaren dubbeltje voor dubbeltje moet omkeren. So be it! Ik ga niet ontkennen dat het af en toe flink afzien was maar ik ben er niet slechter van geworden.

Keek ik met afgunst naar de club op rechts? Tuurlijk niet, waarom zou ik? Dat zij (lekker generaliserend trouwens en vooral niet zo bedoeld) misschien een grote leasebak, stijlvol ingerichte twee onder één kapper hadden, op vakantie konden en in winkels konden shoppen waar ik met een grote boog om heen moest terwijl ik dat ooit wel kon. Zegt me allemaal helemaal niks meer, want naast het feit dat ik niet in hun portemonnee kan of wil kijken, kan ik ook niet zien wat er achter hun voordeur afspeelt. Zo ook niet bij mijn buren in het sociale-huurwoningen-straatje of in de straatjes verderop waar de modaaltjes wonen

Net als zoveel anderen, heb ik er keihard de afgelopen jaren als alleenstaande moeder voor moeten werken, het is me niet aan komen waaien, maar inmiddels samen met Dubbeltjelief wel weer een nieuw bestaan opgebouwd en waren we al geen kuddedieren, worden we door anderen opeens in de club-van-modaaltjes geduwd alsof dat de nieuwe elite zijn die honderden euro's per maand over hebben. Even voor de duidelijkheid ... middenmoters hè dus niet arm, niet rijk, maar gewoon-gewoon! Ik kwam van rechts, vloog terug naar links en balanceer nu in het midden dus heb geloof ik alles wel gezien en weet hoe snel een situatie kan veranderen en dat je daar soms zelf niet eens iets aan kunt doen.

Als ik zoveel per maand 'over' had, waarom zou ik er dan alles aan doen om te (be)sparen. Gewoon voor de lol om mijn bankrekening lekker te spekken? Waarom zou ik dan bij alle boodschappen, aankopen etc. 3x nadenken of het echt nodig is. Alle kosten met regelmaat onder de loup nemen? Aan alle inkomens wordt nu opeens een waarde-oordeel gehangen, om te gruwelen, alsof we terug in de tijd gaan. Het voelt voor ons nog altijd of we flink links van het lijntje staan, niet erop en zeker niet naar recht en ons best moeten blijven doen om in de buurt van het lijntje te blijven terwijl er aan ons inkomen opeens een etiketje hangt alsof we meer dan genoeg te besteden hebben. We hebben niets te klagen, maar zeker geen honderden euro's per maand over en dat beetje wat we over houden, komt door te (be)sparen en ons dingen te ontzeggen!

A. weet ik nog niet hoe ons financiële plaatje eruit zal komen te zien, of we nu een partijtje paniekvoetbal spelen of dat het straks echt de broekriem 3 gaatjes strakker trekken is en B. wie zijn toch al die vingerwijzende mensen die over elkaar, over armen, rijken of middenmoters zo nodig moeten ventileren? Blijkbaar allemaal vergeten dat als je één vinger naar een ander wijst er nog altijd 3 terug naar jezelf wijzen!