4 jaar geleden werkte ik bij een grote, landelijke werkgever die vanwege de crisis besloot niet meer decentraal maar vooral centraal (en dan ook echt midden in het land) te gaan werken. Collectief ontslag voor mij en vele collega's. 10 jaar met zoveel plezier gewerkt maar mijn functie kwam te vervallen en qua reisafstand was het niet te doen om dagelijks uren onderweg te zijn naar het hoofdkantoor.
Gelukkig vond ik, nog voordat ik in het op-zoek-naar-nieuwe-baan traject van mijn werkgever zou komen, al een andere baan. Niet zo'n groot bedrijf als mijn vorige werkgever, informeel sfeertje en zo bleek het ook met de secundaire arbeidsvoorwaarden; zo goed als niets op papier en afhankelijk van je manager maak je afspraken. Da's allemaal leuk en aardig zolang er nog genoeg werk uit de markt gehaald kon worden, dan kon je nog eens wat regelen tijdens zo'n functioneringsgesprekje-zonder-inhoud. Maar inmiddels zit de markt op slot en krimpen we nog harder dan gedacht en was het bij mijn start 4 jaar geleden nog zoeken naar een werkplekje, nu kan je kiezen want meer plekken vrij dan bezet.
Toch had ik de stille hoop dat we er wel doorheen zouden rollen en wellicht in kleinere vorm toch de boel draaiende konden houden. Hoewel nog niets officieel (maar daar is mijn werkgever dan ook niet zo sterk in), maar wel het in-de-wandelgangen-verhaal duidelijk dat de klap groter is dan gedacht en er uit het niets opeens hele drastische maatregelen genomen gaan worden. Dit heeft ongetwijfeld weer gevolgen voor de banen van mijn 2 collega's en ondergetekende. Bij last in - first out, ben ik de sjaak en ben tevens de duurste kracht omdat ik net een iets ander (uitgebreider) takenpakket heb, maar weet dat er een collega van een andere afdeling wel erg veel interesse heeft in dat pakketje.
Het komt zoals het komt, heb al vaker met reorganisatierondjes te maken gehad en zelfs dus met een ontslagrondje. Je herkent de signalen en voelt de bui al hangen ... gesprekken die ik onlangs had en er voor mijn functie niets zou veranderen (jaja) en me vooral geen zorgen moest maken. Had ik snotverdorie net heel mijn financiële plaatje inclusief (be)spaardoelen op een rij :-), kan ik met een beetje pech weer opnieuw beginnen met mijn excelletje ... en vooral, zolang er niets anders op mijn pad komt, nog veel meer hand op de knip. Ben ik blij dat we in ieder geval een buffertje hebben, maar hoop daar toch geen 'gebruik' van te hoeven maken ... nog even wachten op duidelijkheid dan maar ... sjucht!
Oei, minder zeg... Je ziet het wel aankomen en je hebt een buffer gelukkig maar het blijft rot als je net allemaal mooie plannen hebt gemaakt....
BeantwoordenVerwijderenHmm het is aan de orde van de dag ben ik bang... Ik zend je ipv drie dubbeltjes drie kussen heb je verdiend....
BeantwoordenVerwijderenVerschrikkelijk, hopelijk pakt het (hoe dan ook) goed voor je uit!
BeantwoordenVerwijderenWat vervelend, ik hoop dat je er toch ongeschonden doorheen komt. Heel veel sterkte en ik hoop voor jou dat er snel duidelijkheid komt.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes Annelieya
Ai, die lijkt onder de gordel aan te komen. 'k Zal voor je duimen, meis, dat je er heelhuids door rolt!
BeantwoordenVerwijderengroet
Wat vervelend zeg!!
BeantwoordenVerwijderenHet rommelt in veel bedrijven, manlief kwam ook al met het verhaal dat er gereorganiseerd moet gaan worden. Geen idee nog of dat op hem betrekking gaat hebben, maar de onrust binnen een bedrijf is al niet prettig.
Ik ga voor je duimen!
Wat erg zeg, ik hoop dat je uiteindelijk toch kunt blijven, maar als je als laatste erbij bent, dan zit je meestal niet heel goed, nee...Gewoon even realistisch bekeken...
BeantwoordenVerwijderenZeker niet leuk nee, de ontslagvergoeding is waarschijnlijk ook niet denderend veel met 4 jaar werk.
BeantwoordenVerwijderenDat is niet niks zeg. Dat lijkt me een heel onrustig gevoel geven, omdat je niet goed weet waar je aan toe bent. Hopelijk komt er snel duidelijkheid. Ga je ondertussen alweer zoeken naar wat anders voor de zekerheid?
BeantwoordenVerwijderenWeet uit ervaring hoe onrustig dit voelt en ook de onmacht, dat je zelf misstanden ziet, maar er niets mee/aan gedaan wordt en je het bedrijf naar de ondergang ziet denderen.
BeantwoordenVerwijderenFijn dat je een buffer hebt en een partner. Sterkte ermee..
Oei, spannend. Ben je al op zoek naar iets nieuws of laat je het over je heen komen ? Gelukkig merk ik op kantoor erg weinig nog van de crisis en ook Lief hoeft niet bang te zijn voorlopig maar ik zie wel in dat er ook hier een goede buffer moet gaan komen want het kan zo verkeren....
BeantwoordenVerwijderenToevallig hadden wij gister ook zo'n gesprek samen op de bank........net nu we door de sh*t heen zijn en plannen maken voor het aflossen van de hypotheek gooien de plannen op manliefs werk waarschijnlijk roet in het eten :-( Ik hoop voor jullie dat de bui overdrijft..........
BeantwoordenVerwijderenOok hier uit ervaring herkenning.Maanden in de onzekerheid gezeten.Nu uiteindelijk goed nieuws,maar een nieuwe ontslagronde zou ons niet verbazen.
BeantwoordenVerwijderenHeel veel sterkte met de onzekerheid en hopelijk valt 't mee!
Ai vervelend.
BeantwoordenVerwijderenDie spanning ook,
Ik hoop dat je snel wat weet.
Gadver, alleen de spanning die zoiets met zich meebrengt is al hartstikke vervelend. Hopelijk blijkt het voor jou persoonlijk mee te vallen, al heb je wel een aantal dingen tegen, maarja, je weet nooit, laten we positief blijven tot het tegendeel bewezen is in ieder geval ;)
BeantwoordenVerwijderen