Weggefladderd uit Blogland

Ik loop al een paar jaartjes mee door de straatjes van Blogland en zie blogdeurtjes geopend worden en gesloten. Allerlei redenen om aan een blogje te beginnen of er weer mee op te houden. Er zijn blogdeurtjes die helemaal worden open gezet en waar je letterlijk een kijkje in de keuken mag nemen en er zijn blogdeurtjes die op een kiertje staan en waar ze best wat over zichzelf willen vertellen aan de voordeur maar liever niet dat je een kijkje in huis neemt.

Voor allebei valt wat te zeggen, vaak is het wel een bewuste keuze of je 'open' of toch liever wat anoniem blogt. Bij huize Pot Jan Drie Dubbeltjes mag je in principe alles van me weten, in mijn administratie mee kijken en als je me een vraag stelt, dan moet ik daar misschien even over nadenken maar krijg je waarschijnlijk nog antwoord ook. Maar duidelijk is dat ik de keuze heb gemaakt voor een kletspraatje aan-de-voordeur in plaats van je binnen op de koffie te vragen, juist met het idee dat je op deze manier meer van me te weten komt, dan met een pot koffie of thee aan de keukentafel.

Heel eerlijk is mijn financiële wel en wee ook allemaal niet zo spannend, behalve dan het besef dat als we nu gedwongen ons huisje zouden moeten verkopen we opeens met een schuld geconfronteerd worden waar niet tegenop te werken valt en we daarom dus heel druk bezig zijn met (be)sparen. Niet dat we al in rampscenario's denken, maar beter nu schakelen en daarmee wie weet ooit een boel ellende voorkomen. Dus misschien dat mijn blogje toch wel een hoog koffietijd-gehalte heeft maar als ik de titel zou veranderen in tienduizenden euro's schuld ... op papier er opeens heel anders naar mij, mijn uitgaven, besparingen en 'lifestyle' gekeken zou worden.

Wat is het toch als iemand een blogje start over een voor haar heel kwetsbaar onderwerp (schuld dus!) dat Jan en alleman het nodig vindt haar af te schieten. Een blog met een verhaal wat net zo goed van mij had kunnen zijn, van familie of een goede vriendin of van de buurman 3 huizen verderop en daarom waarschijnlijk zo herkenbaar en zoveel lezers en volgers. Een blog waar reageren vrij staat, betekent natuurlijk niet dat we allemaal maar troostende knuffels hoeven uit te delen, juist niet ... tips & tricks en af en toe een zetje de goede kant op geven, hoort er zeker bij.

Je hoeft geen fan van haar schrijfsels of stappenplan te zijn, je hoeft haar blog niet te lezen als het je niet boeit, er is tenslotte blog-keuze genoeg en je kan ook gewoon je mond houden en een deurtje verder gaan. Maar reacties als dat iemand 'niet echt' is, dat ze een  'aansteller' is en meer van dat soort nare reacties werkt nou niet echt lekker motiverend en als je daar gevoelig voor bent, trek je je dat soort azijnzure kritiek nog aan ook. Zelf begrijpt ze er niks van; waarom doen mensen dat? Waarom is het nodig om een blogger zo af te schieten dat ze er vandaag echt klaar mee was ... en we kennen haar (Vlinder dus van de blog 10.000) ondertussen een beetje ... ze is van een tiepje wat in haar opkomt dan ook gelijk uitvoert ... en dus nu echt definitief haar blogje verwijderd heeft en niet eens meer in blogland een kijkje heeft genomen.

Persoonlijk vond ik haar blogje verhelderend; iemand die er voor uit kwam dat ze 'een beetje dom' was geweest als het om haar centjes en uitgaven ging, maar in plaats van struisvogeltje te spelen daar nu iets aan wilde doen. Ik had haar verhaal graag willen blijven volgen; welke stappen zet je om die schuld weggewerkt te krijgen, waar loop je tegen aan, wat gaat goed en wat doet het met jou en toch ook je gezin en gaat het je lukken.

Maar blijkbaar stonden de beste stuurlui klaar aan de wal om haar met negatieve opmerkingen terug op open zee te duwen, afwachtend of ze kopje onder zou gaan ... en net als Vlinder vraag ik me vandaag even af; waarom doen mensen dat???