Potje janken?

Nadat ik gister een prachtig ingevuld excelletje op mijn scherm had, er nog een blogje aan waagde, kreeg ik beetje bij beetje het idee dat dit excel-geval ook een soort van strot-dicht-knijpertje was. Raar toch want niks overzichtelijker dan wat er binnen komt, weer uit gaan en ook nog waar elk dubbeltje aan besteed wordt en zelfs duidelijk hoeveel er per maand naar de spaarpotjes kan, mooier (en duidelijker) kan het niet.

Nu ben ik al tiepje-slecht-slaper maar na een nachtje draaien en plafond-staren stelde ik mezelf (net niet hardop) de vraag wat nou eigenlijk mijn probleem was. We werken allebei hard, verdienen leuk maar geen wereldsalaris. Zijn herstarters dus zitten er heel wat dubbeltjes in die hoge hypotheek, maar dat is nou eenmaal zo. Leven gezellig, maar sinds ik alleenstaaande mama werd, was ik al geen big spender meer. Heb wel 2 pubers die nou niet echt 'kostendekkend' zijn en zelfs in een aantal punten van dit overzichtje behoorlijk op het budget drukken ... maar juist op die punten ga ik niet bezuinigen want ik zou er liever nog een baan bij nemen (bij wijze van spreken) dan die twee die al zoveel bagger hebben gehad, dingen te moeten ontzeggen. Maar ook hier letten we echt op wat wel en niet kan.

Conclusie: we doen het best goed, tuurlijk nog tig verbeterpunten maar we komen rond, houden zelfs over om wat spaarpotjes te vullen en nemen op dit moment elk potje op het overzicht stap voor stap onder de loep om te ontdekken of daar nog wat te halen c.q. te verbeteren valt. Oké dan ... wat is dan toch mijn probleem?

Dat probleem zit vooral tussen mijn oren, da's duidelijk ... voorheen had ik een potje diversen waar maandelijks best een leuk bedrag in zat en wat gewoon op mocht aan weet-ik-veel-wat. Nu is dit potje verdwenen want alles moest inzichtelijk worden en een heleboel van die 'diversen' bleken helemaal niet zo divers en gewoon onder te verdelen omdat ze regelmatig terug komen en daarvoor in de plaats is nu nog maar een heel klein potje zakgeld gekomen. Eigenlijk komt het totaalplaatje op hetzelfde neer, maar het voelt zo anders en Potje Jan is behoorlijk gevoelsmensje en heeft dus moeite met omschakelen na deze 'confrontatie'.

Af en toe moet Potje Jan onverklaarbaar even met haar pinpas wapperen als soort van stress-reductie (wat een excuus-truus-opmerking) en dat kon gewoon want er was nou eenmaal een diversen-potje, maar dat potje is er nu niet meer en mocht ik nu in zo'n bui komen, valt er niks meer te wapperen want met dat kleine zakgeldpotje ben ik zo klaar. Naast mijn gevoels-ik, heb ik aan de andere kant ook een met-2-benen-op-de-grond ik en die is heel duidelijk; wat er niet (meer) is, kun je niet uitgeven, heel simpel toch en heb je last van zo'n bui dan ga je maar een extra rondje lopen. Doe je ook wat nuttigs met die loopschoenen.

Oftewel, overbekend Potje Jan probleem; antwoord kan niet duidelijker ... ik maak het mezelf weer eens moeilijker dan het eigenlijk is ... dat is dus het probleem. Goh wat zal ik slapen vannacht :-)