verkeerde afslag

Het eerste huisje van Potje Jan stond in een Vinex-wijk aan het randje van de stad en viel destijds nog onder de premie-A-regeling met een hypotheekrente van ruim 9%. Nu klinkt 142.000 gulden oftewel 64.436 euro als een koopje, maar toen was het voor hele jonge starters een smak geld. Toch was het financieel allemaal goed te doen, zelfs toen er 2 kleintjes kwamen en ik minder ging werken.

Ik woonde destijds samen met een heerschap dat uit een gezin kwam waar een langdurige werkloosheid (jaren '80 crisis) zijn sporen had achtergelaten en dus niet geleerd had om te sparen, domweg omdat er niets te sparen viel. En als er al geld was, dan werd dat aan 'onzinnige' dingen uitgegeven zoal dure kleding om voor de buitenwereld vooral maar niet te laten merken hoe ze er echt voor stonden en was het weer op voor ze er erg in hadden.

Ik dacht altijd van mezelf dat ik heel sterk in mijn schoenen stond, maar bleek toch niet opgewassen tegen een partner die net op de momenten dat er even wat minder geld was, zonder overleg grote uitgaven ging doen. Alles moest groter, mooier en duurder en ik ging gewoon mee met die flow; van klein autootje naar een grote gezinsauto met tweede autootje erbij, van tent naar gloedjenieuwe caravan en dus ook van de premie-A-woning naar een flink maatje groter. Het kon niet op ... en ik greep niet eens in!

In 8 jaar tijd hadden we een gigantische winst op ons huisje gemaakt en was het zelfs zonder bord in de tuin binnen een week verkocht. Een groot gedeelte van de overwaarde werd in het nieuwe huis-in-aanbouw gestoken en ook in een ... heel eng woord ... beleggingshypotheek. Nog altijd jong en vooral erg naïef en volledig vertrouwend op de hypotheekadviseur die 'om de hoek' woonde, maar me nu wel duidelijk is van welke centen hij dat grote huis met zwembad van gebouwd heeft want rijk zijn die jongens vooral van de beleggingshypotheken geworden.

Toch leek er maar geen einde aan te komen aan het mooier-groter-duurder patroon terwijl de inkomsten daar helemaal niet naar waren. Er is een tijd geweest dat er gewoon geen geld was voor luiers, dagelijkse boodschappen etc. en ik met mijn eurocheque naar het GWK ging om het daar voor 300 gulden in te wisselen en ik weer even door kon tot de volgende salarisronde. Een 'drama' toen deze in 2002 werden afgeschafd, maar gelukkig (ahum) was er toen de creditcard waarmee je geld uit de muur kon halen, weliswaar met bijbetaling maar ach ... de boodschappen konden gedaan worden.

Gelukkig kon ik het tot zover afremmen, geen schulden maar wel met een bouwtekening voor mijn neus om een ingrijpende verbouwing te gaan doen en hypotheek dus ook omhoog moest en ik meer zou moeten gaan werken (waar ik met 2 kleintjes geen voorstander van was) terwijl ik nu vaak al niet wist hoe ik rond moest komen. Zo kon en wilde ik niet verder, bang om uiteindelijk wel flink in de schulden te belanden. Dat en nog een boel andere vervelende redenen maakte dat ik samen met de kindjes de voordeur achter me dicht trok om in het diepe te springen.

Huis in de verkoop, gelukkig wel snel verkocht, maar van het geld wat we destijds zo braaf in de beleggingshypotheek hadden gestort was nog maar heel weinig over want met die beleggingen waar iedereen zo lyrisch over was en je zelfs winst zou gaan maken, was het toch niet helemaal goed gegaan. Gelukkig nog een heel klein beetje overwaarde om laatste zaken te betalen en zonder schulden achter te blijven maar met letterlijk helemaal niks, een lege bankrekening opnieuw beginnen, is een uitdaging!